ଭୀମସେନ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ଏକାଏକା ତୁମ ସହିତ ଯମଲୋକକୁ ଯିବି। ରାକ୍ଷସ, ଆଜି ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଦଳି ଯିବ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରବଳ ହାତୀର ପାଦ ତଳେ ଅନ୍ୟ ହାତୀ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ଦିନ ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ କାଉଁ, ଗୃଧ୍ର ଓ ସ୍ୟାଳମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ଅଙ୍ଗ ଅଂଶମାନେ ଭୂମିରେ ଟାଣିନେବେ, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବଧ କରିଦେବି। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ମଣିଷମାନେକୁ ମାରି ଭୟଭୀତ କରିଛ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି। ରାକ୍ଷସ, ତୁମ ଭଉଣୀ ଆଜି ତୁମକୁ ମୋର ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଟାଣିନେଉଥିବା ଦେଖିବେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଏକ ପ୍ରବଳ ହାତୀକୁ ଟାଣିନେଏ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସ ଜାତିକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଛ, ତୁମେ ବଧ ହେଲେ, ଏଠାରେ ବସୁଥିବା ମଣିଷମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଘୁରିପାରିବେ।" ତାପରେ ହିଡିମ୍ବା ଭୀମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମଣିଷ, କାହିଁକି ନିର୍ଥକ ଗର୍ଜନା କରୁଛ? ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, କାମରେ ପ୍ରମାଣିତ କର, ବିଳମ୍ବ କରନି। ତୁମେ ନିଜକୁ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଭାବୁଛ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୋ ସହିତ ମିଳି ତୁମେ ନିଜଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିଏ ଅଛି ଜାଣିପାରିବ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଇଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କରିବିନି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ବଧ କରିଦେବି। ତୁମ ଅଙ୍ଗ ଅଂଶରୁ ରକ୍ତ ପିଇବା ପରେ, ଏହି ମହିଳା, ଯିଏ ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି, ସେଠିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିଦେବି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ମାନବ ମାଂସାଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭୀମଙ୍କ ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। କିନ୍ତୁ ଭୟାନକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ହସିହସି ତାଙ୍କ ଆଉଟିଥିବା ହାତକୁ ଧରିଲେ। ଭୀମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଆଉ ଏକ ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପଶୁକୁ ଟାଣିନେଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଟାଣିନେଲେ। ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଗାଢ଼ କୋଳାଇ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲା। ଭୀମ ଏହି ସବୁ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଟାଣିନେଲେ, ମନେ କଲେ—"ମୋ ଭାଇମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଗିନଠିଅନ୍ତୁ।" ତେଣୁ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ଗହଣ କରି ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ନାଗକୁ ଚଞ୍ଚୁରେ ଧରି ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇଁଜଣେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—ହିଡିମ୍ବା ଓ ଭୀମସେନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଲତା ଉଖାଡ଼ିଲେ, ଦୁଇଁଜଣେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଳାନ୍ତ ଥିଲେ। ଦୁଇଁଜଣେ ଜଂଘାର ଶକ୍ତିରେ ଗଛ ଉଖାଡ଼ି, ଲତା ଭାଙ୍ଗି, ପୂରା ଅରଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନାରେ ସମସ୍ତ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେପରି ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବୃତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ସାଲ, ତାଳ, ତମାଳ, ଆମ୍ବ, ବଟ, ଅର୍ଜୁନ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଭାଙ୍ଗି ଏକାପରେ ଏକ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବଟ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଖଜୁରୀ, କଠଳ, ଅଶ୍ମକ ଓ କାଁଟା ଗଛ ଉଖାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ ଗଛ ଏକାପରେ ଏକ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଫଳସ୍ୱରୂପ ଅରଣ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିର୍ବିରୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ପରେ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା, ପାଥର, ଝାଡ଼ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଏକାପରେ ଏକ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୁଇଁଜଣେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି, ପାଥର ଉଠାଇ ଏକାପରେ ଏକ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଅଞ୍ଚଳର ଅରଣ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ, ଲତା, ଝାଡ଼, ପାଥର, ପଶୁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମଗ୍ର ଅରଣ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳ ଭୂମିପରି ଚିକ୍କଣ ଓ ସମତଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଜଂଘା ଓ ବାହୁରେ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ, ଏକାପରେ ଏକ ଟାଣି ଏବଂ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ନଥିଲା, ଦୁଇଁଜଣେ ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନା ଓ ଘାଁର ଶବ୍ଦ ପାଥର ଟକ୍କର ପରି ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଦୁଇଁଜଣେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ପ୍ରହାର ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ବଳୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ତାଙ୍କର ରାଗ ଓ ରଣଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରଣଧ୍ୱନିରେ ପାଞ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ମାତୃ କୁନ୍ତୀ ଜାଗିଉଠିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ହିଡିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଟୁଟ ଦେହ ନେଇ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାଁଡ଼ିଛି। ଏହି ଅଲୌକିକ ଦେହ ଦେଖି, ପାଞ୍ଡବମାନେ ଓ ପୃଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ତାପରେ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ଶୋଭା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ମୃଦୁ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ? କାହାର କନ୍ୟା, ଏ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗିନୀ? କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ କିମ୍ବା ଅପ୍ସରା, ସମସ୍ତ କଥା କହ, କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦାଁଡ଼ିଛ?" ହିଡିମ୍ବା ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, "ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମେଘପରି ଅରଣ୍ୟ ମୋ ଭାଇ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବା ଓ ମୋର ନିବାସ। ମୋତେ ତୁମେ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ଭଉଣୀ ବୋଲି ଜାଣ, ଯିଏ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ମୋତେ ପଠାଇଛି। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ଦେହ ନୂତନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ମୋର ମନେ ଦୟା ଓ ପ୍ରେମ ବଢ଼ିଗଲା। ଏପରି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଲି, ଚେଷ୍ଟା କଲି ଦୂରେଇଯିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ପାରିଲି ନାହିଁ।