ଭାରତବଂଶୀର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୁଁ ମନରେ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ କିପରି ଅନ୍ୟାୟ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିବାସଚ୍ୟୁତ ହେବା। ଏହି ସବୁ ଜାଣି, ତୁମେ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଲରେ ହେଉ ଭାବରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି ସବୁ ତୁମର ସୁଖରେ ପରିଣତି ହେବ। ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିବା ଏକ ପୂର୍ବ ଘଟିତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହାର ପୂରଣ ବର୍ତମାନ ହେଉଛି—ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ବିପଦ ଶେଷ ହେଲେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ବାର ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁଖରେ ରହିବେ। ସମ୍ବାନ୍ଧୀମାନେ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ କିମ୍ବା ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଆସକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହି ବେଳେ ମୋର ଆସକ୍ତି ତୁମେ ପ୍ରତି ବଢିଛି। ଆସକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମର ଭଲ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ମୋ କଥା ଶୁଣ: ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରହିବା, ମୋ ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କର। ଏହି ଝିଲିକି ଶାଳିହୋତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି; ଏହି ମନୋହର ଜଳ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପିପାସାର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବ। ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ଏଠାରେ ଛଅ ମାସ ଇଚ୍ଛାମତ ରହିପାରିବେ। ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀ ବ୍ୟାସ ଭାରତବଂଶୀର ସର୍ବୋତ୍ତମମାନେ ଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିବା ସହ ଆସକ୍ତିରେ କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: “ବୋହୁ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କୁନ୍ତି; ତୁମର ପୁଆ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।” ଧର୍ମର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ନାୟକ ହେଇ ଧର୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜୟ କରି ଶାସନ କରିବେ। ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆଣି ତାହା ଉପଭୋଗ କରିବେ। କୁନ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ପଞ୍ଚ ଜଣେ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସୁଖ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ରହିବେ। ଏହି ପୁଅମାନେ ଭୂମି ଜୟ କରି ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ଵମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଅନେକ ଦାନ ଦେବେ। ସେମାନେ ନିଜ ମିତ୍ରମାନେ ଙ୍କୁ ଧନ ଓ ସୁଖ ଦେଇ, ନିଜ ପିତା ପର୍ଦ୍ଦା ଓ ପିତାମହଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ତୁମର ପୁତ୍ରବଧୁ, ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ କମଳାପାଳିକା, ଭୀମଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେବେ। ସେଇ ପୁଅ ତୁମେ ଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ; ଏଠାରେ ଏକ ମାସ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ପୁନଃ ଆସିବି। ଯଥାସମୟ ଓ ଯଥାସ୍ଥାନେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରି ଉତ୍ତର ଦେବା ପରେ, ବ୍ୟାସ ଯେମିତି ଆସିଥିଲେ, ସେମିତି ଯାଇଗଲେ। ବ୍ୟାସ ଯିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଛଅ ମାସ ଇଚ୍ଛାମତ ରହିଲେ। ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ; ତାପରେ, ରାଜା, କମଳାପାଳିକାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଲା। ସେ, ମନର ଦ୍ରୁତତାରେ, ସଦା ଭୀମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର, ପୋଷାକ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ସଜିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ହିଡିମ୍ବା, ରୂପବଦଳ କରିପାରିବା ରାକ୍ଷସୀ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଉପରେ ଆସକ୍ତିରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଙ୍କୁ ସପ୍ତ ମାସ ଜଙ୍ଗଲରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଭୀମ ସେଇ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ଖୁସିରେ ରହିଲେ, ତାପରେ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଅତି ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ସପ୍ତମାସ ପରେ ରାକ୍ଷସୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେଲେ। ସେଇ ପୁଅର ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ବଡ଼ ମୁଁହ, ଚାଲା ଚଟା ଗୁଣ୍ଡି ପରି କାନ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ, ଦ୍ରୁତ ରଥୟୋଧ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଅସୀମ ସାହସ, ଦ୍ରୁତ ଗତି, ବିଶାଳ ଦେହ, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଚଉଡ଼ା ଗଳା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ଏହି ପୁଅ ମାନବ ହେଲେ ମାନବ ନୁହେଁ; ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ଓ ମାନବମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇଥିଲେ; ସେ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭଧାରଣ ଓ ପୁଅ ଦେଇପାରନ୍ତି, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତ ରୂପ ବଦଳ କରିପାରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ପୁଅ ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ; ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ। ମାତା ତାଙ୍କୁ ଘଟୋଟ୍କଚ ନାମ ଦେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘଟ ପରି ଥିଲା; ଏପରି ଘଟୋଟ୍କଚ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଘଟୋଟ୍କଚ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତ ଓ ଅନୁଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅ ପରି ମନେ କରିଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଟୋଟ୍କଚ, ପୃଥା ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି, ମହାନ ଲୋକମାନେ? ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ କହିବା।” ଭୀମସେନଙ୍କ ପୁଅ ଏପରି କହିବା ପରେ, କୁନ୍ତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମେ କୁରୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଭୀମ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ପଞ୍ଚ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ। ନିଜ ଭାଇମାନେ ଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କର, ପୁଆ।” ପୃଥାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଘଟୋଟ୍କଚ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ରାବଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଯେପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମାନ ଶକ୍ତି ଓ ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।” ଘଟୋଟ୍କଚ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହିଲେ: “ଯଥାସମୟରେ, ମୁଁ ମୋ ପିତାମାନେ ଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିବି,” ଏହା କହି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ସେ ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ଶ୍ରୀମାନ ବ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୟୋଧ୍ଧା, ନିଜ ବଂଶର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାୟକ ଭାବରେ ଦିଗନ୍ତରେ ଯାଇଲେ। “ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିଛି, ବୋହୁ ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ; ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ ବସିବାବେଳେ ମୁଁ ପୁନଃ ଦେଖିବି,” ଏହି କଥା ମାତାଙ୍କୁ କହି ଯାଇଲେ।