ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ବନ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଏବେ ଏତେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବା ପରେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ? ଏହିପରି ଅସ୍ଥିର ସମୟରେ, ଭୀମ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର, ତୁମେ ଅତି ଅବିବେକୀ ଓ ଅନ୍ଦ୍ଧଦୃଷ୍ଟି; ଦେବତାମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କାରଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ନାହିଁ।" "ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଜୀବନ ଦେଲେ, ତେଣୁ ତୁମେ ଏବେ ତୁମ ସନ୍ତାନ, ମନ୍ତ୍ରୀ, କର୍ଣ୍ଣ, ଭାଇମାନେ ଓ ଶକୁନି ସହିତ ବଞ୍ଚିଅଛ। ଯଦି ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ରାଜାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦେଖି କଣ କରିପାରିବି? ଧର୍ମାତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପାଣ୍ଡବ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କ ଅତି କ୍ରୋଧ ଦେଖି ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟରେ ନିର୍ବିକାର ରହିଲେ।" ଭୀମ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଖି ନିଜ ହାତରେ ଚାପି, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ, ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ମାନେ ଦମିଥିବା ପରି ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାବରେ ନିର୍ବିକାର ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୀମ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୂମିରେ ଏକାଠି ଶୁଇ ରହିଛନ୍ତି, ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ପରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ। ତେଣୁ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତିରେ ଭୀମ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏକ ନଗର ଦେଖିପାଉଛି; ମୋ ଭାଇମାନେ ଶୁଇଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ନିଜେ ଜାଗି ରହିବି।" "ଏମିତି ଥକି ଶୁଇଥିବା ଏମାନେ ଜଳପାନ କରି ପୁନଃ ସଚେତନ ହେବେ," ଭାବି ଭୀମ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ନିମନ୍ତେ ରାତିରେ ପାଳି ଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ ଏକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ହିଡିମ୍ବା। ସେ ଏକ ଶାଳ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ହିଡିମ୍ବା ଦୟାହୀନ, ମାନବମାଂସ ଭୋଜନକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କଳା ମେଘ ପରି ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗର, ପିତାମ୍ବର ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ଦୀର୍ଘ ଦାନ୍ତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭୟଭୀତକର, ଶରୀର ଅସାଧାରଣ ଭାବରେ ଅବିଶ୍ରାମ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦାଢ଼ି ଓ କେଶ, ଏବଂ ଏକ ବୃକ୍ଷ ଦଣ୍ଡ ପରି ଚଉଡ଼ା କନ୍ଧ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସହ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ପ୍ରଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ନାକରେ ମାନବମାଂସର ଗନ୍ଧ ପଡିଲା, ତେଣୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ—ଅପରିଚିତ ଭାବରେ କେଶ ଚୁଲି, ମୁହଁ ବଡ଼ କରି ହାଡ଼ି, ମୋଟା ଅଙ୍ଗୁଳି ଉଠାଇ। ଏହି ମାନବ ଗନ୍ଧ ପାଇ ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ହିଡିମ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଅତି ଇଛିତ ଆହାର ମିଳିଛି। ମୋ ଜିଭ ଏହି ମାନବମାଂସ ଆଶାରେ ବାହାରୁଛି।" "ମୋ ଆଠ ଦୀର୍ଘ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଏମାନଙ୍କ ନରମ ମାଂସ ଚିରି ଖାଇବି। ମୁଁ ଏମାନଙ୍କ ଗଳାକୁ ଧରି, ରକ୍ତ ସ୍ରୋତ କାଟି, ତାଜା ଉଷ୍ଣ ରକ୍ତ ପିଇବି। ତୁମେ ଯାଅ, ଦେଖିଆ, ଏମାନେ କିଏ, ଏଠି କଣ କରୁଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କୁ ମାରି, ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ। ଏମାନେ ଏଠି ଶୁଇ ରହିଛନ୍ତି, ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଦେଖ, ଏମାନଙ୍କ ମାଂସ ଚିରି ଆମେ ଏକାଠି ଖାଇବା, ମୋ କଥା ପୂରଣ କର। ମାନବମାଂସ ଖାଇ ବଢିଆ ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କରିବା, ହାତ ତାଳି ଦେଇ ଆନନ୍ଦ କରିବା।" ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀ ହିଡିମ୍ବୀ ତୁରନ୍ତ ନିଜ କାମେ ଲାଗିଗଲେ। ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଲଫି, ନିଜ ଭୂତଳ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି ମାନବୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେଉଁଠି ଶୁଇ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଉଁଠି ହିଡିମ୍ବୀ ପ୍ରଥା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭୀମସେନ ଜାଗି ଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଏହି ଯୁବ, ଶୋଭାମୟ ପାର୍ଥମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅତିବାହିତ, ତଥା ଭୀମଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ଏହି ରାକ୍ଷସୀର ହୃଦୟ ଭଲପାଇଲା। ଭୀମ, ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଣ୍ଡ ପରି ଉଚ୍ଚ, ଚଉଡ଼ା କନ୍ଧ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଅପୂର୍ବ ରୂପବାନ୍, ଏହି ଭୂମିରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ହିଡିମ୍ବୀ ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବିଶାଳ ବାହୁ, ସିଂହ କନ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପୁରୁଷ—ମୋ ପତି ଏମିତି ହେଉ। ମୁଁ କେବେ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିପାରିବି ନାହିଁ।" ସେ ଭାବିଲେ, "ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଅତି ଗଭୀର, ଭାଇପ୍ରତି ଏମିତି ନୁହେଁ; ଦେଖିବାକୁ ଯେମିତି ରକ୍ଷା କରାଯିବ, ତେବେ ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ମାରିବି ନାହିଁ, ଏମାନେ ମୋତେ ମାରିବେ ନାହିଁ, ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚିପାରିବି।" ଏହି ଭାବନାରେ ହିଡିମ୍ବୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖି ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାହାପରେ ନିଜ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି ମାନବୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଲତା ପରି ଗତି କରୁଥିଲେ। ଭୀମ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅପୂର୍ବାଙ୍ଗନାକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ସ୍ନିଗ୍ଧ ଚାହୁଁ, ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, କମଳନୟନୀ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଚୁଆଁ ଚୁଆଁ କେଶ, ଧଳା ଦାନ୍ତ, ବିମ୍ବାଫଳ ମାନେ ଓଠ। ସେ ଭୀମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଭାବରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ, ମନୋହର ହାସ୍ୟ ଓ ଚାଳଚଳନରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ। ଏବେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପାବତୀ ଭୀମଙ୍କ ଚରଣେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସି, ମୂର୍ଧା ନମାଇ, ଶିଷ୍ଟାଚାରରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କଥା କହିବାକୁ ଚାଲିଲେ।