ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଛାଡିବା ବିଷୟରେ ଜାଣିଥିଲି, ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ମୋର ଆନନ୍ଦ ଅଧିକ ହୋଇଗଲା। ଏହି ସହର ନିକଟରେ ଏକ ସୁଖଦ ଏବଂ ସ୍ୱସ୍ଥ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ଏଠାରେ ତମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରହିପାରିବେ, ମୋର ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ୟାସଦେବ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିଲେ, ଏବଂ ଏକଚକ୍ରାକୁ ଆସିଥିବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିଲେ। ତାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, "ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ଧର୍ମ କିମ୍ବା କେବଳ ଅଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଜଗତରେ କେହି କେବଳ ଭଲ କିମ୍ବା କେବଳ ଖରାପ କାମ କରିନାହାନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁଇପ୍ରକାର ଫଳ ପାଇଥାଏ—ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ। ଖରାପ କାମର ଫଳରେ ବଡ଼ ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ।" ଏଭଳି କହି ବ୍ୟାସଦେବ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ରଖିଦେଲେ। ଶ୍ରୀମଦ ବ୍ୟାସ, ମହାମୁନି ଏବଂ ନାୟକ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀ, ଏକଚକ୍ରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକଚକ୍ରାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ବହୁ ଦିନ ରହିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ, ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ, ନଦୀ ଓ ଝିଲିକୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗରିକମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଭାବି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଏହି ତପସ୍ବୀମାନେ ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ନିର୍ଯାମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଯାଇ, ନାଗରିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ସୁନ୍ଦର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବସନ୍ତାନଙ୍କ ପରି ଶୁଭ, ଭିକ୍ଷା ଓ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ, ମୃଦୁ ତପସ୍ବୀ। ଏହି ମୃଦୁ ତପସ୍ବୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ପରି ଚରଣା କରିନାହାନ୍ତି; ତେଁମାନେ କିଛି ଅଜଣା କାରଣରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ କିଛି ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ନାଗରିକମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆସୁଥିବାରୁ, ନାଗରିକମାନେ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରି, ପାତ୍ର ପାତ୍ର ଭରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଛି ଦେଇଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୌନ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ମା' କୁନ୍ତୀ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାଇଥିବାରୁ ଦୁଃଖ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ନିମିଳି ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଫେରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ମା' କୁନ୍ତୀକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମା' ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ, ତେଁମାନେ ଦ୍ୱିନିଶା ତାଙ୍କର ମା' କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷାର ବିବରଣୀ ଦେଇଥିଲେ। ମା' କୁନ୍ତୀ ପ୍ରାପ୍ତ ଭିକ୍ଷା ଖାଦ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି ଭାଗ ଦେଇ, ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଖାଇଥିଲେ। ପାଞ୍ଚଜଣ ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ମିଶି ଭିକ୍ଷାର ଅଧା ଭାଗ ଖାଇଥିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଅନ୍ୟ ଅଧା ଭାଗ ଖାଇଥିଲେ। ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ସେ ବେସ୍ତରୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ଓ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଗଲେ। ଏକ ଚିଉଁ ଘୀ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିନଥିବା ପରି, ଭୀମଙ୍କ ଭାଗ ଭିକ୍ଷା ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ଏଭଳି ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଏଠାରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚଳିଗଲା। ଭୀମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିବା ପରେ, ଏକ କୁମ୍ଭକାର ସହ ଚାଲି ଏକ ବଡ଼ ପାତ୍ର ପାଇଲେ। କୁମ୍ଭକାର ବଡ଼ ପାତ୍ର ତିଆରି କରି, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର କାମ ଦେଖି ହସିଲେ। ଭୀମ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରି, ବଡ଼ ମାଟିର ଭାର ଉଠାଇ, କୁମ୍ଭକାରକୁ ଶଂଖ ହଜାର ମାଟିର ଭାର ଦେଇ ଖୁସି କରିଲେ। ସେ ନିରନ୍ତର ମାଟିର ପାତ୍ର ତିଆରି କରି, ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଆଣିଥିବା ଜିନିଷ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ହସିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ରସାଳ ଆଣି ଦେଉଥିଲେ; ଏଭଳି ଖାଇ ପ୍ରତିଦିନ, ଭୀମ ତାଙ୍କର ମା'ଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତଭାବେ କହିଲେ—"ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଏପରି ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ କେବେ ଖାଇନଥିଲି।" ଏକ ଦିନ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ; ଭୀମସେନ ତାଙ୍କର ମା' ପୃଥା ସହ ଘରେ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରକୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ଦୁଃଖ କରୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଦୟା ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୃଥା, ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଚିରିଯାଇଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଭୀମକୁ ଦୟା ଭରା କଥା କହିଲେ—"ପୁଅ, ଆମେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଅତି ସୁଖରେ ରହୁଛୁ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଅଜଣା, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ରହିତ। ପୁଅ, ମୁଁ ସଦା ଚିନ୍ତା କରେ କିପରି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିବି; କେବେ ମୁଁ ଏହିଠାରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସୁଖ ଦେଇବା ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିବି?" "ପୁଅ, ଯିଏ କିଛି କରିଥାଏ ଏବଂ କିଛି ହାରାଇନଥାଏ, ସେ ସଫଳ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଯଦି ତାଠାରୁ ଅଧିକ କରିଥାଏ, ତେଁ ସେ ଅଧିକ ମହାନ। ଏହି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆସିଛି; ଯଦି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନକରିବା, ତେଁ କୌଣସି ଭଲ କାମ ହେବ ନାହିଁ।" "ଆମେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ କ'ଣ ଏବଂ କିଏଠାରୁ ଆସିଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା; ମୁଁ ଜାଣିବା ପରେ, ଯଦି ଏହା ବହୁ କଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ମଧ୍ୟ, କିଛି କରିବି।" ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀଙ୍କ ଘରରୁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ଗାଈ ଜଣେ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ଯିବା ପରି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।