ଭୀମ କଢ଼ିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କଲେ, "ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି," ବୋଲି ଶପଥ ନେଲେ । ତାପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଭିକ୍ଷା ସଂଗ୍ରହ କରି ଆସିଲେ । ଭୀମସେନଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଭୀମ ଖୁସି ଓ ସଂତୁଷ୍ଟ । ଶିକ୍ଷକ ମନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ, ଭୀମଙ୍କ ସଂତୁଷ୍ଟିର କାରଣ କ’ଣ? ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ । ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମଙ୍କ ଚେହେରା ଦେଖି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବ ଅନୁମାନ କରି, ଏକାନ୍ତରେ ବସି ତାଙ୍କ ମା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀମ କ’ଣ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? ଏହା କି ଆପଣଙ୍କ ସ୍ବମତିରେ, କିମ୍ବା ସ୍ବଇଚ୍ଛାରେ କରିବେ?" କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ସେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ଓ ନଗରର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହା ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ । ବକା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ ଭୋଗ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି; ଏହି ଭୋଗ ଭୀମ ଖାଉନ୍ତୁ, ଅତିକମରେ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ।" ଏହା ଶୁଣି ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ମା, ଏପରି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି କଲେ? ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକେ ସ୍ବସନ୍ତାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତିନାହିଁ । ଅନ୍ୟ ପିଲା ପାଇଁ ନିଜ ପିଲାକୁ କେମିତି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ? ଏହା ଲୋକ ପ୍ରଥା ଓ ଧର୍ମ ଦୁହିଁଠାରୁ ବିରୁଦ୍ଧ । ଯାହାଙ୍କ ଭୁଜା ଉପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ବସୁଛୁ, ଯାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଛୋଟ ଲୋକେ ଦଳି ନେଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ପୁନଃ ଅଧିକାର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭାବି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଶକୁନି ରାତିରେ ଶୁଇପାରୁନାହାନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଆମେ ଲାକ୍ଷାଗୃହରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲୁ, ପୁରୋଚନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିହତ ହେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ଏହି ଧରିତ୍ରୀକୁ ଆମେ ନିଜ ବୋଲି ଭାବୁଛୁ । ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଆପଣ କିମିତି ଚିନ୍ତା କଲେ? ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପାରିଛି କି?" କୁନ୍ତୀ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ, "ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମୋ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅବିବେକ ନାହିଁ । ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ଅପରିଚିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଭାବେ ନିର୍ବିଗ୍ନ ରହୁଛୁ । ମୁଁ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି । ଯେଉଁଥିରେ କିଛି ହାରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେହି କାମକୁ କରିବା ଉଚିତ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ କେହି କାମ କରିପାରିବେ, ସେ କରୁନ୍ତୁ । ମୁଁ ଜାଣିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କୃତ୍ୟ କରିବା ମହାଧର୍ମ । ଲାକ୍ଷାଗୃହ ଓ ହିଡିମ୍ବା ବଧରେ ଭୀମଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ମୋର ଭିତରେ ଭରସା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଭୀମଙ୍କ ଭୁଜାଶକ୍ତି ହଜାର ହାତୀ ସମାନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲୁ । ତାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମୀ କେହି ନାହାନ୍ତି; ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ହରିଯିବେ । ସେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମୋ ଆଞ୍ଚଳରୁ ପଡି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଗିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହର ଓଜନରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏହିପରି ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣି ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଯୋଜନା କରିଛି । ଏହା କୌଣସି ଲୋଭ, ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହ ନୁହେଁ; ଏହା ଧର୍ମ ପାଇଁ ଚିନ୍ତାଭିନ୍ନ ନିଷ୍ପତ୍ତି । ଦୁଇଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ—ଏଠାରେ ଆମେ ରହିପାରିବା ଓ ଧର୍ମ ସିଦ୍ଧି । କ୍ଷତ୍ରିୟେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାର କଲେ, ସେ ସୁଖଦ ଲୋକ ପାଉଛନ୍ତି । କ୍ଷତ୍ରିୟେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭାବେ ରକ୍ଷା କିମ୍ବା ବଧ କଲେ, ଏହି ଓ ପରଲୋକରେ ମହାପ୍ରଶଂସା ପାଉଛନ୍ତି । କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯଦି ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସହାୟତା କରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏବଂ ରାଜା ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଶରଣ ଦେଇ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ, ସେ ମହାନ୍ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମହାନ୍ ସମ୍ପତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ । ଏହିପରି ମହାର୍ଷି ବ୍ୟାସ ଆଗରୁ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, "ମା, ଆପଣ ଯାହା କରିଛନ୍ତି ଏହା ଚିନ୍ତାପୂର୍ବକ ଏବଂ ଦୟାବଶତ କରାଯାଇଛି । ନିଶ୍ଚୟ ଭୀମ ଏହି ରକ୍ଷସକୁ ହତ୍ୟା କରି ଆସିବେ, କାରଣ ଆପଣ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଇଛନ୍ତି । ଯେପରି ଏହି କାମ ଗୁପ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ, ସେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଶ୍ବାସନ ଦେବା ଉଚିତ ।" ଏପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସହ ବିଚାର ବିମର୍ଶ କରି, କୁନ୍ତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ କଥା ଆଲୋଚନା କଲେ । ରାତି ବିତିଲାପରେ, ଶୂର ଭୀମସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ଏହି ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି; ଏହି ରକ୍ଷସକୁ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୋତେ ବଳି ଦେଇଦିଅନ୍ତୁ । ଗୃହରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକଥର ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ; ତାପରେ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରକ୍ଷସଙ୍କୁ ବଳି ଦେଉଛି । ଶୀଘ୍ର କରନ୍ତୁ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି ।" ଭୀମଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେଂକୁ ଜଣାଇ, ଭଲ ଭାବରେ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ । ଏହାପରେ ନଗରବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଭାବରେ ଚାଉଳ, ମାଂସ, ଘୃତ, ମସଲା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତରକାରି ନେଇ ଆଣିଦେଲେ ।