ଏକ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ—ହିଡିମ୍ବା। ସେ ମାନବ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂର—ଅନ୍ଧାର ବଦଳା ମেঘ ପରି ଦେହ, ପିତ୍ତଳ ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ଦାନ୍ତ ଦେଖିଲେ ଭୟ ଲାଗେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଦାନ୍ତ, ଲଟକି ଥିବା ପୃଷ୍ଠ ଓ ପେଟ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦାଢି ଓ କେଶ। ଗଛର ଶାଖା ପରି ଚଉଡ଼ା ଶୋଉଲଡ଼ା ଥିବା ଏହି ଶଙ୍କର୍ଣ୍ଣ ବିଭୀଷଣ ଏକ ଦିନ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ, ପିତ୍ତଳ ଆଖି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଭୋକରେ ତଳିଗଲେ, ମାନବ ଗନ୍ଧ ଆସିଲା। ଆଉ ଅଂଗୁଠି ଉଠାଇ, ଖରା କେଶ ଖୁଜି, ବଡ଼ ମୁହଁରେ ଉଁଠି, ପାଖାପାଖି ଦେଖିଲେ। ମାନବ ମାଂସର ଗନ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହରେ ମାନବ ଗନ୍ଧ ଗହଣ କରି, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏଠି ଅନ୍ତେ, ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଓ ଅପେକ୍ଷିତ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଛି; ମୁଁ ଘ୍ରାଣ କରିବା ସମୟରେ, ଉତ୍ସାହରେ ମୋ ଜିଭ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଯାଉଛି। ମୋର ଏଠି ଅଠ ଦାନ୍ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୀର୍ଘ, ସେମାନଙ୍କର ଶୋଉଳ ଦେହରେ ଲଗାଇବି। ମୁଁ ଏକ ମାନବ ଗଳା ଧରି, ନାଡ଼ି କାଟି, ତରଳ ଏବଂ ତାଜା ରକ୍ତ ପିଇବି।" "ଯାଅ, ଦେଖିଆ, କିଏ ଏଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଇଛି; ମାନବ ଗନ୍ଧ ମୋ ନାକକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ମାନବମାନଙ୍କୁ ମାରି, ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ। ଏଠି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିଥିବାମାନେ ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଥିଲେ, ତୁମେ କିଛି ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।" "ମାନବ ମାଂସ ଫାଟି ଆମେ ଇଚ୍ଛାମତ ଖାଇବାପରେ, ଏକାଠି ଖାଇବା; ମୋ କଥା ପୂରଣ କର। ମାନବ ମାଂସ ଭଲଭାବରେ ଖାଇବାପରେ, ଆମେ ଏକାଠି ହାତ ତାଳି ଦେଇ ନାଚିବା।" ଏପରି ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ହିଡିମ୍ବୀ ଶୀଘ୍ର ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ। ସେ ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଦେଖାଇ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଇଛି, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ପୃଥା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଭୀମସେନ ଜାଗିଥିଲେ, ଅଜୟ, ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଇଥିଲେ। ପାର୍ଥମାନେ ତରୁଣ, ସୁନ୍ଦର, ଭୀମଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଶ୍ରମରେ କ୍ଳାନ୍ତ। ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଥିବା, ରାଜସୀ, ଶୂର ବଡ଼ ଭାଇମାନେ, ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ। ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗଛ ତଣ୍ଡ ପରି ଉଚ୍ଚ, ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଅପୂର୍ବ। ମନରେ ଲୁଚାଇ, ରାକ୍ଷସୀ ଭାବିଲେ: "ଏହି ଅନ୍ଧାର ଦେହ, ଚଉଡ଼ା ଭୁଜା, ସିଂହ ଶୋଉଲଡ଼ା, ଚମକିବା ମନୁଷ୍ୟ…" "ମୋ ପତି ହେଉ ଏହି ଶଙ୍ଖ ଗଳା, ପଦ୍ମ ଆଖି, ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷ; ମୁଁ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବିନାହିଁ। ପତି ପ୍ରତି ନାରୀର ଆସକ୍ତି ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାଇ ପ୍ରତି ଏପରି ନୁହେଁ; ନିଜ ରକ୍ଷକ ଦେଇଥିବା ମମତା ବି ଅସ୍ଥାୟୀ।" "ମୁଁ ଏହି ମାନବମାନେ ମାରିବି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋତେ ମାରିବି ନାହିଁ, ଏପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତି କରି, ହିଡିମ୍ବୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।" ତାଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ଆକାର ଛାଡ଼ି, ମାନବ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ; ରୂପ ବଦଳାଇ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଳି ନିଜେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମସେନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଲେ, ନିଖୁଟ ରୂପରେ, ଚଳାଚଳ ଓ ଭାବରେ ଦକ୍ଷ, ଧୀରେ ଧୀରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଲତା ପରି ଚଳିଲେ; ଭୀମ ବି ଧୀରେ ଧୀରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ—ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ଭରି ଥିବା ଅଂଗ, ଚାନ୍ଦ ମୁହଁ, ପଦ୍ମ ଆଖି, ଅନ୍ଧାର ଦେହ, ଚୁରୁକ କେଶ। ଅନ୍ଧାର ଦେହ, ଧଳା ଦାନ୍ତ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଠୋଡ଼, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର; ଏପରି ରୂପ ଦେଖି ଭୀମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସୁନ୍ଦର ଆଚରଣ ଓ ମଧୁର ହାସରେ, ଭୀମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରି ବଂଦନା କଲେ। ଉଚ୍ଚିତ ସମୟରେ, ଚମକିବା ନାରୀ ଭୀମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ମୃଦୁ ହାସରେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ?" "କିଏ ଏହି ଦେବତା ପରି ଶୁଇଥିବା ପୁରୁଷମାନେ? ଏବଂ କିଏ ଏହି ଉଚ୍ଚ, ଅନ୍ଧାର, ତରୁଣୀ ନାରୀ ତୁମ ସହିତ, ଓ ନିଖୁଟ?" "ସେ ଏଠି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସି, ନିଜ ଘର ପରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଶୁଇଛି; ତୁମେ ଜାଣୁ ନାହିଁ ଏହି ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘୁଡ଼ିବା କରନ୍ତି।" "ଏଠି ଅପ୍ରାଣ ହୃଦୟ ରାକ୍ଷସ ହିଡିମ୍ବା ବସିଥାଏ।" "ମୋ ଭାଇ ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ତୁମ ମାଂସ ଧରି ଆଣିବାକୁ ଆଜ୍ଞା କରିଛି, ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦେବତା ପରି ଚମକିବା, ଦେଖି ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପତି ଚାହୁଁନି; ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।" "ଏହି ଜାଣି, ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମୋ ପ୍ରତି ଉଚ୍ଚିତ ବ୍ୟବହାର କର; ମୋ ମନ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି—ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ମାନବ ମାଂସ ଖାଇବା ରାକ୍ଷସରୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଆମେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ରହିବା—ମୋ ପତି ହେଉ।" "ଓ ଶୂର, ମୁଁ ତୁମ ସୁଭିତ୍ସା ଚାହୁଁଛି—ମୋ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି! ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ଓ ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ମୁଁ ଜୀବନ ରଖିପାରିବିନାହିଁ।" "ମୁଁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ଚାହିଁଥିବା ଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଥିବା ଯାଏ; ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇବା।" ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ, ରାକ୍ଷସୀ ହିଡିମ୍ବୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଭଲପାଇବାର ଅନୁଭୂତି ନେଇ ଦୟା ଓ ଆଶାରେ ନିଜ ସତ୍ୟ କଥା ଦେଇ, ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଭୀମଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚାହିଲେ।