ଭୀମ ବଡ଼ ଭାଇ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ମୋର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ କେବେ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀ, କିଏ ତାଙ୍କର ମା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ, କନିଷ୍ଠ ଭାଇମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ? କିଏ, ମୋ ପରି, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ନିଦ୍ରାରତ ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭକ୍ଷ୍ୟ ହେବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବ? ମୁଁ କେବଳ ତୁମେ ଏବଂ ମୋର ମାତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦହିଦେଇବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀ, ଭାଇମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି—ମୋ ଦେହରେ ଚଢ଼ିବା। ମୁଁ ମୋର ଭାଇମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପ୍ରାଣ ରଖିବାକୁ ଆଶା କରେନାହିଁ, ରାକ୍ଷସୀ। ତୁମେ ମନେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, କାରଣ ତୁମର କଥା ମୋତେ ଅପ୍ରୀତିକର। ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ମୁଁ ସେହି କଥା କରିଦେବି; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗା, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନେଙ୍କୁ ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସରୁ ରକ୍ଷା କରିବି। କିନ୍ତୁ, ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ମୋର ଭାଇ ଓ ମାତା, ଯେଉଁମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେମାନେଙ୍କୁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇଙ୍କ ଭୟରେ ଜଗାଇବିନାହିଁ। ଭୟଭୀତ ସୁନ୍ଦର ନୟନ ବିଶିଷ୍ଟେ, ରାକ୍ଷସମାନେ, ମଣିଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷମାନେ—ମୋର ପ୍ରଭାବକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବେନାହିଁ। ତୁମେ ଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କିମ୍ବା ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, କିମ୍ବା ତୁମର ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ ଭାଇକୁ ପଠା—କମର ସୁନ୍ଦରୀ। ଏହି ସମୟରେ, ହିଡିମ୍ବା ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ବହୁଦିନ ଫେରିଲେନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ହିଡିମ୍ବ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅସି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତିମ, ଭୁଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚୁଲି ଓଠେଇଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ବଡ଼, ମେଘମାଳା ପରି ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ। ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ତାଳି ମାଡ଼ୁଥିଲେ, ଭୁଜା ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ରେଜା ଚଢ଼ିଥିଲା, ଦାନ୍ତ ଘସୁଥିଲେ। ସେ ରାଗରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଆଜି କିଏ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣରୁ ବଞ୍ଚାଉଛି? ହିଡିମ୍ବୀ ଭୟ କରେନାହିଁ, ତଥାପି ତାକୁ ପଠାଯାଇଛି—କିଏ ତାକୁ ଫେରାଇ ନେଲା?” ହିଡିମ୍ବୀ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେ ଆସୁଛି, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ, କ୍ରୋଧିତ, ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ; ଏହିଠି, ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାଇମାନେ, ମୋର କଥା ଶୁଣି କାର୍ଯ୍ୟ କର। ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିପାରିବି, ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତିରେ; ମୋର ଦେହରେ ଚଢ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯିବି। ଏହି ଶୁଅଥିବାମାନେ ଓ ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ଜଗା, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯିବି।” ଭୀମ କହିଲେ, “ଭୟ କରନାହିଁ, ଆମ୍ବୁଦା ପରି କମର ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଅଛି, ତୁମେ ଭୟ କରନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେବି। ଏହି ରାକ୍ଷସ ମୋ ସାମ୍ନାରେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରିବେନାହିଁ। ମୋର ଭୁଜା ଦେଖ, ହାତୀ ଦନ୍ତ ପରି ଦୃଢ଼; ମୋର ଉରୁ ଲୋହା ଗଦା ପରି ଏବଂ ବଡ଼ ଛାତି। ଆଜି ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ; ମୋତେ ମଣିଷ ଭାବି ଅବହେଳା କରନି, ଆମ୍ବୁଦା କମର ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ।” ହିଡିମ୍ବୀ କହିଲେ, “ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ, ତୁମେ ଦେବତା ସମାନ; କିନ୍ତୁ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରାକ୍ଷସର ଶକ୍ତି ମୁଁ ଦେଖିଛି।” ଏହିପରି ଭାବେ, ଭୀମସେନ କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, କ୍ରୋଧିତ ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ। ହିଡିମ୍ବ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ମଣିଷ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି, ନାକ, ନୟନ, ଚୁଲି, କମଳ ନଖ ଓ ଚର୍ମ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହିପରି ମନୋହର ମଣିଷ ରୂପ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେବା ଶଙ୍କା କରି, ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସ ରାଗିଗଲେ। ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଲାଲ ଆଖିରେ ଦେଖି, କହିଲେ, “କିଏ ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣରୁ ବଞ୍ଚାଉଛନ୍ତି? ହିଡିମ୍ବା, ତୁମେ ଭୟ କରୁନାହିଁ? ମୋର କ୍ରୋଧ ତୁମକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଛି କି? ଲଜ୍ଜା ହେଉ, ଅଶୁଚିତା, ତୁମେ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ଚାହୁଁଛ; ମୋର ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ତୁମେ ପୂର୍ବ ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଭୁମାନେଙ୍କର ମୁହଁ କଳଙ୍କିତ କରିଛ। ଯେହেতୁ ତୁମେ ଏହି ଅପରାଧ କରିଛ, ଏମାନେ ମୋର ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ, ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମ ସହିତ ମାରିଦେବି।” ଏହିପରି କହି, ହିଡିମ୍ବ ରକ୍ତିମ ଆଖିରେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଧାଉଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ଘସୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଏହି ଡାକ୍ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ଭୀମସେନ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବାକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଭୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ତାକୁ ତିରସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ଭୀମ ହସି କହିଲେ, “ହିଡିମ୍ବ, ଏହି ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଜଗାଇଲେ ତୁମ ଉପକାର କଣ? ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମଣ କର। ମୋତେ ଏକାକି ଆକ୍ରମଣ କର; ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ଯିଏ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ, ତାକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ଅପରାଧ ଅନ୍ୟ କାହାରି। ଏହି ଯୁବତୀ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ କରୁନାହିଁ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଚାହିଁ ନାହାନ୍ତି; କାମ ଯେଉଁଠି ଦେହରେ ବିଚରଣ କରେ, ତାହାରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମର ଭଉଣୀ, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଳଙ୍କ; ତୁମ ଆଦେଶ ଓ ମୋର ରୂପ ଦେଖି, ଏବେ ସେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛି। ସେ ଏବେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମୋତେ ଚାହୁଁଛି, ତୁମ ପାଇଁ; ତାଙ୍କର ଦୋଷ ନାହିଁ। ଦୋଷ କାମର, ତୁମେ ତାକୁ ଦୋଷାରୋପ କରନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଅଛି, ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ ଏକ ନାରୀକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏସ, ମୋ ସହିତ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କର, ମଣିଷ ଭକ୍ଷକ!