ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାରଜନ ସହିତ ବାରଣାବତକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟ କୌରବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସେହି ବୀର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏଠାରେ କିଛି ନିର୍ଭୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ— “ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ନ୍ୟାୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେ ପ୍ରତିଟି କାମରେ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଭୀମ ବା ଅର୍ଜୁନ ବି କେବେ ଏପରି କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତ ଏପରି କିଛି କରିବେ ବୋଲି କଥା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିପାରିବା ନୁହେଁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ବାପାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଉତ୍ତରାଧିକାର କରିଛନ୍ତି। ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାୟ କାମକୁ କିପରି ଅନୁମୋଦନ କରୁଛନ୍ତି? ଶାନ୍ତନୁ, ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଓ ପାଣ୍ଡୁ ଆମ ପିତା ସମାନ ଥିଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇପାଇଁ ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅଚାହିଁ ହୋଇ ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯିବେ, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଓ ଶୋକାକୁଳ ନାଗରିକମାନେ କହିବାପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭାବିଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ରାଜା, ଆମ ବଡ଼ ବାପା, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଗୁରୁ। ସେଂ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା ଆମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ଆପଣମାନେ ଆମ ମିତ୍ର, ଆମକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମକୁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର ପଡ଼ିବ, ସେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଯେଉଁ କାମ ଉପକାରୀ ଓ ପ୍ରିୟ, ତାହା କରିବେ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ନାଗରିକମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ସହରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ବିଦୁର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କିଛି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ— “ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ବୁଦ୍ଧିମାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ଅପତ୍ତି ବୁଝିପାରେ, ସେ ତାହା ମୁକାବିଲା କରିପାରିବ। ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଯନ୍ତ୍ର ଦେଖିଛି ଏବଂ ତାହାକୁ ରୋକିବା ଉପାୟ ଜାଣେ, ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମରିନଥାଏ। ଯିଏ ଗୁହାରେ ରହି ଆଗୁନ ଏବଂ ଶୀତ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ବଞ୍ଚିଯାଏ। ଚକ୍ଷୁ ନିଜେ ରାସ୍ତା ଜାଣେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଛାଡ଼ି ଲୋକ କେବେ ସଫଳତା ଅର୍ଜନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଅଜଣା ଦେଉଳ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧତା ରଖିବା ଦରକାର। ଯିଏ ନିଜେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଜୟ କରିଛି, ସେ ପୃଥିବୀ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ— “ମୁଁ ବୁଝିଲି।” ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଅନୁମତି ଦେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ କୁନ୍ତୀ ଯାତାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ବିଦୁର ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ, ତୁମେ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ। ଯଦି ଆମେ ଜାଣିପାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଏହା ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ, ତେବେ ମୁଁ ସେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହଁଉଛି।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ— “ବିଦୁର କହିଲେ, ‘ବିଷାଗ୍ନିକୁ ବୁଝିବା ଓ ତାର ଉପାୟ ଶିଖିବା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଦିଗ ଦ୍ୱାରା ପଥ ଜାଣିବା, ଅଜଣା ଦେଉଳ ତିଆରିବା, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧତା ରଖିବା ଦରକାର।’ ସେଉଁଠି କହିଲେ, ‘ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ପୃଥିବୀ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ।’ ମୁଁ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲି, ‘ମୁଁ ସବୁ ବୁଝିଲି।’” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ସେମାନେ ବାରଣାବତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବାରଣାବତ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ସେଠାର ନାଗରିକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାର ସମସ୍ତ କର୍ମଚାରୀ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କ ସେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ଶୁଣି ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ନାନା ଯାନରେ ଆସି, ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ। ବାରଣାବତବାସୀ ସମସ୍ତେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଜୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଜ୍ରପାଣି ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ନାଗରିକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ଓ ଜନସମୂହରେ ଭରିଥିବା ବାରଣାବତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ। ଉତ୍ତମ ସାରଥି, ସେହି ସହରର କର୍ମଚାରୀ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୁରୋଚନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ। ପୁରୋଚନ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଭଲ ଆସନ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ସହରବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠି ରହିଲେ।