କୁନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ସ୍ନାନ କରି, ପୂଜା କରି, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲେ। ତେବେ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ କେବଳ ପାଣି ପିଇ ଅପ୍ରୟାପ୍ତ ଭାବେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଳିହୋତ୍ର ନାମକ ମୁନି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ କିପରି ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ମିଳିପାରିବ। ପରେ ସମସ୍ତେ, ପୃଥା ସହିତ, ଅଲ୍ପ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ସେମାନେ ଲକ୍ଷାଗୃହର ଘଟଣା, ରାକ୍ଷସ ନିବାରଣ ଓ ଅନେକ ଅପୂର୍ବ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା କରି, ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଗତିକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୁନ୍ତୀ, ରାଜମାତା, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ପିତା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ, ସେପରି ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୋତେ ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ରାଜ୍ୟ ଏବଂ କୁଳର ଭଲ ପାଇଁ କ୍ରୌଞ୍ଚପ୍ରିୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଉପକାର କର। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ପୀଡ଼ିତ, ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତାର କୌଣସି ଉପାୟ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ। ତେଣୁ କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ରକ୍ଷା ଓ ଜୀବିକା ଏଠି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବ। ଏହା ଆଉ ଏକ ଦୁଃଖ ଓ ଧର୍ମର ପରୀକ୍ଷା, ଭୀମ, ତୁମକୁ ଦେଖି ସେ (ହିଡିମ୍ବା) ଆକାଂକ୍ଷାବଶତଃ ତୁମକୁ ବରଣ କରିଛି। ସେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ମୋତେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ବରଣ କରିଛି; ଧର୍ମ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମର ମଙ୍ଗଳ ଅଛି। ମୁଁ ବିବାଦ କରିବାକୁ ଚାହେଁନାହିଁ, ଯେପରି ଆମେ କହିଛୁ, ସେପରି କର।" ଭୀମସେନ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ବେଦ ଆଦେଶ ପରି ମାନିବି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ଭାଇମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାକ୍ଷସୀ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକ ନିଷ୍ଠା ବନ୍ଧନ କରୁଛି: ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିବି, କିନ୍ତୁ ମୋ ସାମ୍ନାରେ କେହିଁକୁ ତୁମ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ କଥା କହିବ ନାହିଁ।" ଏପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ହିଡିମ୍ବା ରାଜି ହେଲେ। ଦିନରେ ସେ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଆଣୁଥିଲେ, ବେଳେବେଳେ ଚିତ୍ତବିନୋଦ ପାଇଁ ହିଡିମ୍ବା ଭୀମସେନଙ୍କୁ ନେଇ ମନୋରମ ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ଦେବସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ହିଡିମ୍ବା ସୁନ୍ଦର ଭୂଷା ଧାରଣ କରି, ଭୀମକୁ ମଧୁର ଓ ଚମତ୍କାର କଥା କହି ଖୁସି କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସେମାନେ ପର୍ବତ ଗାହି, ଗଛ ମଧ୍ୟରେ, ହ୍ରଦ, ପଦ୍ମ ଓ ଶତଦଳ ମାଳିନା, ନଦୀପାର, ଦ୍ୱୀପ, ମଣିମୟ ବାଳୁକା, ପବିତ୍ର ଦେବବନ, ପର୍ବତ ଶିଖର, ସ୍ନାନଯୋଗ୍ୟ ତୀର, ଅମୂଳ୍ୟ ମଣି ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ସମୁଦ୍ରପାର, ଗୁପ୍ତ ଯକ୍ଷ ନିବାସ, ଏବଂ ମହାପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଗମନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଚିରନବୀନ ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛ ଓ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନରେ, ହିଡିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅତିଶୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଇ, ଭୀମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ଯେପରି ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଧର୍ମନୀତି ଅପ୍ସରା ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଭୀମ ତାଙ୍କ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ମନୋହର କଟି, ମଣିମୟ କମରବନ୍ଧନରେ ଶୋଭିତ, ଭୀମଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନଥିଲେ। ହିଡିମ୍ବା ମନର ତାରା ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଭୀମଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଅଧିକ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଦିନରେ ସେ ଭୀମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ରାତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭୀମ ସଦା ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଅଥିଲେ, ହିଡିମ୍ବା ଦିନ ଓ ରାତି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସେବାରେ ନିରନ୍ତର ଲାଗି ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାତି ଶେଷ ହେଲା, ସେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ଆଣିଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଦିନ ବଡ଼ ଋଷି ବ୍ୟାସ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସଦେବ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍ବାଗତ କଲେ, ମଧାବୀ (କୁନ୍ତୀ) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ, "ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ମନରେ ଆଗରୁ ଅଛି ଯେ, ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଷ୍କାସିତ ହେବ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ତୁମ ଶ୍ରେୟ ପାଇଁ ଆସିଛି। ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହି ସବୁ ତୁମ ପକ୍ଷରେ ଶୁଭ ହେବ। ମିତ୍ରବିୟୋଗ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଫଳ; ଏହାର ପରିଣତି ଏବେ ଆସିଛି—ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ। ଏହି ବିପଦ ଶେଷ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ନିଜ ପରିଜନମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବେ। ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଦେଖି ଆମର ସ୍ନେହ ଅଧିକ ବଢ଼ିଛି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୋ ପୁନଃ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ରୁହ।" "ଏହି ହ୍ରଦ ଶାଳିହୋତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସୃଷ୍ଟି; ଏହି ମନୋରମ ଜଳ ତୁମର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ ଭୋକ ଦୂର କରିବ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କାମନା ସାଧନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଛଅ ମାସ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ବ୍ୟାସଦେବ ଏପରି କହି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବୋଉ, କାନ୍ଦ ନାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହିଁ; ତୁମ ପୁତ୍ର ଧର୍ମନୀତି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି।