ଭୀମସେନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଭୋଜନ କରି, ପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାକପଦାର୍ଥ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମିଶ୍ର ଭାତ ଖାଇଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଏକ ଡ୍ରୋଣା ଆପ୍ୟାୟନର ଦହି ଭର୍ତ୍ତି ମାଟି ମାଟି କୁମ୍ଭ ପିଇଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସହରବାସୀ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଯଥାଯଥ ଆଣିଥିଲେ, ଭୀମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଦେଇଥିଲେ। ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଭୋଜନ ସହିତ ସାଥିରେ ଦହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ବୃକୋଦର ଏକ ଖାଦ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଡ଼ିରେ ଚଡ଼ି, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସହରବାସୀଙ୍କ ଘେରାଉ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଲେ। ସେ ଯୁବକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ଏବଂ ଆକୃତି ଦେଖି ସେଠାର ଲୋକମାନେ କହିଲେ, “ଏଠି ଯୁବକ, ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଏ ରକ୍ଷସଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ହେବେ।” ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ବୃକୋଦର ଦୁଇଟି ବଳଦକୁ ଗାଡ଼ିରେ ଯୋଗାଇ ତଳକୁ ଚାଲିଲେ, ଯେଉଁ ବଳଦ ପୂଜା ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଏକି ମଣିଷ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ରକ୍ଷସ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ପଛେଇ ଗଲେ, ଭୀମ ଏକାଏକି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥଳରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଚର୍ମ, ମଜ୍ଜା, ହାଡ଼, ପେଶୀ, ହାତ, ପାଉଁ, ଦୁଇ ପାଉଁ—କିଛି ତାଜା, କିଛି ଶୁଖିଲା—ଉଖରାଇ ଥିଲା। ଗୃଧ୍ର, ଶ୍ୱାନ, ଶିଆଳ ଆଦି ଶବ ଖାଉଥିବା ଏହି ଭୟାନକ ଜଗା, ଶ୍ମଶାନ ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଭୀମ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବକ ନାମକ ରକ୍ଷସକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଏଏଁ ଖାଦ୍ୟ ଏଠି ରହିବ। ଏଇ ଗାଡ଼ି ଭର୍ତ୍ତି ଖାଦ୍ୟ ଏଉଁ ଅବସରେ ପୁଣି ମିଳିବ ନାହିଁ; ଯଦି ମୁଁ ଏଠି ରକ୍ଷସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଚିତ୍ରିଯିବ। ଯଦି ବକ ମୋତେ ଧରି, ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରାଇଦେଇ, ଖାଦ୍ୟ ଅପବିତ୍ର କରିଦିଏ, ତେବେ ଏହା ଖାଇପାରିବି ନାହିଁ।” ଏପରି ଭାବି, ଭୀମ ଏକ ତ୍ରାଣସ୍ଥଳୀରେ ବସି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସହରବାସୀ ଭୟରେ ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚାରିପାଖରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଭୋଗ ରକ୍ଷସ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକୃତିରେ ଏହି ଭୋଗ ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମ ହସି, ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, ରକ୍ଷସ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଇ, ରକ୍ଷସଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନାମ ଡାକି, ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଭୀମଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବକ ରକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା। ସେ ଏତେ ବଡ଼ ଦେହୀ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲୁଥିଲା, ଯେପରି ଭୂମିକୁ ଫାଟିଯିବା ପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଲାଲ ଆଖି, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର କେଶ ଓ ଦାଢ଼ି ଦେଖି ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କାନ ଶଂଖ ଆକୃତି, ମୁହଁ କାନଠୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୋଲା, ଭୟଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଏବଂ ଦାନ୍ତ ଖିଆଁ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଦାୟକ ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଭୀମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ରକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ଚକିତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏହି ଭୋଗ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ କିଏ ଖାଉଛି? ଏହିପରି ଅଦୂର୍ଦ୍ଦଶୀ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି କି?” ଏହା ଶୁଣି, ଭୀମ ହସିଲେ, ଏବଂ ରକ୍ଷସଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ପଛ ଦେଇ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିରହିଲେ। ଏହିପରି ଅବହେଳା ଦେଖି, ରକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ଦୁଇ ହାତ ଉଠାଇ, ଭୀମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଧାଇଲେ। ତଥାପି, ଏପରି ଅପମାନ ଓ ନିକଟ ନିରୀକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ବୃକୋଦର, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଚାଲିଥିଲେ, ରକ୍ଷସଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି। ଏବେ ରକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦୁଇ ହାତରେ ଭୀମଙ୍କ ପଛରେ ଜୋରରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ ଚାଲିଥିଲେ। ଏଥିରେ ରକ୍ଷସ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉପଡ଼ି, ଭୀମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ। ରକ୍ଷସ ଗଛ ଛାଡ଼ି ମାରିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଭୀମ ବାଁହ ହାତରେ ଗଛକୁ ଧରି, ଡାହାଣ ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଗାଡ଼ି ଭର୍ତ୍ତି ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ କରି, ଭୀମ ଏକାହାତରେ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଗଛକୁ ଧରିଲେ। ହସି, ଭୀମ ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ କଲେ, ରକ୍ଷସ ପାଇଁ ରଖିଥିବା ଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ଶତାଧିକ କୁମ୍ଭ ଦହି ଓ ଘୃତ ପିଇଲେ। ମୁଁହ ଧୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଭୀମ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରକ୍ଷସ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଯେଉଁଠି ବକ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ନେଇ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭୀମ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଉଠି, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନା କଲେ, ଦୁଇ ହାତ ତାଡ଼ି ମାରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ। ଏବେ, ଭୀମସେନ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ରକ୍ଷସକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ବଜ୍ର ଧ୍ୱନି ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—“ଏ ଦୁଷ୍ଟ ରକ୍ଷସ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦ୍ୱିପଦ, ଚତୁଷ୍ପଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ତୁମ ଦେହକୁ ପୁଷ୍ଟ କରିଛ। ଏବେ ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଭରସା କରି, ପୁଣି କେବେ ଖାଇପାରିବ ନାହିଁ; ଆଜି ମୋର ହାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତୁମେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବ। ଏଠାରୁ ଆଜି, ବେତ୍ରକିୟ ନିବାସୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶୁଅନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହରର ଏହି କଣ୍ଟକୁ ଦୂର କରିଦେବି। ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ କାଉ, ଶିଆଳ, ଗୃଧ୍ର ତୁମ ଦେହ ଖାଇ ଭୂମିରେ ଘେସି ନେବେ।” ଏପରି କହି, ପାର୍ଥ କ୍ରୋଧରେ ଦହି, ବକଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇଲେ। ବକ ମଧ୍ୟ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ପାର୍ଥଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲା।