ହିଡିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀଙ୍କ କଥାରେ ଯଦିଓ ଅଭିପ୍ରାୟ ଖରାପ ଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଯାହା କହିଲେ, ତାହା ଧର୍ମର କଥା ଥିଲା। ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଭୀମଙ୍କୁ କ’ଣ କରିପାରିବ? ଯଥା ତୁମେ କହିଛ, ହିଡିମ୍ବା, ଏହା ସତ୍ୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହିବାକୁ ହେବ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ପ୍ରତିଦିନ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସ୍ନାନ କର, ଶୁଚି ରୁହ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ ହେଇ ରୁହ। ସ୍ନାନ କରି, ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶୁଭ ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ଭୀମସେନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା। ଦିନ ଭରି ଭଳିପାଇଁ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଭୀମଙ୍କ ସହ ଘୁଞ୍ଚିବା, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ସଦା ଭୀମକୁ ତୁମେ ଫେରାଇ ଆଣିବା। ପ୍ରଭାତ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଏବଂ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା। ଏଭଳି ଭଳିପାଇଁ ତୁମେ ଗର୍ଭ ଲକ୍ଷଣ ଅନୁଭବ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୀମଙ୍କ ସହ ରୁହିବା। ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସମ୍ମତି, ହେ ଶୁଭେ; ଏହି ନିୟମରେ ଭଲଭାବରେ ଚାଲିବାକୁ ହେବ। ଏପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହିଡିମ୍ବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କଟିରେ ବସାଇ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ଏବଂ ଜୁମ୍ଲା ଭାଇମାନେ ଆଗରେ ଚାଲି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଚଲିଗଲେ। ଭୀମଙ୍କ ସହ ହିଡିମ୍ବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ରହି, ପାଣି ପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତେ ଶାଳିହୋତ୍ର ନାମକ ମନୋହର ହ୍ରଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ହିଡିମ୍ବା ମାଟିକୁ ଘର ପରି ପରିଷ୍କାର କରି, ଏକ ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବସିପାରିବେ। କୁନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ଭାବେ ସ୍ନାନ କଲେ, ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ ଓ ଦୱିପ୍ରହର ବନ୍ଧନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ସମସ୍ତେ କେବଳ ପାଣି ଖାଇ ରହିଲେ। ଏବେ ଶାଳିହୋତ୍ର, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏମିତି ଭୋକରେ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ କିପରି ପାଣି ଓ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିପାରିବ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତେ, ପୃଥା ସହିତ, ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ସେମାନେ ଲକ୍ଷାଗୃହ ଘଟଣା, ରାକ୍ଷସଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ବିସ୍ତୃତଭାବେ କଥା ହେଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ କଥା କହିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ମାତା କୁନ୍ତୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଯେପରି ତୁମ ତାତା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଉଚିତ, ସେପରି ତୁମ ବଡ଼ ଭାଇ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ ତୁମେ ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହିପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁବଂଶର ଭଲ ପାଇଁ, ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଉପକାର କର।" "ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଗୁଛୁ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୁର୍ନୀତିରେ ଲିପ୍ତ; ଓ ବୃକୋଦର, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତାର କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ।" "ଏହିପାଇଁ, କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଜୀବିକା ଏହି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜଗାରେ ନିର୍ଭୟ ରହିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।" "ଏହା ଆଉ ଏକ ବଡ଼ କଷ୍ଟ, ଧର୍ମର ପରୀକ୍ଷା, ବୃକୋଦର; ତୁମକୁ ଦେଖି, ସେ ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି।" "ସେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ମୋତେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଚୟନ କଲେ; ଧର୍ମ ପାଇଁ, ତାକୁ ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, କାରଣ ସେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣିବ।" "ମୁଁ ବିବାଦ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଯେପରି କହିଛୁ, ସେପରି କର।" ଭୀମ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ବେଦ ଆଜ୍ଞା ପରି ଗ୍ରହଣ କରିବି;" ଏବଂ ଭାଇମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ସତ୍ୟସାରଥିରେ ଏହି ସମ୍ମତି ଦେଉଛି: ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପୁଅ ହେବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିବି; କିନ୍ତୁ, ମୋ ସମ୍ମିଳନରେ କାହାକୁ ତୁମ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କହିବା ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଏକ ସମ୍ମତି ହେଲା, ହିଡିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀ ଏହାକୁ ମନୋପୂର୍ବକ ମାନିଲେ। ଦିନ ଥିଲେ ହିଡିମ୍ବା ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଆଣୁଥିଲେ; ଏବଂ କେବେ କେବେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୀମକୁ ନେଇ ମନୋହର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଦେବସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଆସୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷକ କଥାରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଢାଳ, ଗଛ ମଧ୍ୟରେ, ଅରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ। ସୁନ୍ଦର ହ୍ରଦ, କମଳ ଓ ଶାଳୁକ ଉପବନ, ନଦୀ ଓ ଦ୍ୱୀପ ଅଞ୍ଚଳ, ଚୁନୀ ପ୍ରଭା ମାଟି ଉପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟ, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଢାଳ, ଶୁଦ୍ଧ ତୀର ଓ ଜର୍ଣ୍ଣାରେ, ପାହାଡ଼ ନଦୀରେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ, ସୁନା ଓ ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ସ୍ଥାନରେ, ଗୁପ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ତଳେ, ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଇ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଯେପରି ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଏକ ଧର୍ମପରାୟଣ ଅପ୍ସରା ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଏହିପରି ଭୀମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରତ୍ନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ସୁନ୍ଦର କଟି, ଭୀମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପୁନିପୁନି ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ଆକୃଷ୍ଟି ଅସାର ହେଉନଥିଲା। ମନର ତାର ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ଭୀମଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମ୍ପର୍କରେ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଦିନ ଭରି ସେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ରାତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡବ ସଦା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଶୁଏ, ହିଡିମ୍ବା ଦିନ ରାତି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ସେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ଆଣୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଏକ ରାତି କଟିଗଲାପରେ, ମହାମୁନି ବ୍ୟାସ ଆସିଲେ। ପରାଶର ନନ୍ଦନ ବ୍ୟାସ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମହାତପସ୍ବୀ, ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ, ମଧାବୀ ଭାବି ସହିତ, ହାତ ଜୋଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।