ଭୀମ ରାକ୍ଷସ ବକାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟର ଏକାଧାରେ ଭୋଜନ ସମାପ୍ତ କରିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଏକ ହାତରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ସମାନ ବଡ଼ ଗଛକୁ ବକାସୁରଙ୍କ ଠାରୁ ଚାପି ନେଲେ। ହସି ହସି ଭୀମ ଖାଦ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବକାସୁରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଏବଂ ଶତ-ଶତ ଘଡ଼ି ଦହି ଓ ଘି ପିଲେ। ମୁହଁ ପାନି ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ଭାବରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଁ ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ବକାସୁର ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ନେଇ ଆସୁଥିବା ଦିଗରେ ଦଉଁ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ବୀର ବକାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଦିଗରେ ଉଠିଲେ, ଏକ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭୁଜ ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ ବକାସୁରଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି କ୍ରୋଧରେ ଗଜ୍ଜନ କରି କହିଲେ, "ହେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତୁମେ ଦ୍ୱିପଦ, ଚତୁର୍ପଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ। ଏବେ ମୋ ଭୁଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ତୁମେ ଆଉ କେବେ ଖାଇପାରିବ ନାହିଁ; ଆଜି ମୋ ଭୁଜ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଯମ ଲୋକକୁ ଯିବ। ଆଜି ଭେତ୍ରକିୟ ନଗରବାସୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶୁଇପାରିବେ, ମୁଁ ଏହି ନଗରର ଅଣ୍ଟାକୁ ଦୂର କରିବି। ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ କାଉ, ଶ୍ୟାଳ ଓ ଗୃଧ୍ର ତୁମ ଦେହକୁ ଖାଇ ଭୂମିରେ ଗସି ନେବେ।" ଏପରି କହି ଭୀମ କ୍ରୋଧରେ ଜଳି ବକାସୁରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏଗେଇଲେ; ବକାସୁର ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏଗେଇଲେ। ବକାସୁର ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟି ଦେବା ପରି ଭୀମଙ୍କ ଦିଗରେ ଚାଲିଲେ; ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ କାଉ ଓ ଚକ୍ଷୁ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଭୂରୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗି, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ବକାସୁର ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଗଛ ଧରିଲେ। ଭୀମକୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବକାସୁର ଶକ୍ତି ଦେଇ ଏଗେଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଅତି ସହଜରେ ବକାସୁରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆ ଗଛକୁ ଧରି ନେଲେ। ଭୀମ ହସି ହସି ବାମ ହାତରେ ଗଛକୁ ଧରିଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଉଠାଇଲେ। ବକାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛ ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଗଛର ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତକୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଗଛ ଯୁଦ୍ଧ ଏକ ଉଦ୍ଭିଦ ଗ୍ରୋଭର ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା—ଏହି ସମୟରେ ବକାସୁର ଓ ପାଣ୍ଡବ ଭୀମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏବେ ବକାସୁର ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି ପାଣ୍ଡବ ଦିଗରେ ଏଗେଇଲେ; ମାନବ ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଗଛ ଓ ତାଙ୍କ ତଣ୍ଡ ଭଞ୍ଜି ଦିଆଗଲା। ବକାସୁର ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଭୀମକୁ ହାତରେ ଧରି ଭୁମି ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଯିବା ପରେ ପୁଣି ଉଠିଲେ, ହସିଲେ। ଭୀମ ବକାସୁରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୁମି ଉପରେ ଗରି ଦେଲେ; ତାପରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ରାକ୍ଷସ, ଆତ୍ମବଳ ରଖ।" ଏପରି କହି ଭୀମ ହାତ ତାଲି ଦେଇ କହିଲେ, "ଉଠ!" ତାପରେ ବକାସୁର କ୍ରୋଧରେ ଚାଲି ଏକ ଅଧିକ ବଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବକାସୁର ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ଦଉଁ ହେଲେ, ଭୀମଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ହସି ହସି ଦେଖିଲେ। ଭୀମ ପଛରୁ ହାତ ଦେଇ ବକାସୁରକୁ ଧରି ନେଲେ, ନିଜ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଇ ବକାସୁରକୁ ଭୁମିରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ପୁଣି କ୍ରୋଧରେ, ଭୀମ ବକାସୁରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ନିଜ କମର ଅଳ୍ପ ଉଠାଇ ବକାସୁରଙ୍କ ଭୁଜକୁ ଧରିଲେ। ଭୀମ ତାଙ୍କ ଭୁଜକୁ ଧରି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ବକାସୁରକୁ ଉଠାଇ ଓ ହଲାଇ ଭୁମି ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ତାପରେ ଭୀମ ବାମ ପା ଦେଇ କ୍ରୋଧରେ ବକାସୁରଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ମାରିଲେ, ଯେଉଁ ବେଳେ ବକାସୁର ଭୁମି ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ବକାସୁର ମୁଁ ଖୋଲି, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜିହ୍ବା ଲଟକାଇ ଭୀମଙ୍କ ଦିଗରେ ଚାଲିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବକାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୀମ ଘାତ ପାଇଲେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ବିକାସିଲା, ଭୀମ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଆସିଲେ। ଭୀମ ବକାସୁରଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରୁ ଧରି ଉଠାଇଲେ, ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକାପେ ଏକା ଆପସରେ ଦଉଁ ହେଲେ। ଦୁଇ ମଦ ହାତୀ ପରି ଏକାପେ ଏକାକୁ ଗସି ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଭୁଜ ଦେଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ସମଗ୍ର ଭେତ୍ରକିୟ ନଗର ଭୟଭୀତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଚାପ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା; ଗଛ ଓ ଲତା ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଭଞ୍ଜି ଦିଆଗଲା। ଏହି ଦୁଇ ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାପେ ଏକାକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଉଚ୍ଚତାରୁ ପଡ଼ିଥିବା ପଥର ଦେଇ ଏକାପେ ଏକାକୁ ମାରିଲେ। ଏହି ମାରମାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ଦେଉଁ ଦୁଇ ଯୋଜନ ଜମିରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଭଞ୍ଜି ଦିଆଗଲା। ଦୁଇ ଯୁଦ୍ଧବିମୁଖ ଦେଉଁ ପୃଥିବୀକୁ କୁମ୍ଭ କଛା ପିଠ ପରି କରିଦିଲେ, ଗଛ, ପଥର, ଘାସ, ଝାଡ଼, ଲତା ସବୁ ହଟିଗଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବକାସୁର ଓ କୁରୁ ବୀର ଭୀମ ସମାନ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଭୀମ ବକାସୁରକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଭୀମ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କ ଓଠ କାମ୍ୱି, ଚକ୍ଷୁ ଢାକି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବକାସୁରଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏବେ ଭୀମ ଅତି ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଇ ବକାସୁରକୁ ଉଠାଇ ଭୁଜ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ନିଜ ଗୁଡ଼ି, ପାଶ୍ୱ, ପେଟ, ପିଠ, ଛାତି ଦେଇ ଭୀମ ବକାସୁରକୁ ଘାତ କଲେ; ତାଙ୍କ ଉରୁ, ଭୁଜ, ହୃଦୟ ଭଞ୍ଜିଗଲା, ଶରୀରର ବନ୍ଧନ ଡିହିଗଲା। ବକାସୁର ଘମ ଝରି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଚକ୍ଷୁ ଘୁରାଇ, ଡିମ୍ବ ଭଞ୍ଜିବା ପରି ଶବ୍ଦ କରି, ଉଁଁ କରୁଥିଲେ, ଶ୍ୱାସ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଚାଲୁଥିଲା।