ଏକ ଦିନ, ଭାରତବଂଶୀ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହରେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ତାଙ୍କର ଜୀବନରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପରିବାର ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହି ଚାରିଦିଗରେ ଚୌଦ ଲୋକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ଏହିପରି, ଆତ୍ମାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଅତିଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ଆତ୍ମା ନଥାଏ, ତେବେ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆତ୍ମା ସମାନ ନୁହେଁ।" ସେ ପୁନି କହିଲେ, "ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ଆପଣ ନିଜେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋ ଦୁଇ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଧର୍ମଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ କହିଛନ୍ତି, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ନାରୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ପୁରୁଷଙ୍କ ହତ୍ୟା ନିଶ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ ନାରୀଙ୍କ ହତ୍ୟା ସନ୍ଦିଗ୍ଧ; ତେଣୁ ଆପଣ ମୋତେ ଦୂର କରନ୍ତୁ। "ମୁଁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଅନେକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି, ପ୍ରିୟ ଜନ ଲାଭ କରିଛି, ଧର୍ମ କରିଛି; ଆପଣଙ୍କ ସେବାରୁ ମୋର ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏକ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଇବ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ, ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଛି; ଏହା ଦେଖି, ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରୁଛି।" "ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଆପଣ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ପାଇପାରିବେ; ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେବ। ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଜନାନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନ ଅଧର୍ମ, ନ ଧର୍ମ; କିନ୍ତୁ ନାରୀଙ୍କ ଲାଗି ପୂର୍ବ ଉପତି ବିରୋଧ କରିବା ମହାପାପ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ବିଚାର କରି, ଆତ୍ମହତ୍ୟା ନିନ୍ଦିତ; ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ନିଜକୁ, ପରିବାରକୁ, ଏହି ଦୁଇ ପିଲାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ବାହୁପାଶ ଦେଇ, ଭାରତବଂଶୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ଏପରି କହିବେ ନାହିଁ, ସୁମଧୁରା; ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ସୁସ୍ୱାସ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ କେବେ ନିଜ ଜନାନୀ କିମ୍ବା ପିଲାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ବିଶେଷ କରି ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ନିଜ ଜନାନୀକୁ ଏଠାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ତ୍ୟାଗ କରି ଜୀବନ ରଖିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ଅସଲ ରୂପରେ କାମ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, ମୋକ୍ଷ ଜାଣିନାହିଁ।" ଏମିତି ଦୁଃଖଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମା, ଏବଂ ଜନାନୀ ଦୁଇଜଣ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲା, ଏବଂ ସେ କହିଲେ, "କାହିଁକି ଆପଣମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଅନାଶ୍ରୟ ଭାବରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି? ମୋର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ, ତାହା ପରେ ଯଥାଯଥ କରନ୍ତୁ।" "ଧର୍ମାନୁସାରେ ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ ହେବା ଉଚିତ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକଜଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" "ପୁଅର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏହି: 'ସେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ।' ଏବେ ସେ ସମୟ ଆସିଛି, ମୋତେ ତୁମର ବାଉ ଭାବରେ ଏହି ବିପଦ ଉପରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।" "ଏଠାରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ; ପୁଅ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରେ—ତେଣୁ ସେ 'ପୁତ୍ର' ନାମରେ ପରିଚିତ।" "ମୋର ପୁରୁଷ ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର ପାଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ନିଜେ ମୋର ପିତାଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବି।" "ମୋ ଭାଇ ଏକ ଶିଶୁ; ଆପଣ ଏହି ଜଗତ ଛାଡିଦେଇଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଯଦି ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ପିତା, ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ନଷ୍ଟ ହେବ, ତେବେ ପିତୃ ତର୍ପଣ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ପୂର୍ବଜମାନେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ।" "ପିତା, ମା, ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ପାଇ ଅନୁଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ହେବି।" "ଯଦି ଆପଣ ଏହି ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିବେ, ମା, ଭାଇ, ବଂଶ, ପିତୃ ତର୍ପଣ ସମସ୍ତ ରକ୍ଷିତ ହେବ।" "ପୁଅ ଆତ୍ମା, ମିତ୍ର, ଜନାନୀ; କିନ୍ତୁ କନ୍ୟା କଷ୍ଟ ପାଇଁ; ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ, ମୋତେ ଧର୍ମରେ ଯୋଗ୍ୟ କରନ୍ତୁ।" "ଆପଣ ନଥିଲେ, ପିତା, ମୁଁ ସଦା ଦୟନୀୟ ହେବି—ଏକ ଅନାଶ୍ରୟ, ଦୁଃଖୀ କନ୍ୟା, ଭାଗ୍ୟ ଯେଉଁଠି ନେଉଛି ସେଉଁଠି ଘୁଞ୍ଚିବି।" "ନାହିଁ ତାହା ହେଲେ, ମୁଁ ଏହି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି; ଏକ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଏକ ତପସ୍ଵି ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କରିବି।" "ନାହିଁ ତାହା ହେଲେ, ଆପଣ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ମୁଁ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇବି—ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" "ତେଣୁ, ମୋ ପାଇଁ, ଧର୍ମ ପାଇଁ, ପ୍ରଜା ପାଇଁ, ମହାନ, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ।" "ଯାହା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହାରେ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଆମ ପାଇଁ କଣ ଅଧିକ କଷ୍ଟ ହେବ?" "ମୁଁ, ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବି, ଖାଇବି, କୁକୁର ଭଳି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ଅବଶିଷ୍ଟ ପିନ୍ଧିବି, ଆପଣ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରିବାର ସହିତ ଏହି ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ମୁଁ ବିଧବା ଭଳି ଏହି ଜଗତରେ ଖୁସି ଚ୍ୟୁତ ହେବି।" "ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି ତର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ଉପକୃତ ହେବ।" "ଏପରି, ଦୁଇପକ୍ଷ ଶୁଣି, ପ୍ରିୟଜନ, ଆପଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ତାହା କରନ୍ତୁ; ମା, ନିଜ, ପୁଅ ପାଇଁ ଉପକୃତ କଣ ହେବ, ତାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତୁ।" "ମା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇପାରିବେ, ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ; କିନ୍ତୁ ପୁଅ ପାଇଁ ପୁନି ପିତା ମା ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏପରି ଦୁଃଖର ଅନେକ କଥା ଶୁଣି, ପିତା, ମା, ଏବଂ କନ୍ୟା ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ।