ପୁରାତନ କାଳରେ ଯେଉଁ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଦୁଃଖର ନୀତିକୁ ବୁଝିଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଥିଲେ—କେବେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଉପଦେଶ ମନେରେ ରଖି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏବଂ ମୋ ଜୀବନୀ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମୁଁ ସମ୍ମତି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ମୋର ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ! ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ; ଏକ ଶତ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ସନ୍ତାନ ଅପ୍ରିୟ ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ମୋ ସନ୍ତାନକୁ ନାଶ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜେ ଉଦ୍ଧାର ହେବ; ଏହି ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ। ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଦେଖିଛନ୍ତି ଯେ ସେ ମହାବଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ହାତରେ ନିଜ ଜୀବନ ହରାଇଛନ୍ତି। ଏହି ବିଷୟ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ କୌତୁହଳବଶତଃ କିଛି କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ମୋ ସନ୍ତାନ ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ତେବେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଉପଦେଶ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି। ପୃଥା ଏମିତି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଅମୃତସମ ଶବ୍ଦକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ କୁନ୍ତୀ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଠି ହୋଇ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହିପରି ହେବ।" ଭୀମ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ: "ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି," ଏହି ଶପଥ ଦେଇ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଭିକ୍ଷା ଆଣି ଫେରିଲେ। ଭୀମସେନଙ୍କ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ତୃପ୍ତିଶୀଳ ଦେଖି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ଭୀମ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ। ଗୁରୁ ମନେ ଭାବିଲେ, "ଭୀମ କିଏଁ ଏପରି ଖୁସି?" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ମନେ ଭାବି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକାନ୍ତରେ ବସି ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଭୀମ, ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି? ଏହା ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କି, ନା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ?" କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ, ଭୀମ ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ବକ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି; ଏହି ଭୋଜନ ଭୀମ ଖାଇବେ, ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ହେ ମା, ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି କରିଲ? ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ କେବେ ସନ୍ତାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିଲ? ଏହା ଲୋକନୀତି ଓ ଧର୍ମ ଦୁହିଁଟିକୁ ବିରୋଧ କରେ। ଯାହାଙ୍କ ଭୁଜାରେ ଆମେ ସବୁଏ ସୁଖରେ ବସୁଥିଲୁ, ଯାହାଙ୍କ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟରେ ଛିନିଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆମେ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭାବି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏବଂ ଶକୁନି ରାତିରେ ନିଦ୍ରା ହରାଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଆମେ ଲକ୍ଷାଗୃହରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲୁ, ପୁରୋଚନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିହତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଜୟ କରି, ଏ ଧରାକୁ ନିଜ ବୋଲି ଭାବୁଛୁ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ତୁମେ କିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଲ? ଦୁଃଖରେ ତୁମ ମନ ଅନ୍ଧକାରିତ ହୋଇପାରିଛି କି?" କୁନ୍ତୀ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, "ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମୋ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଭୀମ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ମନର ଦୁର୍ବଳତାରୁ ହୋଇନାହିଁ। ମୋର ମନ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ତାରେ ନ ହରାଇଛି; ଏଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ, ଆମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଅଜ୍ଞାତ ରହି, ସମ୍ମାନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଅତିବାହିତ କରୁଛୁ। ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ଏହି ଉପାୟ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିଛି; ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ କିଛି ହାରାଇ ନାଯାଏ, ସେ ମାନବ ସଫଳ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବ, ତାକୁ କରିବା ଦିଅ; ମୁଁ ଜାଣିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କୃତ୍ୟ କଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଲାଭିତ ହୁଏ। ଲକ୍ଷାଗୃହ ଓ ହିଡିମ୍ବା ବଧରେ ଭୀମଙ୍କ ଅପାର କ୍ଷମତା ଦେଖି ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଛି। ଭୀମଙ୍କ ଭୁଜାର ଶକ୍ତି ହଜାର ହାତୀ ସମାନ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭାରାନାବତରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲୁ। ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମୋ ଆଞ୍ଚଳରୁ ତଳେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଫାଟିଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝି ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଲୋଭ, ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ତାରୁ ନୁହେଁ; ଏହା ଧର୍ମ ପାଇଁ ସଚେତନ ଚିନ୍ତାର ଫଳ। ଦୁଇଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର—ଏଠାରେ ଆମର ନିବାସ ଓ ମହାଧର୍ମ ଦୁହିଁଟି ସାଧିତ ହେବ। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ସେ ଶୁଭ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚୟ। ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ, ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ମହାନ ଯଶ ଲାଭ କରେ। ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏ ଭୂମିରେ କୌଣସି ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି ରାଜା କୌଣସି ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେ ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଧନ ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରେ। ଏପରି ହେଉଛି, ହେ ପୌରବବଂଶୀ ଆନନ୍ଦ! ମହାର୍ଷି ବ୍ୟାସ, ଯେଉଁଠାରେ ବୁଝିବା କଠିନ, ସେ ଆଗରୁ ମୋତେ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ; ତେଣୁ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇଛି।