ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହସି ସହ ହିଡିମ୍ବା ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: "ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, କିଏ ତୁମେ?" ସେଉଁଠି ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପୁରୁଷମାନେ କିଏ? ଏବଂ ଏହି ଉଚ୍ଚ, କଳା, ସୁକୁମାରୀ ନାରୀ କିଏ, ଯିଏ ତୁମ ସହ ଅଛି, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ? ସେଉଁଠି ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ନିଜ ଘର ଭଳି ଭରସା କରି ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଜାଣନାହାଁ, ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚରାଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବା ବାସ କରେ। ମୋ ଭାଇ, ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ତୁମ ମାଂସ ଆଣି ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ପଠାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ, ତୁମକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ ତେଜ ଦେଖି, ମୋର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପତି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ। ଏହା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଧର୍ମାତ୍ମା, ମୋପ୍ରତି ଯଥାଯଥ କର; ମୋ ମନ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି—ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ମୁଁ ତୁମକୁ, ମହାବଳୀ, ମନୁଷ୍ୟଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସ ପାଖରୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଚଳ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ରହିବା ଦେଉ, ମୋତେ ପତ୍ନୀ କର। ହେ ନାୟକ, ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରେ—ମୋ ଜୀବନ ଚାଡ଼ି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ! ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କର, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚାଲିପାରିବି, ଇଚ୍ଛାମତେ ବିଚରଣ କରେ; ମୋ ସହ ଏଠାରେ ଏଉଁଠାରେ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର। ଏହା ମୋ ଭାଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ଏଉଁଠି ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେଉଁଠି ଥିବାବେଳେ ମୁଁ କୌଣସି ଅନୁଚିତ କାମ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଭୀମ କହିଲେ, "ହେ ଶକ୍ତିଶାଳି ରାକ୍ଷସୀ, ଏଇ ଦିନେ କିଏ ମା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ, ଛୋଟ ଭାଇ, ବା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ? କିଏ ମୋ ପରି କାମନାବଶ, ନିଦ୍ରାରତ ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇପାରିବ? ମୁଁ କେବଳ ତୁମେ ଓ ମୋ ମାତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି, ଶତ୍ରୁଦଳନ; ଭାଇମାନେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ—ମୋ ଦେହ ଉପରେ ବସ। ମୁଁ ମୋ ଭାଇମାନେ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ଆଶା କରେ ନାହିଁ, ରାକ୍ଷସୀ; ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ମନକୁ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗାଅ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ପାଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି। ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ମୋ ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରତ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇଙ୍କ ଭୟରେ ଜାଗାଇବି ନାହିଁ। ହେ ସୁନ୍ଦରନୟନୀ ଲଜ୍ଜିତା, ରାକ୍ଷସ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ—କେହି ମୋ ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯାଅ କି ରୁହ, ମୃଦୁଭାଷିଣୀ, କି ଯାହା ଚାହ କର; କିମ୍ବା ତୁମ ମାନବ ଭକ୍ଷକ ଭାଇକୁ ପଠାଅ, ସୁକୁମାରୀ। ଏହିପରି ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ହିଡିମ୍ବା ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନ ଫେରିଲେ। ସେ ତୃଣ ରୁପରୁ ନମି, ତୁରନ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଲାଲ ଆଖି, ବିଶାଳ ବାହୁ, ଉଠିଥିବା କେଶ, ବଡ଼ ମୁଁହ, ମେଘମାଳା ଭଳି ଶରୀର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଜନକ ରୂପ ଥିଲା। ସେ ତାଳି ମାରି, ବାହୁ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିଲେ, ରୋଷରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ଦାନ୍ତ କଟୁଥିଲେ। "ଆଜି କିଏ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉଛି ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛି? ହିଡିମ୍ବୀ ଭୟଭିତ ନୁହେଁ, ତାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା, ଏଉଁଠି ଫେରିଲେ କାହିଁକି ନାହିଁ?" ତାଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ହିଡିମ୍ବୀ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସେ ଆସୁଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ, କ୍ରୁଧିତ, ମାନବ ଭକ୍ଷକ; ତେଣୁ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଭାଇମାନେ ସହିତ। ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିପାରିବି, ରାକ୍ଷସୀ ଶକ୍ତିରେ; ତୁମେ ମୋ ଦେହ ଉପରେ ବସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ନେଇଯିବି। ଏହି ଶତ୍ରୁଦଳନ, ନିଦ୍ରାରତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଜାଗାଅ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଆକାଶରେ ଯିବି।" ଭୀମ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସୁନ୍ଦରି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଅଛି; ମୁଁ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେବି। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୋର ବାହୁ ଦେଖ, ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି, ମୋ ଉରୁ ଲୋହା ଗଦା ଭଳି, ଏବଂ ବଡ଼ ମଜବୁତ ଛାତି। ଆଜି ତୁମେ ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖିବ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ; ମୋତେ କେବଳ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବି ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ହିଡିମ୍ବୀ କହିଲେ, "ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ, ତୁମେ ଦେବତା ସମାନ; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଶକ୍ତି ମୁଁ ଦେଖିଛି।" ଏହିପରି ଭାବେ ଭୀମସେନ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ରାକ୍ଷସ ଭକ୍ଷକ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ହିଡିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ମାନବୀ ରୂପରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରବଦନୀ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି, ନାକ, ଚକ୍ଷୁ, କେଶ, ସୁକୁମାର ନଖ ଓ ଚର୍ମ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଅଭୂଷିତ। ଏପରି ମନୋହର ମାନବୀ ରୂପ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ପ୍ରେମ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହେଲା, ତେଣୁ ମାନବ ଭକ୍ଷକ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଭାଇ ହିସାବରେ ଭାଇଁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚାହିଁ କହିଲେ: "କିଏ ଏହି ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ଯିଏ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉଛି ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି? ହିଡିମ୍ବା, ତୁମେ ଭୟଭିତ ନୁହେଁ କି? ମୋର କ୍ରୋଧ ତୁମକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଛି କି? ଲଜ୍ଜା ହେଉ, ଅସତୀ, ଯିଏ ପୁରୁଷକୁ ଚାହୁଁଛି ଏବଂ ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ କାମ କରୁଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବତନ ରାକ୍ଷସ ନାୟକମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛ। ଏହି ଅପରାଧ ପାଇଁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ତୁମକୁ ମୁଁ ଆଜି ମାରିଦେବି।