ହିଡିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଅଛ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିବି, ହେ ଭାରତ।” ଏହିପରି କହି ସେ ନିଜ ମନକୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରଖି, ତାଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନିଜ ପଥକୁ ଚଲିଗଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶାଲିହୋତ୍ର ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବନିଆ ଖାଦ୍ୟ ପାଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏବଂ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ଜଟା ବାନ୍ଧିଲେ, ବାର୍କ ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ତପସ୍ବୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ନୀତି ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ। ଶାଲିହୋତ୍ରଙ୍କ କୃପା ଓ ସ୍ନେହରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବନେ ବନେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ବହୁ ପଶୁ ମାରିଲେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତ, ପାଞ୍ଚାଳ, କିଚକ ଦେଶ ଓ ସୁନ୍ଦର ବନ ଓ ହ୍ରଦ ଦେଖିଲେ। କେବେ କେବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଉଠେଇ ନେଇ ଚାଲିଲେ, କେବେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, କେବେ ସୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। କେବେ ନିଜେ ଗତିରେ ଚଲିଲେ, କେବେ ଜୋରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏଭଳି ଯାତ୍ରାରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଠାକୁରଦା ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡ଼ି ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଥିବା ବିଷୟ ଜାଣିଥିଲି, ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ପାଇଥିବା ଖବର ଶୁଣି ମୋର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା। ଏହି ସହର ନିକଟରେ ଏକ ସୁଖଦ ଓ ସ୍ୱସ୍ଥାନ୍ୟ ଅଛି, ତୁମେ ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ରୁହ, ମୋ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର।” ଏପରି କହି ବ୍ୟାସଦେବ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ ଏବଂ ଏକଚକ୍ରାକୁ ଆସିଥିବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ଧର୍ମ କିମ୍ବା କେବଳ ଅଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଲୋକରେ କେହି କେବଳ ଭଲ କିମ୍ବା କେବଳ ଖରାପ କରେନାହିଁ। କର୍ତ୍ତା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଦୁହିଁର ଫଳ ପାଏ; ଖରାପ କାମରେ ଦୁଃଖ ପ୍ରାପ୍ତି ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ।” ଏପରି କହି ବ୍ୟାସଦେବ ସେମାନେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହରେ ବସାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଲିଗଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକଚକ୍ରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ବହୁ ଦିନ ରୁହିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ବିଭିନ୍ନ ବନ, ରାଜାଙ୍କ ଦେଶ, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମନେ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆସୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏ ସମୟରେ ସେମାନେ ତପସ୍ବୀ ରୂପେ ଜଟା ବାନ୍ଧି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ ଏବଂ ନଗରବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ପ୍ରିୟ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଭିକ୍ଷା ଓ ରାଜ୍ୟ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ମୃଦୁ ତପସ୍ବୀ। ଲୋକମାନେ ଭାବୁଥିଲେ, “ଏମିତି ମୃଦୁ ତପସ୍ବୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁନାହାନ୍ତି; କିଛି ଗୁପ୍ତ କାରଣରେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।” ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ସେମାନେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି ବୋଲି ଲୋକେ ମନେ କରିଥିଲେ। ନିରନ୍ତର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆସୁଥିବାରୁ, ନଗରବାସୀ ଅତିଥି ସ୍ନେହରେ ପାତ୍ର ପାତ୍ର ଭରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୌନବ୍ରତ ରୁହି, ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମାଆ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲାଗିଲା ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ। ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ କୁନ୍ତୀ ଭୂମିରେ ବସିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଫେରୁଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ମାଆକୁ ମନେ କରୁଥିଲେ। ମାଆପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବଧ୍ୟ ହୋଇ ତ୍ୱରିତ ଫେରି ତାଙ୍କ ଭିକ୍ଷା ନେଇ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଭିକ୍ଷା ମାଆ ବାଣ୍ଟି ଦେଲେ, ପାଞ୍ଚ ଭାଗ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଜ ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଖାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭିକ୍ଷାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ମିଶି ଖାଇଥିଲେ, ଶେଷ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭୀମ ଖାଉଥିଲେ। ଯେ ଭଳି ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ଓ ଫିକା ହେଉଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଭୋକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହୁଥିଲା। ଯେପରି ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଘୃତ ଦାହି ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୀମଙ୍କ ଅଂଶ ଭିକ୍ଷା ତାହା ପରି ହେଉଥିଲା। ଏଭଳି ସେମାନେ ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ। ଏକ ଦିନ ଭୀମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଖେଳି, ଏକ କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ସହ ଚିରିଞ୍ଜିବ ହେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଏକ ଭାଡ଼ା ପାଇଲେ। କୁମ୍ଭକାର ଏହି ବଡ଼ ଭାଡ଼ା ତିଆରି କରି ଭୀମକୁ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ହସିଲେ। ଭୀମ ବିଶେଷ କୌଶଳ ଦେଖାଇ, ବହୁ ମାଟି ଚାଲି, କୁମ୍ଭକାରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ। ସେ ନିରନ୍ତର ମାଟି ଭାଡ଼ା ତିଆରି କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ; ସେ ଯାହା ଆଣୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଆଣି, ଖାଇବା ଓ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଦେଉଥିଲେ; ଏପରି ଦିନକୁ ଭୋଜନ କରି, ଭୀମ ଗୁପ୍ତରେ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଏପରି ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ କେବେ ଖାଇନଥିଲି।” ତା’ପରେ ଏକ ଦିନ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ବାହାରିଲେ; ଭୀମସେନ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ଘରେ ରହିଗଲେ।