ଭୀମସେନଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଏକା ରଥରେ ବସି ପୂର୍ବଦିଗର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ରଥକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ଏକା ରଥରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ଗଭୀର ଧନ-ସମ୍ପଦ କୁରୁ ରାଜ୍ୟକୁ ଆଣିଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କର ପନ୍ଦର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ବୟସରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ବଳଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୀମସେନ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳରେ ଅଧୀନ କଲେ। ଭୀମସେନ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଇଚ୍ଛା ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଭୀମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଭୟରେ ମନେ ଦୁଷ୍ଟତା ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଦୋଷାରୋପ କରିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶକ୍ତି, ଶୌର୍ୟ, ଓ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ମହାତ୍ମା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଦେଶୀ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଜୟ କରି, ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନରେ ହଠାତ୍ ଦ୍ୱେଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ରାତିରେ ନିଦ୍ରା ଆସୁନଥିଲା। ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେଖି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିକର୍ତନ ପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁବଳ ପୁତ୍ର ଶକୁନି ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାର ଉଚିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅହଂକାର କଲେ ନାହିଁ, ବିଦୁରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ନାଗରିକମାନେ, ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣ ନେଇ ଆପସରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଚଉକ ଓ ସଭାରେ ବସି, ଜେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରାଜ୍ୟଲାଭ ନେଇ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜଦିଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଥିଲେ; ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇନଥିଲେ, ତେଣୁ ବର୍ତ୍ତମାନ କିପରି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି, ଶନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ସତ୍ୟ ଓ ମହାପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଏକଥା ଏକଦା ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ସେହିପାଇଁ, ଆମେ ଯୁବକ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଜେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ, ଯିଏ ବୃଦ୍ଧମାନେ ପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଓ କରୁଣାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭୀଷ୍ମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ବିଭିନ୍ନ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବେ। ଏହିପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ରଖୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କଥା କହୁଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ଦୁଷ୍ଟମନା ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୟବିହ୍ୱଳ ହେଲେ। ଏହି କଥା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଜଳିଉଠି ତିନି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ— “ପିତାଜୀ, ମୁଁ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ଅଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଛି; ସେମାନେ ଆପଣ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନାୟକ ବନେଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମତ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ନାଗରିକମାନେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୁଣରେ ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଦୃଷ୍ଟିହୀନତା ଓ ଗୁଣ ଯୋଗୁ ଏହା ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯଦି ପାଣ୍ଡବ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାର ନେଇଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇବେ, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କ ବଂଶର ଅନ୍ୟେଁ ନେଇବେ। ଆମେ ଓ ଆମ ପୁତ୍ରମାନେ ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅବମାନିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସଦା ଦୁଃଖରେ ରହି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଖାଇବାକୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଆମେ ନ ପହଁଚୁଅ, ଏହିପାଇଁ ଉଚିତ ନୀତି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ। ଯଦି ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଥାନ୍ତୁ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କିଛି ଖ୍ଷଣ ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ପାଣ୍ଡୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ମୋ ପ୍ରତି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ବୃହତ୍ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ମୋତେ ବିଶେଷ ମାନ ଦେଉଥିଲେ। ସେ କେବେ ଖାଦ୍ୟ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖୁଥିଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କଥାରେ ମୋତେ ଅବଗତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁ ପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ନଗରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏମିତି ଏହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କିପରି ଅପସାରଣ କରିପାରିବି? ଏହି ରାଜ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ମିଳିଛି। ପାଣ୍ଡୁ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ଓ ସେନାକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର-ପଉତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ। ସେହିପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଲୋକମାନେ ଆମ ଓ ଆମ ପରିବାରକୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଇଁ ମାରିବାରେ ଦେରି କରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ରାଜ୍ୟ ଚାହିବେ ନାହିଁ; ଆମେ କୌରବମାନେ ଓ ଏହି ମହାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହିପରି ଘଟିଲେ, ଆମେ ଏହି ଲୋକରୁ ବିଦାୟ ନେବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ। ଭୀଷ୍ମ ସଦା ନିର୍ପେକ୍ଷ ରହନ୍ତି, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି; ପୁତ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଅଛନ୍ତି—ଏହି ନେଇ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶରଦ୍ୱତ ପୁତ୍ର କୃପ ମଧ୍ୟ ଏହି କାରଣରୁ ଆମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି; ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କେବେ ତାଙ୍କ ମାମାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ନାହିଁ। ବିଦୁର ଆମ ପ୍ରଜାତିର, କିନ୍ତୁ ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ; ତଥାପି ସେ ଏକା ଥିବାରୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଆମେ ମାନ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଆଜି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ବାରାଣାବତକୁ ନିର୍ବାସିତ କର; ଏହାର କୌଣସି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ।