ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରାଗାରଟି ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନଙ୍କର; ସେ ଦୁର୍ଗର କୌଣାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ରାନ୍ତ ରଚିଥିଲେ। ଏହି ହେଉଛି ସେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ବିଦୁର ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତେଣୁ ଆମକୁ ସତର୍କ କରିଥିଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ କ୍ଷତ୍ତା ଯେଉଁ ଆପଦା ଆସିବ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ, ଏହା ସେଇ; ଏବେ ପୁରୋଚନଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନରେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ହେବ। ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ ଖଣିକୁଆ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—“ଏମିତି ହେବ”—ଏବଂ ସାବଧାନରେ ଏକ ବଡ଼ ସୁଡ়ଙ୍ଗ ଖୋଦିଲେ। ସେ ଘରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭୂମିସ୍ଥ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନହେଉଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଦ୍ୱାରଯୁକ୍ତ ସୁଡ়ଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ। ପୁରୋଚନଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ସୁଡ়ଙ୍ଗର ମୁହଁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ; ଏବଂ ଘରର ଦ୍ୱାରେ ସେ ସବୁବେଳେ ରହୁଥିଲେ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟତା ଭରିଥିଲା। ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ରାତି ଅତିବାହିତ କରୁଥିଲେ। ଦିନରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଖାଇ ଆଉ ଅବିଶ୍ୱାସ ଲୁଚାଇ, ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର କରି ଘୁରୁଥିଲେ, ପୁରୋଚନକୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିଲେ। ମନରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ଲୁଚାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସହରବାସୀମାନେ କିଛି ଅନୁମାନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ବିଦୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଖଣିକୁଆ ବ୍ୟତୀତ। ଏମିତି ଏକ ବର୍ଷ ହସନ୍ତା ହସନ୍ତା ବସିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖି, ପୁରୋଚନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ମନେ ଭାବିଲେ—“ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ସମୟ ଆସିଛି।” ଏହି ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଦୁଇ ଯମଲକୁ କହିଲେ—“ଏହି ପୁରୋଚନ ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନଭିଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଭାବୁଛି; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ କ୍ରୂର। ମୋ ମନେ ହୁଏ, ଏବେ ଆମେ ପଳାଇବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ଲକ୍ଷାଗୃହକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇ, ପୁରୋଚନକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ଏଠାରେ ଛଅ ଜଣ ଜୀବିତ ରହିବାକୁ ଦେଇ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ।” ତା’ପରେ ଦାନ ନାମରେ କୁନ୍ତୀ ଏକ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଆୟୋଜନ କଲେ; ଅନେକ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଇଲେ, ପିଇଲେ, ଏବଂ ମାଧବୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁରୋଚନଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ ଏକ ନିଶାଦୀ ମହିଳା, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ସଦା ପୃଥାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ; ପୂର୍ବରୁ ପରିଚିତି ଥିବାରୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ ମଧୁ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ନେଇ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ଆଶାରେ ଆସିଥିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପୃଥାଙ୍କ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ମଦ୍ୟପାନ କରି, ସେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସେଇ ଘରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଅବଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, ପ୍ରାୟ ମୃତ ଭଳି। ଏମିତି ରାତିରେ, ତୀବ୍ର ପବନ ବହିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଇଥିଲେ। ତେବେ ଭୀମ ପୁରୋଚନ ଯେଉଁଠି ଶୁଇଥିଲେ, ସେଠି ଆଗୁନ ଲଗାଇଲେ; ତା’ପରେ ଲକ୍ଷାଗୃହର ଦ୍ୱାରକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇଲେ। ସେ ବଡ଼ ସାବଧାନରେ ଘରଟିକୁ ତଦନ୍ତ କରି, ଚାରିପଟେ ଏବଂ ପଛ ଦିଗରେ ଆଗୁନ ଲଗାଇଲେ। ଭୀମ କୁନ୍ତୀ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ସୁଡ়ଙ୍ଗ ଭିତରକୁ ନେଲେ; ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଘରଟିରେ ଚାରିପଟେ ଆଗୁନ ଲଗାଇଲେ। ଘରର ମୂଲ୍ୟବାନ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ସୁଡ়ଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ଘର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଗୁନରେ ଜଳିଯାଉଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ମାଆ ସହିତ ଖୋଜା ସୁଡ়ଙ୍ଗ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏବଂ ଆଗୁନର ତୀବ୍ର ତାପ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ରତା ଓ ଶବ୍ଦ ଦେଖି ସହରବାସୀ ଜାଗିଗଲେ; ଘର ଜଳୁଛି ଦେଖି ଭୟାନ୍ୱିତ ହୋଇ କହିଲେ—“ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏହି ଘର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଏବେ ଜଳିଯାଇଛି।” “ହାଏ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ନୀତି ଦୁଃଖଦାୟକ; ସେ ପବିତ୍ର ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେକୁ ଶତ୍ରୁ ଭଳି ଦହିଦେଲେ।” “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ପାପୀ ପୁରୋଚନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦହି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦग୍ଧ ହେଲେ; ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସୁଯୋଗ୍ୟ ଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇଥିଲେ।” ଏପରି ଭାବେ ବାରାଣାବତର ଲୋକମାନେ ଘରକୁ ଘେରି ଦୁଃଖ କରି ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ମାଆ ସହିତ ସୁଡ়ଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଚୁପଚାପ ବାହାରି ଦୃତଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଭୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିପାରୁନଥିଲେ। ତେବେ ଭୀମ, ତୀବ୍ର ବଳ ଓ ଦ୍ରୁତଗତିସମ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କ ମାଆ ଓ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ ଉଠାଇନେଲେ। ସେ ମାଆକୁ କାନ୍ଧରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଅର୍ଜୁନକୁ କଟିରେ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଭାଇକୁ ହାତରେ ଧରିଲେ। ଛାତିରେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗି, ପାଉଁରେ ମାଟି ଖୋଦି, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଭୀମ ବାୟୁବେଗରେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଦୁର ଯଥାଯଥ ଯୋଜନା କରି, ଏକ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଲୋକ, ନିଜେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଚିହ୍ନିଥିବା, ଏବଂ ଚିହ୍ନ ନେଇ, ଗଙ୍ଗା ପାର କରାଇବା ପାଇଁ ଗଲେ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଖୋଜିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ଜହ୍ନବୀ ତଟକୁ ନେଇଗଲେ।