ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ବୃହତ ଋଷି ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପ୍ରାସନ୍ଧାନ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ତେବେ ଏକ ଦାନବ ପୁଲୋମା ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରମକୁ ପହଁଚିଲା। ତାହାର ଅଶ୍ରମରେ ପୁଲୋମା ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୃଗୁଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଭାର୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମନରେ ଇଚ୍ଛା ଜାଗି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ସେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ମହିଳାଙ୍କୁ ବନର ଫଳ ଓ ଗଛର ମୂଳ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଆକର୍ଷଣକୁ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି କଲା। ପୁଲୋମା ଭାବିଲେ, "ଏହି ସୁମଧୁର ନାରୀ ମୋତେ ପୂର୍ବରୁ ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା," ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିକରେ ନେଇଥିଲେ। ତେବେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଏହି ପାପ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, "ଏହା ମୋର ସୁଯୋଗ," ଏବଂ ତାକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ଞାର ଆଶ୍ରୟ ଥିଲା, ଯାହା ସେ ଏକ ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ପୁଲୋମା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟ କହ, ଏହି ମହିଳା କାହାର ଜନ୍ମ ହେଉଛି?" ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ପାବକ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ; ସତ୍ୟ କହିବାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ମହିଳା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ବାହାର କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।" ଅଗ୍ନି ଏହି ତଥ୍ୟ କହିବା ସହ କହିଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯଦି ଭୃଗୁ ତୁମର ସହମତି ବିନା ତାଙ୍କୁ ନେଇଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିବି।" ଏହା ସୁଣି, ଅଗ୍ନି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବି, ତେବେ ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହେବି; ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହିବି, ତେବେ ନରକକୁ ପଡ଼ିବି।" ସେ ଏହାର ଭୟରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, "ସେ ଭୃଗୁଙ୍କର ଜନ୍ମାଧାରଣୀ," କହିଲେ। ପୁଲୋମାଙ୍କର ଜନ୍ମାଧାରଣୀ ଭୃଗୁଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଭାର୍ୟା ଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଭୃଗୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କିପରି ଜଣାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ତୁମକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ?" ପୁଲୋମା କହିଲେ, "ମୋତେ ଅଗ୍ନି ଜଣାଇଥିଲେ; ସେ ମୋତେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।" ଏହା ସୁଣି, ଭୃଗୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିବା।" ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଅଗ୍ନି କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଉପରେ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାହିଁକି?" ସେ ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଯାହାର ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ୟାୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଭୃଗୁଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଭାର୍ୟାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଗର୍ଭ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ବାହାରକୁ ଆସି, ସେ ଚ୍ୟାବନ ନାମରେ ଜଣା ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପୁଲୋମା ଦାନବ ଭୟରେ ଛାଇଁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଭାର୍ୟା ଚ୍ୟାବନଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଭାଗିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଧାନ, ତାଙ୍କୁ କାନ୍ତା ସହ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଆସୁଥିବା ଆସୁରୀ ଅଶ୍ରୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୁରୁ ଏକ ବଡ ନଦୀ ତିଆରି ହେଲା, ଯାହା ଚ୍ୟାବନଙ୍କର ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ନଦୀକୁ ବଧୁସରା ନାମ ଦେଲେ, ଯାହା ଚ୍ୟାବନଙ୍କ ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିଲା। ଏହିଭଳି, ଭୃଗୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ଚ୍ୟାବନ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ମା ଏବଂ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୃଗୁ ପୁଲୋମାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ ସେହି ଦାନବକୁ କିପରି ଜଣାଇଲେ?" ପୁଲୋମା କହିଲେ, "ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଜଣାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ମୋତେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।" ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିବା।" ଏହି ଘଟଣାରେ, ଅଗ୍ନି କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାହିଁକି?" ସେ ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା। ଏହିପରି, ଏହି କଥା ଏକ ଦୀର୍ଘ ନାଟକର ଭାଗ ହେବାକୁ ଚାଲିଗଲା, ଯାହା ଧର୍ମ, କ୍ଷମା ଓ ସତ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଉଜାଗର କରେ।