ଯେତେବେଳେ ସେଠିକୁ ଆସିଲେ, ଶିଆଳ ମୂଷାକୁ କହିଲା, "ମୂଷା, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହୋକ୍, ଏଠାରେ ନକୁଳ କ’ଣ କହିଲେ, ତାହା ଶୁଣ।" ନକୁଳ କହିଲେ, "ମୁଁ ହରିଣର ମାଂସ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଏପରି ଅହଂକାର ମୋତେ ଚାହିଁ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୂଷାକୁ ଖାଇବି, ଏହି କଥାକୁ ତୁମେ ମଞ୍ଜୁର କର।" ଏହି ଶୁଣି, ଭୟଭୀତ ମୂଷା ତୁରନ୍ତ ତାହାର ବିଲାରେ ପଳାଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ନାହାଇ ହୁଏ, ନର ଓଉଁ ଶେଉଁଠାରେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିଆଳ କହିଲା, "ସିଂହ ଖୁବ୍ ରାଗିଛନ୍ତି, ତୁମ ପାଇଁ ଏହିଠାରେ ରହିବା ଭଲ ନୁହେଁ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ଏହିପରେ ତୁମେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା କର।" ଶିଆଳଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଓଉଁ ଏକ ଅଂଶ ମାଂସ ନେଇ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନକୁଳ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବନରେ ଶିଆଳ ନକୁଳକୁ କହିଲେ, "ଜେଉଁମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କଲେ, ସେମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଗଲେ।" ତା’ପରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏକାଏକ ଯୁଦ୍ଧ କର, ତା’ପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ମାଂସ ଖାଇପାରିବ।" ଶିଆଳଙ୍କୁ ନକୁଳ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏମିତି ଶୂର, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି ନାହିଁ," ଏହା କହି ସେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶିଆଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏକାକି ମାଂସ ଖାଇଲେ। ସେହିପରି ଚତୁର୍ୟରେ ଚଳିଚଳିଲେ, ମଣିଷ ସୁଖରେ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି, ରାଜା। ଏଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳେ—ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉ, ବୀରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଇ ଦମନ କର, ଲୋଭୀଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ବଶୀଭୂତ କର, ସମାନ କିମ୍ବା ଅଧମଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକାବିଲା କର। ଏହିପରି ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ଏବେ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଶୁଣ। ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ବାପା କିମ୍ବା ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଠାଯିବା କାଳେ, ଲାଭ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍। ଶତ୍ରୁକୁ ଶପଥ, ଧନ, ବିଷ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାରିପାରିବ, କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଇଁଜଣ ଅନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭରସା ଅଛି, ସେଠି ସଫଳତା ମିଳେ। ଏକ ଅହଂକାରୀ ଗୁରୁ, ଧର୍ମ-ଅଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀ, ମାର୍ଗଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା ଉଚିତ୍। କ୍ରୋଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମୁହଁ ଦେଖାଅ, ହସି ଆଗରୁ କଥା କହ, କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଇ ଅନ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମାରିବାକୁ ଯିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ମୃଦୁ କଥା କହ, ମାରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୟାଦର୍ଶନ କରି କଥା କହ। ଅନ୍ୟକୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦିଅ, ଧର୍ମ, ନୀତି ଓ ଉପକାର କଥା କହ, ତା’ପରେ ସଠିକ୍ ସମୟରେ, ତାହା ମାର୍ଗଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ଯଦି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ମେଘମାଳା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଢାକିଯିବା ପରି ଢାକିଯାଏ। ଯଦି କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଜଳାଇଦିଅ; ଦରିଦ୍ର, ନାସ୍ତିକ ଓ ଚୋରମାନେ, ବିଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଦିଅ। ଉଠିବା, ଆସନ ଦେବା କିମ୍ବା କିଛି ଦେଇ, ଗୁପ୍ତ ହତ୍ୟାକାରୀ ତିଆରି ହୋଇପାରିବ—ଦୂର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ଓ ଦାନ୍ତର ମତି ଦ୍ରଢ଼। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁମାନ ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାବଧାନ ରୁହ; ସନ୍ଦେହୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାବଧାନ ରୁହ; ଅନୁମାନ ନଥିବା ଭୟ ମଧ୍ୟ ମୂଳକୁ କାଟିପାରେ। ଅବିଶ୍ୱାସ୍ୟଙ୍କୁ କେବେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ୍ୟଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟ ମୂଳକୁ କାଟିପାରେ। ସ୍ନିଗ୍ଧ କିମ୍ବା କଠୋର ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉ, ଯିଏ ସମର୍ଥ, ସେ ନିଜ ଦୁଃଖୀ ଆତ୍ମାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ମନରୁ ଅହଂକାର ହୀନ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାମ କରେ, ସମ୍ମିଳିତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ, ସବୁ ବିଚାର କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ସନ୍ଦେହର ଗଛକୁ ଚଢ଼ିନାହାନ୍ତି, ସେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି; ଯଦି ଚଢ଼ି ସେ ବଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ତେବେ ଦେଖନ୍ତି। ଯଦି କାହାର ବୁଦ୍ଧି ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଘଟିଥିବା କଥା ଦେଇ ଶାନ୍ତ କର; ମୂର୍ଖଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟତ କଥା କହି; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନର କଥା କହି ଶାନ୍ତ କର। ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ସନ୍ଧି କରି, କାମ ସାରିଗଲା ବୋଲି ଶୟନ କରେ, ସେ ଗଛ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୁଇଅଛି, ତଳକୁ ପଡିଲେ ମାତ୍ର ଜାଗିଅଛି। ସମ୍ବାଦର ଗୁପ୍ତତା ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି; ଏବଂ ଗୁପ୍ତଚର ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଚରିତ୍ର ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ରାତିରେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ, ରାଜପ୍ରାସାଦ ଶୀର୍ଷ, ପାଥର, ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଏକା ଥିଲେ କେବେ ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ସହଚରଙ୍କ ସହିତ, ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ସମ୍ବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଶାରୀକ କୁହିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଅ ନାହିଁ। ଚକ୍କି, ଶାରୀକ, ଶିଶୁ, ମୂର୍ଖ କିମ୍ବା ଅବୁଦ୍ଧିମାନ ଯଦି ଭିତରକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦିଅ; ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ମାତ୍ର ସମ୍ବାଦ କର।