ବିଦୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଏକ ଦକ୍ଷ ଖଣିକାର ଗୃହ ଦ୍ୱାରରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଦୁରଙ୍କ ଦୂତ, ଦକ୍ଷ ଖଣିକାର, ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ପ୍ରିୟ ତାହା କରିବି। ଆପଣମାନେ ମୋ ପାଇଁ କଣ ଚାହାନ୍ତି?” ବିଦୁର ଗୁପ୍ତ ଭାଷାରେ ଯାହା କହିଥିଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ଏହି ଆଶାରେ ସେ ଖଣିକାର ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଖଣିକାର ଚେତାବନୀ ଦେଲେ—ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିରେ, ପୁରୋଚନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇବ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଏହି ଅପକର୍ମ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାତା ସହିତ ଜଳି ଯିବା ପାଇଁ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସତ୍ୟଧୃତି, ଖଣିକାରକୁ ଦୟାର ସହିତ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଦୁରଙ୍କ ମିତ୍ର ଭାବେ ଆପଣକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଛି। ଆପଣ ପବିତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ, ପ୍ରିୟ ଏବଂ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ। କବିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଜଣା ନୁହେଁ। ବିଦୁର ଯେପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାହାପରି; ତେଣୁ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୋ ମନେ ଅଛି, ଏହି ଅଗ୍ନିଯନ୍ତ୍ରଣା ପୁରୋଚନ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମ ପାଇଁ ରଖିଛି। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅମଳ, ଧନ ଓ ସାଥୀ ନେଇ ସଦା ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଆପଣ ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ; ଯଦି ଆମେ ଏଠାରେ ଜଳିଯିବା, ସୁୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶାଳା ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନଙ୍କ; ସେ ଦୁର୍ଗ ଧାରଣ କରି ଏହି ଅପାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ରଖିଛି, ଯାହାକୁ ରୋକିବା ଅସମ୍ଭବ। ଏହା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଆଗରୁ ବିଦୁର ଜାଣିଥିଲେ, ତେଣୁ ଆମକୁ ସତର୍କ କରିଥିଲେ। ଏହି ବିପଦକୁ ବିଦୁର ଆଗରୁ ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ; ଏବେ ପୁରୋଚନ ଜାଣିବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।” ଏହାପରେ ଖଣିକାର “ଏହିପରି ହେବ” ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସାବଧାନ ଭାବରେ ଏକ ବଡ଼ ତୁଣେଲ ଖୋଡିଲେ। ଘର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଛୋଟ ତୁଣେଲ ତିଆରି କରି ଦ୍ୱାର ଲଗାଇଲେ, ଯାହା ମାଟି ସହିତ ଲୁଚିଥିଲା। ପୁରୋଚନଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ତୁଣେଲର ଦ୍ୱାର ଆପଣି ମୁଦ୍ଦିଲେ; ଘର ଦ୍ୱାରରେ ପୁରୋଚନ ସଦା ରହିଥିଲେ, ମନ ଦୁଷ୍ଟ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ରାତିକୁ ରହୁଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦିନକୁ ଅତି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରୁଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାସ ଦେଖାଇ ତଥା ଅବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ପୁରୋଚନକୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିଲେ। ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ରହୁଥିଲେ। ନଗର ଲୋକମାନେ ଏହି କ୍ରମ ଦେଖିନଥିଲେ, କେବଳ ବିଦୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଖଣିକାର ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଏକ ବର୍ଷ ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେଖି, ପୁରୋଚନ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନାଶର ସମୟ ଆସିଛି।” ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅନୁଭବ କରି, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ପୁରୋଚନ ଖୁସି ହେବା ସମୟରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଦୁଇ ଜୁମ୍ବା ସହିତ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନ ଆମକୁ ଅସନ୍ଦିଗ୍ଧ ବୋଲି ଭାବୁଛି; ସେ ଭ୍ରମିତ, କୠର ହୃଦୟ। ମୋ ମନେ ଅଛି, ଏବେ ଆମ ପଳାଇବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଅସ୍ତ୍ରଶାଳାକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ, ପୁରୋଚନ ଜଳିବା ପରେ, ଏଠାରେ ଛଅ ଜୀବ ରଖି ଅପରିଚିତ ଭାବରେ ପଳାଇଯିବା।” ଏହାପରେ କୁନ୍ତୀ ଦାନ ଉପଲକ୍ଷେ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଚାଲିଲେ; ଅନେକ ନାରୀ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଇଚ୍ଛାମତା ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରି, ମାଧବୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ପୁରୋଚନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ଏକ ନିଶାଦୀ ନାରୀ ଏଠାରେ ସଦା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ନେଇ ଘର ଭିତରେ ଘୁଡ଼ିବା। ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଏହି ଭୋଜନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ପରିଚୟ ଥିବାରୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ମଧୁ, ମୂଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ନେଇ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ସହିତ ଆସିଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଗଣନା ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ମଦ୍ୟ ପାନ କରି ମତଲବି ହୋଇ ଘର ଭିତରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ନିଶାଦୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୃତ ଭଳି ଶୁଇଯାଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ଦୁର୍ବଳ ବାୟୁ ବହୁଥିବା ଏକ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ, ସମସ୍ତେ ଘୁମେ ଥିଲେ। ଭୀମ ଏହି ସମୟରେ, ପୁରୋଚନ ଶୁଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ; ତାପରେ ଲକ୍ଷା ଘରର ଦ୍ୱାରରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ। ଘର ଚାରିପାଖ ଓ ପଛରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ, ଭୀମ ଶାନ୍ତିରେ ଘରକୁ ଯାଞ୍ଚ କରି ତାହା ତିଆରି କଲେ। ସେ କୁନ୍ତୀ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତୁଣେଲ ମାନେଇଲେ; ତାପରେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଭୀମ ଘର ସମସ୍ତ ଚାରିପାଖ ଅଗ୍ନିରେ ଲଗାଇଲେ। ଘରର ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ନେଇ ତୁଣେଲ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଘର ପୂରା ଜଳିଯିବା ଦେଖି, ତୁଣେଲ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ମାତା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଗ୍ନିର ଅତି ତାପ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ମହା ଅଗ୍ନି ଓ ଶବ୍ଦ ଦେଖି ନଗରବାସୀ ଜାଣିଗଲେ; ଲକ୍ଷା ଘର ଜଳିଯିବା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ—“ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଘର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏବେ ତାହା ଜଳିଗଲା।” “ହାୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ବିଚାର ଅନ୍ୟାୟ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଉତ୍ସ ଜଳିଯିବାକୁ ଅପରାଧୀ ଭଳି କରାଗଲା।” ଏହିପରି ଭୟାନକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ମନ ମଧ୍ୟରେ, ବିଦୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଖଣିକାରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତୁଣେଲ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।