ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏହି ଭୂମିରେ ଏକ ଗଭୀର ନୀତି ରହିଥିଲା—ମଣିଷମାନେ ଦଣ୍ଡକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ଏହି ଭୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ତେଣୁ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ଜଣେ ଚତୁର ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି—କିଏ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନ କିଏ ତାହାକୁ ଉପଲକ୍ଷ କରି ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏକ କୁମ୍ଭୀର ଯେପରି ନିଜ ଅଂଗକୁ ଲୁଚାଇ ରଖେ, ଏହିପରି ନିଜ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି ରାଜା ଚାହିଁଲେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। କାରଣ, ରାଜା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦମିତ ହେଉ। ଏହି ଦୁଇଁ ପକ୍ଷରେ ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ହେଲେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଉଭୟ ଜିତିପାରିବେ। ତେଣୁ ସବୁବେଳେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ରାଜା ଯଦି ଅପରାଧୀକୁ ଦେଖି କ୍ଷମା କରିଦିଏ, ତେଣୁ ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଅପମାନ ଓ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଯଦି ଧନପ୍ରାପ୍ତି କରି ରାଜାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଠାରେ ତାକୁ ଧରି, ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ଧନ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ। ଯଦି ଯେଉଁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନ ରହନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପ୍ରବୀଣ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ନିଯୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ରାଜ୍ୟ, ନଗର, ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ଜିଲ୍ଲାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ନ କରିପାରନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା। ତଦନୁସାରେ ରାଜା ତଦନ୍ତ ପାଇଁ ଚୁପଚାପ ଚରମାନେ ପଠାଇବା ଉଚିତ୍, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିବା ଦରକାର। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ସମୟରେ ଅନୁଚିତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏକ ଖରାପ କଟା କାଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ତପାତ କରାଇପାରେ। ଲୋକମାନେ କେବଳ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଭଲ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ, ଚିନ୍ତା ଓ ଉଦ୍ୟମ ଥାଏ। ସଙ୍କଟ ସମୟରେ କୌଣସି ଅଳସ୍ୟ ନ କରି, ଶତ୍ରୁକୁ କଦାପି ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେପରି ସେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉ। କାରଣ, ଏକ ଛୋଟ ଅଗ୍ନି ଯଦି ସୁଯୋଗ ପାଏ, ସମଗ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଉଜାଡିପାରେ, ଅନ୍ଧକାର ସମୟରେ ଲୋକ ଅନ୍ଧା ଓ ବେହାଲ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ଘାସର ଧନୁ ତିଆରି କରି, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ଶୁଇ, ସମ୍ମିଳନ, ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଧୀନ ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ୱତ କରିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅକ୍ଷତ ଥିଲେ ଭୟ ନ ଥାଏ। ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ଉପହାର ଦେଇ ନଶ୍ୱତ କରିବା ଦରକାର, ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପାୟରେ ନଶ୍ୱତ ହେଉ। ତାଙ୍କ ଦଳର ତିନି, ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ସାତ ଜଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନଶ୍ୱତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶତ୍ରୁ ଦଳର ମୂଳକୁ ଛେଦନ କରିବା ଦରକାର, ପରେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଓ ସମର୍ଥକଙ୍କୁ। ଏହି ମୂଳ ଛେଦିଲେ, ଏହି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ନଶ୍ୱତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏକ ଗଛର ମୂଳ କଟିଦିଲେ ଶାଖା କିପରି ରହିପାରିବ? ରାଜା ସବୁବେଳେ ଏକାଗ୍ର, ଗୁପ୍ତ, ସଚେତନ ଓ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତାଶୀଳ ରହିବା ଦରକାର। ପ୍ରଜାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଜିତିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, କଷାୟ ବସ୍ତ୍ର, ଜଟା, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ଦେଖାଇବା ଦରକାର, ପରେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଧନ ଅର୍ଜନରେ ଦୁଃଖ ଏକ ଅନିବାର୍ୟ ଚେତନା, ଫଳ ପାଇଁ ପୁଣିପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର। ଜଗତରେ ଜେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଫଳ ପାଇଁ କରନ୍ତି। ଶତ୍ରୁକୁ ସମୟ ଆସିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟ ଆସିଲେ, ଶତ୍ରୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଦରକାର, ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ କିମ୍ବା ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ଶତ୍ରୁକୁ ସମ୍ମିଳନ କିମ୍ବା ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ୱତ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭାଗ ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ଦମିତ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି। ଏହିପରି ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ୱତ କରିପାରିବେ—ଏହାର ନିଖୁତ ଉପାୟ କ'ଣ? ଏହି ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ ଏକ ଚତୁର ସିଆଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଖରା ଥିଲେ। ସିଆଳ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ—ବାଘ, ଉନ୍ଦୁ, ବଘୁଆ ଓ ଭାଲୁ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ବଡ଼ ମୃଗପତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ବାଘ ଅନେକଥର ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସେ ଯୁବକ, ତୀବ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ—ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସିଆଳ କହିଲେ, "ଉନ୍ଦୁ ତାଙ୍କ ଘୁମରେ ପାଦ ଚୁଇଁ ଦେଉ, ତା'ପରେ ବାଘ ଧରି ହତ୍ୟା କର, ତା'ପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଖେଶି ଖାଇବା।" ଏହିପରି ଯୋଜନା କ୍ରମେ ହେଲା, ଉନ୍ଦୁ ମୃଗର ପାଦ ଚୁଇଁଦେଲା, ବାଘ ଧରି ମୃଗକୁ ମାରିଦେଲା। ମୃତ ମୃଗକୁ ଭୂମିରେ ଦେଖି, ସିଆଳ କହିଲେ, "ସମସ୍ତେ ନଦୀକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କରି ଆସ, ମୁଁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।" ସିଆଳଙ୍କ କଥାରେ ସମସ୍ତେ ନଦୀକୁ ଗଲେ, ସିଆଳ ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ ବାଘ ସ୍ନାନ କରି ଫେରିଲେ, ଦେଖିଲେ ସିଆଳ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ। ବାଘ ପଚାରିଲେ, "କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ? ତୁମେ ତ ବିଶିଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଆଜି ମାଂସ ଖାଇ ବିହାଂଗ କରିବା।" ସିଆଳ କହିଲେ, "ଉନ୍ଦୁ କ'ଣ କହିଲେ, ଶୁଣ। ଆଜି ମୃଗକୁ ମୁଁ ମାରିଛି, ବାଘର ବଳରେ ଲାଜ। ମୋର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆଜି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବି, ଏହି ଦମ୍ଭ ଶୁଣି, ମୁଁ ଆଉ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେନି।" ବାଘ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ଏବେ ମୁଁ ଜାଗ୍ରତ, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିବି, ଏଠାରେ ମାଂସ ଖାଇବି।" ଏହିଭାବେ କହି ବାଘ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଉନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।