ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖି ଶୋକାକୁଳ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ତିର ନାଗରିକମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି କଥା କହିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚିନ୍ତା କରି, ସମ୍ବିତ୍ତି ଭଳି କଥା କହିଲେ— “ଆମର ପିତା, ରାଜା, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷକ; ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ପାଳନ କରିବା ଆମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ଆପଣମାନେ ଆମର ମିତ୍ର, ଆମକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ସହାୟତା ଆବଶ୍ୟକ ହେବାବେଳେ, ଆପଣମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଲାଭକାରୀ କାମ କରିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ନାଗରିକମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବିଦୁର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ— “ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହ କଥା କହେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତାଙ୍କ ସହ; ରାଜନୀତି ଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟର ମନ ଜଣି, ବିପଦକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଉଚିତ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଶରୀର କାଟିବା ଲୋହା ଅସ୍ତ୍ର ଜଣା, ଏବଂ ତାହାକୁ ଅଟକାଇବା ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ଜଣା, ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଗହଳ ଭିତରେ ରହି, ଗହଳ ଧ୍ଵଂସ କରୁଥିବା ବିନାଶକୁ ଏଡ଼ି, ଜଳାନ୍ତ କୁ ଏଡ଼ି, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଟିକି ରହେ। ଚକ୍ଷୁ ଦିଗ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ, ପଥ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ; ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ବିନା ସଫଳତା ମିଳେ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ବୁଝିବାକୁ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମନୁଷ୍ୟ ତାହା ବ୍ୟବହାର କରିପାରେ; କୁକୁର ଗୁହାକୁ ଯାଇ ଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇପାରେ। ଏକା ଏକା ଚାଲିବାରେ ପଥ ଜଣାଯାଏ; ତାରା ଦ୍ୱାରା ଦିଗ ଜଣାଯାଏ; ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଅନ୍ତର୍ୟାମ କରି ମନୁଷ୍ୟ ଅପରାଜିତ ରହେ।" ବିଦୁରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ବୁଝିଲି।” ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଅନୁମତି ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଦୂର ହେବା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନିକଟେ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “କ୍ଷତ୍ତା ବିଦୁର ଲୋକମଧ୍ୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତୁମେ ‘ଏହିପରି’ କହି ଉତ୍ତର ଦେଲା; ତେବେ ଆମେ ଜଣିନାହିଁ, ସେ କଥା କଣ? ଯଦି ଆମେ ଜଣିପାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଏହା ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ, ତାହେଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛି।