ହିଡିମ୍ବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇ ରାକ୍ଷସ ମାୟା ଉପରେ ଭରସା କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ମନେ ରଖିଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଯେଉଁ ପଥରେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଆସୁଥିଲେ, ସେହି ପଥରୁ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ କୁହାଯାଇଲା। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ଭୀମଙ୍କୁ କିଛି କ୍ରୋଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା। ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିବା, ଶରୀରର ସୁରକ୍ଷାଠାରୁ ଉଚ୍ଚତର ବୋଲି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଲା। ଏଠି ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ହିଡିମ୍ବା କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଉଛନ୍ତି। ତାପରେ ହିଡିମ୍ବା ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁ ଭାବେ ପ୍ରେମର ପୀଡ଼ା ଭୋଗନ୍ତି, ଆପଣ ସେଥିରେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପୀଡ଼ା ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ଆସିଛି, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି। ଏହି ଦୁଃଖ ମୁଁ ଅନେକଦିନ ଧରି ସହିଛି, ଏବେ ସମୟ ଆସିଛି ଏବଂ ଆଶା କରୁଛି ଆନନ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ ଆସିବ। ମୁଁ ମୋ ପରିବାର, ବନ୍ଧୁ, ଏବଂ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ମହାପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅଁଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି। ଯଦି ଏହି ବୀର ଏବଂ ଆପଣ ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରିଦେବେ, ତେବେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ, ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଯଦି ଆପଣ ମୋର ଉପରେ କୃପା କରିପାରିବେ, ମୁଁ ଅବିବେକି ହେଉଛି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉଛି, ଯେପରି ଭାବିବେ, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅଁ ସହ ବିବାହ କରାଇଦିଅନ୍ତୁ, ତା'ପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ଯିବି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି। ପୁନି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଦେବି। ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ଭରସା ରଖନ୍ତୁ। ଏହି ଅନୁରୋଧ ରଦ୍ଦ ହେଲେ, ହିଡିମ୍ବା କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଯିବି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ମୁଁ ମୋ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି ସବୁ କଥା ଜାଣିପାରିବି; ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ପାଇବି, ମୋ ଜୀବନକୁ ନିଜେ ରକ୍ଷା କରିବି, ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ନୁହେଁ। ଧର୍ମକୁ ଭାବି ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଦୁଃଖରେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାତା। ବିପଦ ହେଉଛି ଧର୍ମର ବିପକ୍ଷ; ଧର୍ମପରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିପଦ ଅପଶକୁନ। ଯେ ବିପଦରେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରେ। ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରିବା, ତେଉଁଥିରେ ଦୋଷ ନାହିଁ। ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମନାରେ ପୀଡିତାକୁ, ଏକ ଦୁଃଖିତା ନାରୀ ପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏହି ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ କୃପା ଦେଖାଇବାକୁ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ଉଚିତ ବୋଲି ସନ୍ତମାନେ କହିଛନ୍ତି। “ମୋର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଜାଣେ। ତେଣୁ ମୁଁ ଭଲ କଥା କହିବି—ଏଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ହ୍ରଦ ଅଛି। ଆଜି ଏହି ହ୍ରଦକୁ ପହଞ୍ଚି, ସ୍ନାନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ। ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ବିଶ୍ୱର ଏକ ମହାପୁରୁଷ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା, ଦର୍ଶନ ଦେବେ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ କମଳନୟନ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିକାଳ, ଓ ଵାରଣାବତର ଅଗ୍ନିଦାହର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେବେ। ଭିଦୁର ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିପାରିଛି। ଶାଲିହୋତ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ମିଳିବ। ଏହି ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ ବର୍ଷା, ପବନ ଓ ରବିକୁ ସହି ପାରେ। ଜଳପାନ କଲେ ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଦୂର ହେବ। ଶାଲିହୋତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଏହି ହ୍ରଦ ଓ ବୃକ୍ଷ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ସେଠାରେ କାଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ, ବକ, ହଂସ, ଓ କୁରରା ପକ୍ଷୀ ସହ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଅଛନ୍ତି।” ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି କୁନ୍ତୀ କହିଲେ—“ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଟୁଟ ଜନ। ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଯଥାର୍ଥ ଧର୍ମ କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯଦିଓ ମନେ କୁ-ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ରାକ୍ଷସୀ ଭୀମକୁ କ'ଣ କରିପାରିବ? ହିଡିମ୍ବା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସଠିକ୍; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୋ ଆଦେଶାନୁସାରେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ପଡିବ। ପ୍ରତିଦିନ ନିତ୍ୟକର୍ମ, ସ୍ନାନ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୋଭାବନ୍ତି ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସ୍ନାନ ଓ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସେଷ କରି, ଶୁଭ ଉପହରଣ ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବ। ଦିନେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତ କ୍ରୀଡ଼ା କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ଭୀମସେନକୁ ଆଉ ଫେରାଇ ଆଣିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର। ପ୍ରଭାତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଓ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ଏଭଳି ଭାବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଗର୍ଭଧାରଣର ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିବ, ତୁମେ ଭୀମ ସହ ରହିପାରିବ। ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଚୁକ୍ତି; ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦୟା ସହ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ରୁହ।" ଏଭଳି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହିଡିମ୍ବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନିଜ କଟିରେ ବସାଇଲେ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ଓ ନକୁଲ-ସହଦେବ ଆଗରେ ଚାଲିଲେ। ଭୀମ ସହ ଚଳିଥିବା ହିଡିମ୍ବା, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ଏବଂ ପାଣି ପାଇବା ଆଶାରେ ଶାଲିହୋତ୍ରଙ୍କ ମନୋହର ହ୍ରଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଯାଇ, ଘର ପରି ଭୂମି ପରିଷ୍କାର କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ରହିବା ପାଇଁ ପତ୍ରର ଏକ ଛାଉଣି ତିଆରି କଲେ।