ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଲକ୍ଷଗୃହକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଯଦି ଏହି ଘର ଏକାଉଣ୍ଟି ଜଳିବା ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଆମେ ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଜଳିବା ଭାବୁଛି, ତେବେ ଆମେ ପୁନି ପୂର୍ବରୁ ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆମେ ଦେଖା ଦେଇ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଚାଲିଯିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଭଲ କି ବୁରା, ଯେପରି ଆସିଥିବ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଏକାଠି ରହିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଆମେ ଆଜି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରର ପୁଅମାନେ ଭୟ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ହେଇଯିବେ। ତାପରେ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଜନସମୂହ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ହେଇଯିବ; ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ସହିତ ଆମେ ଏଠି ଏକାଠି ରହିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆମର ସମୟ ଆସିଲେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ହଟାଇ, ଆମେ ଆମର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଧନ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଭାଷାକୁ ଆମେ କାହିଁକି ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ? ରାଜା, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ଏହି ଦୃଢ଼ତାରେ କଣ ଦୂର୍ବଳତା ଅଛି? ଦୁଃଖ ସମୟରେ ଆମେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକ ଭିଦୁରଙ୍କୁ ରଖିଛୁ; ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ପକ୍ଷତା ଭଳି ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗରୁ ଦୂର ରହୁଛନ୍ତି। ବାହ୍ଲିକ ଓ ଅନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ; ଦ୍ରୋଣ ଆମର, ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦେଇ ଆମକୁ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଆମେ ଏଠି ଏକାଠି ରହିବା ଉଚିତ, ଅଲଗା ହେଇ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତାହା ନହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିର୍ବଳ, ଆମକୁ କଣ କରିପାରିବେ? ଏହି ଛୋଟ ଚାଳାକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ, ରାଜା, ଆମେ ଜାଗି ଥିଲେ କଣ କରିପାରିବେ? ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ବିଷ କାହିଁକି ଦେଇନାହାନ୍ତି? ମୁଁ ଘୁମୁଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଯେଉଁଠି ଏକାଉଣ୍ଟି ଏକାଉଣ୍ଟି ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିଲେ, ମୋତେ କାହିଁକି ଡସିନାହାନ୍ତି? ମୁଁ ଗଙ୍ଗାରେ ଅନେକ ବଣ୍ଡାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦହନ ବିଷ ଭରିଥିବା ସର୍ପମାନେ କାହିଁକି ମୋତେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇନାହାନ୍ତି? ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବିପଦରେ କାହିଁକି ମରିନାହିଁ? ସେଇ ସମସ୍ତ ବିପଦରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆରୋପିତ ଦୁଃଖରେ, ଯେଉଁ ଦେବତା ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବତା, ଚଳିତ ଅଚଳ ଜଗତର ମୂଳ, ସେ କାହିଁକି ଆଜି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜା? ଯେପରି ଆମେ ସହିପାରିବା, ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସହିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅଧିକ ସହିପାରିବା ନୁହେଁ, ତେବେ ଆମେ ଆମର ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ବିଚାର କରିବା। ଶକ୍ତି ଏବଂ ମୁହଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ କଣ ଲାଭ? ମିଳନର ଭାଷା, ଉପହାର, ଏବଂ ବିଭାଜନ ସହିତ, ଆମେ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା; ତାପରେ ମାତ୍ର ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଆମେ ଦୁଃଖରେ ମନ ରଖି ଏଠି ଏକାଠି ରହିବା ଉଚିତ; ଦେଖା ଦେଇ, ଭୟରେ ଅଲଗା ହେଇ କୌଣସିଠି ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଠି, ତାଙ୍କର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆମେ ରହିବାକୁ ସମ୍ମତ, ଚତୁର ଭାବରେ ଏଠି ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଉପାୟ ଖୋଜିବା ଉଚିତ। ଯଦି ପୁରୋଚନ ଆମର ଯୋଜନା ଜାଣିଯିବେ, ତେବେ ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଆମକୁ ଜରୁରି ଭାବରେ ଜଳାଇ ଦେଇପାରିବେ। ପୁରୋଚନ ନ ତ ନିନ୍ଦାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ନ ଅଧର୍ମକୁ; ସେ ମୂଢ଼ ଭାବରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଆମେ ଜଳିଯିବା, ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରପିତାମହ କାହିଁକି ଆମପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ? କାହିଁକି ସେ କୌରବମାନେ ପ୍ରତି ଉତ୍ତେଜିତ ହେବେ? କିମ୍ବା ଆମେ ଏଠି ଜଳିଯିବା, ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌରବମାନେ କେବଳ ଧର୍ମ ଭାବରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଆମେ ଜଳିଯିବା, ଯେଉଁମାନେ ବଂଶ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଭାବରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆଗର ଭୟରେ ଆମେ ପଳାଇଯିବା, ସୁୟୋଧନ ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଲୋଭୀ, ଆମକୁ ପଳାୟନରେ ମାରି ଦେଇପାରିବେ। ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହି, ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଥିବାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ; ମିତ୍ର ସହିତ ଅମିତ୍ରକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶକ୍ତକୁ ନିଜ ଉପାୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି, ରାଜା, ଆମେ ଏଠି ରହିବା ଉଚିତ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନ ଏବଂ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସମୟ ସମୟରେ ଆମେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇବା ଉଚିତ। ଆମେ ଶିକାର କରିବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ଏହିପରି ଏ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ପଳାଇବାର ଉପାୟ ଜାଣିବାକୁ ସହଜ ହେବ। ଆଜି ଏକ ଭଲ ଲୁଚାଇଥିବା ତଳ ଦରି କରିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବାହାରିଲେ, ଆଗ ଆମକୁ ଜଳାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଆମେ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ପଳାଇବାବେଳେ, ପୁରୋଚନ କିମ୍ବା ଏଠିର ଜନମାନେ ଆମର ଉପସ୍ଥିତି ଟିକେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏକ ଜନସୁନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ଦକ୍ଷ ଖଣିକାର, ଭିଦୁରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମୁଁ ଭିଦୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି; ମୁଁ ଏକ ଦକ୍ଷ ଖଣିକାର। ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବାକୁ ଆସିଛି— ଆପଣମାନେ ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ କହିବେ?" "ଭିଦୁର ଗୁପ୍ତ ଭାଷାରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଭାଷାରେ କହିଥିଲେ, ଆପଣମାନେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ମନେ କରିଥିଲେ— ଏହି ଆସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଆସିଛି।" "ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିରେ, ପୁରୋଚନ ଆପଣଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଆଗ ଲଗାଇବ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାତା, ଜଳିଯିବାକୁ ଦୁଷ୍ଟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁଅ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଛି।" ସତ୍ୟଧୃତି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେଠି କହିଲେ— "ସୁମନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭିଦୁରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ବୋଲି ଚିନିପାରିଛି।" "ତୁମେ ପବିତ୍ର, ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରିୟ ଏବଂ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼; କବିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିଛି ତୁମେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।" "ଭିଦୁର ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରତି, ସେପରି ଆମେ; ତାଙ୍କର ଯେପରି ଚିନ୍ତା, ସେପରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" "ମୋ ଭାବନା, ପୁରୋଚନ ଏହି ଆଗର ଫାନ୍ଦ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁଅଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୋ ପାଇଁ ଲଗାଇଛି।" "ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଧନ ଏବଂ ସାଥୀ ସହିତ, ସଦା ଆମକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଛି; ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଦିଆଁ, ସେ ଆମକୁ ଏବଂ ଆମକୁ ଦିନେ ଦିନେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି।