ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ବିଳମ୍ବ କରୁଥିଲି, ସେଇ ରାକ୍ଷସ ନିଜେ ଆସି, ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ ହୋଇ, ବିରାଟ ଭୀମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁଆଁ ଦିଆଗଲା। ଦେଖ, ଏହି ଦୁଇଜଣ—ଭୀମ ଓ ରାକ୍ଷସ—ଦୁଃସାହସିକ ଗତିରେ, ଏକାଉଁକୁ ଏକାଉଁ ଟାଣିଥିବା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ ଓ ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଉଠିପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହପରି ଏକାଉଁକୁ ଏକାଉଁ ଟାଣିଛନ୍ତି, ଜୟ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ। ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ତଳେ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳିରେ ଆକାଶ ଆଛାଦିତ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଧୂମ୍ର କୁହୁଡ଼ି ପରି। ଏହି ଧୂଳିରେ ଢାକା, ପୃଥିବୀପରି ଏହି ଦୁଇ ଶିଳା ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ହସିକି କହିଲେ, “ଭୀମ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବଳଶାଳୀ। ଆମେ କି ତୁମେ ଭୀମ ନାହିଁ କି ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ରତାରେ ଚିହ୍ନି ପାରୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେବି। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଆମ ମାଆଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ତୁମେ ଶାନ୍ତ ରୁହ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ମୋ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ। ଭୀମସେନଙ୍କ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସ ଆସିଛି, ସେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଆମକୁ କେବେ ବି ମାରିପାରିବ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାକୁ ଜୀବନ୍ତ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ନିଶାରେ ତୁମେ ଏହି କ୍ରୂର ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲ। ଯଦି ରାତି ଶେଷ ହେଉନଥାନ୍ତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଏଯାଁ ଶେଷ ହେଉନଥାନ୍ତା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ କେତେଦିନ ବଞ୍ଚିପାରିବ? ଏଠାରେ ଓହ୍ଲାଇ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁଦଳନ। ପୂର୍ବଦିଗ ଉଜାଗର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଉଷା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଣ୍ଟାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ହୁଅନ୍ତି। ଭୀମ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଖେଳ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସକୁ ତାଙ୍କର ମାୟା ବ୍ୟବହାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମାରିଦିଅ। ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣ, ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଚାହାଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ମାର। କିମ୍ବା ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଅତି ଭୟଙ୍କର, ମୁଁ ତୁମ ସ୍ଥାନ ନେଇ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କରିଦେବି। କିମ୍ବା ଭୃକୋଦର, ମୁଁ ନିଜେ ତାକୁ ମାରିଦେବି, ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଥେଷ୍ଟ କରିଛ, ବିଶ୍ରାମ କର।" ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ଉଦ୍ବୋଧନା ପରେ, ଭୀମ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ରୋଷରେ ଦହିଯାଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ କରି, ମଣେ ମଣେ ପ୍ରଳୟ ଆଣିବା ପରି ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ ସେଇ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ପରି ଦେହ ଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ ଧରି, ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ଘୁରାଇଦେଲେ। ଏବଂ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦେହକୁ ଘୁରାଇ ଘୁରାଇ, ଭୀମସେନ କ୍ରୋଧରେ ଅନେକ ଥର ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମଣିଷ ମାଂସ ଖାଇ ତୁମେ ବ୍ୟର୍ଥ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇଛ, ତୁମ ମନ ବ୍ୟର୍ଥ, ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ଆଜି ତୁମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଶେଷ। ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ନିରାପଦ କରିଦେବି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ଏବେ କେବେ ବି ମଣିଷ ମାରି ଖାଇପାରିବ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି, ଭୀମସେନ ରାକ୍ଷସକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଦବାଇ, ପଶୁ ମାରିବା ପରି ତାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଭୀମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବା ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ସେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଜଳଭରା ଡମ୍ବରୁ ପରି ଗଞ୍ଜାଇଦେଲା। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମସେନ ତାଙ୍କୁ ବାହୁରେ ବାନ୍ଧି, ଉଠାଇ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଅଲଗା କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଏହି ରକ୍ତରେ ଭିଜା, କାନ ଛିଣିଯାଇଥିବା, ଚକ୍ଷୁ ଉଖଣିଯାଇଥିବା, ଜିହ୍ୱା ଉଖଣିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଚର୍ମ ଓ ମାଂସ ଛିଣିଯାଇଥିବା, ହାତ ଚାଲିଥିବା ସେଇ ମୁଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶେଷରେ, ରାକ୍ଷସ ଗାଛ ଉପରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପଡ଼ିଥିବା ଗଛ ଭଳି ଶୟିତ ହୋଇ ଥିଲା। ହିଡିମ୍ବା ନିହତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଥିବା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମାନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହେଲେ। ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଇଙ୍କୁ ହରାଇଯିବା ଦେଖି, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେବଗଣ, ଋଷିମାନେ, ଚରଣମାନେ ସମସ୍ତେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, "ଶାବାଶ, ଶାବାଶ!" ବୋଲି କହିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଳଙ୍କୁ, ଗଉରବ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଅର୍ଜୁନ ପୁନି ଭୃକୋଦରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାବଳୀ, ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂରେ ଏକ ନଗର ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆସ, ଶୀଘ୍ର ଚଳ, ଭଲ ହେଉ, ଯାହାଁ ସୁୟୋଧନ ଆମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ।” ତାପରେ ସମସ୍ତେ, ତାଙ୍କର ମାଆ ସହିତ, "ଏହିପରି ହେଉ," ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ହିଡିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀ ସହ ଗମନ କଲେ। ଏହି ହିଡିମ୍ବା, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଚୁପଚାପ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ କୁନ୍ତୀ ଓ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଥମ ଦେଖିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଛି। ମୋ ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ତ୍ୟାଗ କରି, ତୁମପାଖରେ ଅନୁଶାସନ ରଖିପାରୁ ନାହିଁ। ତୁମ ରାକ୍ଷସ ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ତୁମ ସେବା କରିବାକୁ, ତୁମ ଶରୀରର ଯତ୍ନ କରିବାକୁ।