ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ମାତା କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ସଚେତନ ହେଲେ । ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ହେଇ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବୀସଦୃଶ ରୂପରେ ହିଡିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି । ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଦେହ ଦେଖି, ପୃଥା ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ । କୁନ୍ତୀ, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ମୃଦୁ ସବ୍ଦରେ ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ପଚାରିଲେ: "ଏ ଦେବୀ, ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଆସିଛ?" "ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ କିମ୍ବା ଏକ ଅପ୍ସରା, ତେବେ ମୋତେ ସବୁ କିଛି କହ। କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ?" ହିଡିମ୍ବା ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟ, ଯାହା ମେଘର ଭଳି ଅନ୍ଧକାର, ହିଡିମ୍ବ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ଓ ମୋର ବାସସ୍ଥାନ। ମୁଁ ହିଡିମ୍ବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ଆସିଛି, କାରଣ ସେ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ କ୍ରୁର ଆଜ୍ଞା ମାନି ମୁଁ ଯଦିଓ ଏଠାରେ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିଲି, ଯିଏ ନବ ତମ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଵଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେତେବେଳେ ସବୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ମୋ ହୃଦୟରେ ତୁମ ପୁଅ ପ୍ରତି ଅପାର ପ୍ରେମ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇପାରିଲିନି। ମୁଁ ବିଳମ୍ବ କରୁଛି ବୁଝି ହିଡିମ୍ବ ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦମିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲା। ଦେଖ, ଏହି ଦୁଇଜଣ—ମଣିଷ ଓ ରାକ୍ଷସ—ବିପୁଳ ଗତିରେ, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଲାଗି ଟାଣିଛନ୍ତି, ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରବଳ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି।" ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ ଓ ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଉଠିବସିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଭୀମ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଜଣ ଦୁଇଁଝିଁକୁ ଟାଣିଛନ୍ତି, ବିଜୟ ଲାଗି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ, ସିଂହ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ଏମିତି ଦୁଇଁଝିଁ ଆଉ ଆଉ ଧରି ଟାଣିବା ସମୟରେ, ମାଟିର ଧୂଳି ଉଠିଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ମେଘର ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଧୂଳିରେ ଢାକା ଶରୀର ସହିତ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ) ଭୀମଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ଦେଖି ହଳକା ହସି କହିଲେ, "ଭୀମ, ଭୟ ପାରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଆମେ ଏତେ କ୍ଳାନ୍ତ ଯେ, ତୁମେ ଭୀମ ନା ରାକ୍ଷସ ଭୀମ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛ, ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ। ମୁଁ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଆମର ମାତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଆପଣମାନେ ଶାନ୍ତ ରୁହନ୍ତୁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଭୀମସେନଙ୍କ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ ନାହିଁ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଆମକୁ କେବେ ମାରିପାରିବ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏ ଭୀମ, ରାତିରେ ତୁମେ ଏହି କ୍ରୁର ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଇଥିଲ, ଯଦି ରାତି ଶେଷ ହେଉନଥାନ୍ତା, ଯୁଦ୍ଧ ଏଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାନ୍ତା। ଏଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ କେତେ ଦିନ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ? ଏଠି ଅଧିକ ସମୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ପୂର୍ବ ଆକାଶ ଉଜାଗର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଉଷା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଡ଼ିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଭୀମ, ଖେଳ କରିବା ଛାଡ଼, ଏହି ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସକୁ ତାଙ୍କ ମାୟା ବ୍ୟବହାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ମାରିଦିଅ। ତୁମେ ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ବିନାଶ କର, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। କିମ୍ବା ଏହି ରାକ୍ଷସ ଯଦି ତୁମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଭାରୀ ଲାଗେ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ଯାଇ ତାକୁ ଦୃତ ଭାବେ ସମାପ୍ତ କରିଦେବି। କିମ୍ବା, ବୃକୋଦର, ମୁଁ ନିଜେ ତାକୁ ମାରିଦେବି। ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିଛ, ଏବେ କ୍ଳାନ୍ତ ଅଛ, ବିଶ୍ରାମ କର।" ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ସାହଦାୟକ କଥା ଶୁଣି, ଭୀମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ଏବଂ ଏପରି ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି। ତାପରେ ଭୀମ, ମେଘ ସଦୃଶ ଦେହ ଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ ଧରି ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ଏବଂ ଯେପରି ସେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଭୀମସେନ ଆକ୍ରୋଶରେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ମଣିଷ ମାଂସ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହାର ସବୁ କାମ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଛି, ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ଏବଂ ଆଜି ସେ ନାଷ୍ଟ ହେବ—ଭୀମ ଏମିତି ଘୋଷଣା କଲେ। "ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ନିରାପଦ କରିଦେବି, ଏହି ରାକ୍ଷସ ପୁନି କେବେ ମଣିଷ ମାରି ଖାଇପାରିବ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ଭୀମସେନ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରି, ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ କରି, ପଶୁକୁ ମାରିବା ପରି ମାରିଦେଲେ। ଭୀମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବା ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ଉପଦ୍ରବିତ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଅଲଗା କରିଦେଲେ। ପରେ, ତାହାର କାନ ଛିଣ୍ଡା, ଚକ୍ଷୁ ଉଖଣା, ଜିଭ କାଟା, ରକ୍ତରେ ତୋଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ଚର୍ମ ଓ ମାଂସ ଛିଣ୍ଡା, ହିଂସ୍ର ଭାବରେ ବିକୃତ ମୁଣ୍ଡ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ପଡ଼ି ରହିଗଲା। ଏପରି ଭାବେ ଭୀମ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବକୁ ବିନାଶ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏ ଅରଣ୍ୟରେ ନିରାପଦ କଲେ।