କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଦୟାଭାବ ଓ ବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସେଠାରେ ଅତି ଉଚିତ କାମ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଚାର କଲେ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାର ପାଇଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଦୟାରୁ ହୋଇଥିଲା । ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଦୟାଦେଖାଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଭୀମ ନିଶ୍ଚୟ ମନୁଷ୍ୟଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରି ଫେରିବେ । ଏହି କଥା ନଗରବାସୀ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବି ସାବଧାନ ଓ ଶାନ୍ତ କଥା କହି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରାଯିବା ଉଚିତ । କୁନ୍ତୀ, ୟୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ । ଏହିପରି ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, ବଳଶାଳୀ ଭୀମସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଏହି ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି, ରାକ୍ଷସକୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ—ମୋତେ ଏହି ବଳି ଦିଅ ।" "ମୋ ପାଇଁ ଘରେ କେବଳ ଏକଥର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ତାପରେ ମୁଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ପାଖରେ ଯିବି । ଦେରି କରନି, ମୁଁ ଆଜି ଏହି ଜୀବନ ଦେଇ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଛି ।" ଭୀମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ଓ ଭଲଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ । ଏହାପରେ ନଗରବାସୀ ଭି ଭାତ, ମାଂସ, ଘିଅ, ମସଲା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳ ଆଣିଦେଲେ । ଭୀମସେନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଖାଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମିଠା ଓ ବହୁ ପ୍ରକାର ମିଶ୍ରିତ ଭାତ ଉପଭୋଗ କଲେ । ତାପରେ ତିନି ଡ୍ରୋନା ମାପର ଦହି ପିଇଲେ; ନଗରବାସୀ ଯେଉଁଠିଏ ଯେଉଁଠିଏ ଯାହା ମିଳିଲା, ଭଳି ଭାବରେ ଆଣି ଦେଲେ । ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭୀମଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ହିସ୍ସା ଭରି ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଦେଲେ; ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ ଖାଦ୍ୟ, ତରକାରି ଓ ଦହି ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲା । ଏହାପରେ ଭୀମ, ଖାଦ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଗାଡ଼ି ଉପରେ ଚଡ଼ି, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ନଗରବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ । ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, "ଏହି ଯୁବକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ହେବେ; ଯୁବକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦେଖା ଅନୁପଯୁକ୍ତ ଲାଗୁଛି ।" ଏଭଳି ଶ୍ରେୟସ୍କର କଥା କହି, ଭୀମ ଦୁଇଟି ବଳି ପଶୁ ଯୋଜିଥିବା ଗାଡ଼ିକୁ ଚଲାଇଲେ । ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମନୁଷ୍ୟଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଚାରିପଟେ ଲୋକମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ଏହିପରି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ । ସେଇ ଗଛ ଚାରିପଟେ ଚୁଲ, ମଜ୍ଜା, ହାଡ଼, ଚର୍ବି, ହାତ, ପାଅ, ଓ ପାଦ—କେହି ତାଜା, କେହି ଶୁଷ୍କ—ପଡ଼ିଥିଲା । ଏହା ଶ୍ବାନ, ଶିଆଳ, ଗିଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଖାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା; ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ, ମନ୍ଦିର ଶ୍ମଶାନ ସଦୃଶ ଲାଗୁଥିଲା । ସେଇ ବଡ଼ ଗଛ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୀମ ବିଚାର କଲେ, "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସମସ୍ତଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବକ ନାମକ ରାକ୍ଷସକୁ ଦେଖିବି ନାହିଁ, ଏଠି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବି । ଏହି ଗାଡ଼ିରେ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ତମ-ନିମ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ରହିଛି; ରାକ୍ଷସ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଖାଇ ନେବି, ଯାହାକି ପुनି ମିଳିବା ଦୁର୍ଲଭ । ଯଦି ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଚିତ୍ରିଯିପାରେ; ଯଦି ବକ ମୋତେ ଧରି, ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରିଦେଇ, ତେବେ ଖାଦ୍ୟ ଅଖାଦ୍ୟ ହୋଇଯିବ ।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଭୀମ ଏକାକି ଶାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସି, ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏପଟେ ନଗରବାସୀ ଗଛ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ । "ମନୁଷ୍ୟଭକ୍ଷୀ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା କେହି ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ," ଲୋକମାନେ କହୁଥିଲେ, "ବକ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି ଏଠି ଖାଉଛି ।" ଏଭଳି ଭୀମ ଖାଇ ସାରି, ହସିଲେ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କ ନାମ ଡାକି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଲେ । ଭୀମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭୀମ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲା । ଅତି ବଡ଼ ଦେହ, ଭୟଙ୍କର ଲାଲ୍ ଆଖି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚୁଲ ଓ ଦାଢ଼ି, ମାଟିକୁ ଭାଗ କରି ଯାଉଥିବା ପରି ତାଳ ଦେଉଥିଲା । ତାଙ୍କ ମୁଁହ ଦୁଇ କାନ ଯାଏଁ ବିସ୍ତାରିତ, ଶଙ୍ଖ ଆକୃତି କାନ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ଭୃକୁଟି ତିନି ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଥିଲା, ଦାନ୍ତ ଚିରିଯାଉଥିଲା । ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ଚକିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ କେଉଁଠି ଏପରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଖାଉଛି?" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ହସିଲେ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ପিঠି ଦେଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ । ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ଦୁଇ ହାତ ଉଠାଇ ଭୀମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା । ତଥାପି, ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ସ୍ତ୍ରୀଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭାବେ ଖାଇ ଚାଲିଥିଲେ । କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ଭୀମଙ୍କ ପିଛୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଜୋର ମାରିଲେ । ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ବେଶି ଝଟକା ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୀମ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଖାଇ ଚାଲିଥିଲେ । ଏହାପରେ ରାକ୍ଷସ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ, ଭୀମକୁ ମାରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା । ରାକ୍ଷସ ଗଛ ଛାଡ଼ି ମାରିଲେ, ଭୀମ ତାହାକୁ ବାମ ହାତରେ ଧରି ରଖିଲେ ଓ ଡାହାଣ ହାତରେ ଖାଇ ଚାଲିଲେ ।