ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ଜଣେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଏଭଳି କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି ପତି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ, ଏବଂ ଭାରତ ବଂଶଜ ହେଉଥିବା ତୁମେ, ସେ ଦୁହେଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଆଉ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ଝାରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ଏଭଳି କଥା କହନି, ମୃଦୁଭାଷିଣୀ। ଏଠି ରୁହ, ସୁସ୍ଥ ଦେହବଳା। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ କେବେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା କିମ୍ବା ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବିଶେଷତଃ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏଠି ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଯଦିଓ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ବଞ୍ଚି ପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମିତି କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆସଲେ କାମ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଜାଣିନଥାଏ।” ଏମିତି ଦୁହେଁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା କନ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ଶୋକରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁହେଁ ଏତେ ଦୁଃଖରେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏବଂ ଶୁଣି ପରେ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର। ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର। ସନ୍ତାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏହି—‘ସେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବ।’ ଏବେ ସେ ସମୟ ଆସିଛି, ମୋତେ ତୁମର ତରି ଭାବେ ନେଇ, ଏହି ବିପଦକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଏଠାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି, କିମ୍ବା ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ; ପୁଅ ସବୁପ୍ରକାରେ ରକ୍ଷା କରେ—ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘ପୁତ୍ର’ କହନ୍ତି। ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ସଦା ମୋ ମାଧ୍ୟମରେ ନାତି ଚାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଏବଂ ମୋର ଭାଇ ଏବେ ଛୋଟ; ତୁମେ ଯଦି ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଯିବ, ସେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅଛ, ପିତା, ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ତେବେ ପିତୃ କର୍ମ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ପିତୃମାନେ ପସନ୍ଦ କରିବେ ନାହିଁ। ପିତା, ମାତା ଏବଂ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏଉଁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଭୋଗ କରି, ଅନୁଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବି। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ, ମୋର ମାତା ଏବଂ ଭାଇ, ଏହି ବଂଶ ଏବଂ ପିତୃ କର୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ରୁପେ ରକ୍ଷିତ ହେବ। ପୁଅ କୁହାଯାଏ ଆତ୍ମା, ବନ୍ଧୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା; କିନ୍ତୁ କନ୍ୟା କଷ୍ଟ ପାଇଁ ହୁଏ। ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ, ମୋତେ ଧର୍ମରେ ନିୟୁକ୍ତ କର। ପିତା ବିନା, ମୁଁ ସଦା ଦୟନୀୟ ହେବି—ଏକ ଅସହାୟ, ଦୁଃଖିତ କନ୍ୟା, ଭାଗ୍ୟ ଯାହା ନେଇଯିବ ତାହିଁକୁ ଚାଲିଯିବି। କିମ୍ବା, ମୁଁ ନିଜେ ଏହି କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି; ଏକ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତ୍ୟାଗୀ ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କରିବି। କିମ୍ବା, ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଯିବ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିବି—ଏଥିରେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବିଚାର କର। ତେଣୁ, ମୋ ପାଇଁ, ଧର୍ମ ପାଇଁ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମହାନୁଭାବ, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର ଏବଂ ମୋତେ, ଯାହା ତ୍ୟାଗ ହେବା ଉଚିତ, ତ୍ୟାଗ କର। ଯାହା ଅନିବାର୍ୟ, ସେଥିରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ କ’ଣ, ଯଦି ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯିବ—ମୁଁ ଏବଂ ମୋର ପରିବାର ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ, କୁକୁର ଭଳି ଅବଶିଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ଖୁସିରେ ରହିବ; ମୁଁ ଏ ଜଗତରେ ବିଧବା ଭଳି ଅନନ୍ଦ ବିହୀନ ରହିଯିବି। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି ନିବେଦନରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ତୁମେ ଯେ ପାଣି ଦେଉଛ, ତାହାର ନିଶ୍ଚିତ ଉପକାର ହେବ। ଏଭଳି ଦୁଇ ପକ୍ଷର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରିୟ, ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର; ମା, ନିଜ ଏବଂ ପୁଅଙ୍କ ଉପକାର ଭାବି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅ। ମା ଓ ବାପାଙ୍କୁ ପୁଅ ଆଉ ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ପୁଅକୁ ମା ବାପା ଆଉ ଜନ୍ମ ନେବେନି।” ଏଭଳି ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ପିତା, ମାତା ଏବଂ ସେ କନ୍ୟା—ତିନିଏ ଏକାଠି ହୋଇ କାନ୍ଦିପକେ। ସେତେବେଳେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ଛୋଟ ଭାଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଲି ଦେଖାଉଥିଲା, ଶିଶୁ ସ୍ୱରରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ। ସେ ହସି, ଖେଳ ଭଳି କହିଲେ, “କାନ୍ଦନି, ବାପା; କାନ୍ଦନି, ମା; କାନ୍ଦନି, ଭଉଣୀ,” ଏଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ପରେ, ଘାସର ଏକ ତିଣିଆ ଉଠାଇ, ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଏହି ତିଣିଆ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମାନବ ଖାଇଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେବି।” ଶିଶୁର ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀ ଏହାକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୃତକୁ ଅମୃତ ଦେଇ ଜୀବନ୍ତ କରିଥିବା ପରି, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ: “ଏହି ଦୁଃଖ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ମୁଁ ସତ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ଏହି ଦୁଃଖ କାହିଁକି ହେଉଛି ଜାଣିପାରିବି, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିପାରିବି, ଯଦି ସେଥିରେ କିଛି ଉପାୟ ଥାଏ।” ସେଠାରେ ଥିବା ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ମହିଳେ, ଏହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖ କୌଣସି ମାନବ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରାଯିବ ନୁହେଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖର ମୂଳ କଥା ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହିଦେଉଛି, ଶୁଣ, ମହିଳେ। ଏହି ସହର ନିକଟରେ ବକା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ବସୁଛି; ଏଠାରୁ ଗାଈ ଚାଲିଥିବା ଦୂରରେ, ଯମୁନା ତଟରେ ଏକ ଗୁହାରେ ସେ ରହେ। ସେଇ ଗୁହାରେ ସେ ଭୟଙ୍କର, ମାନବ ଖାଇଥିବା ରାକ୍ଷସ ବସେ, ତାଙ୍କ ନାମ ବକା, ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ, ରାକ୍ଷସ ଜାତିର ଅତି ନିମ୍ନ। ସେ ଏହି ଭୂମି ଓ ସହରର ଅଧିପତି, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାନବ ମାଂସ ଖାଇ ତାଳିଆ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ମାନବ ଖାଇଥିବା।