ଏହି ସମୟରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା—“ସେ ତୁମର ଶ୍ୱାଶୁର ଓ ବନ୍ଧୁ, ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଜୀବନ ସମାନ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ସହ ତୁମର ମିତ୍ରତା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ତୁମେ ଓ ସେ ମଧ୍ୟରେ କେବେଁ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ ନାହିଁ, ମଜାକରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏକଥା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ମତ୍ତ କରାଯାଇଥିଲେ। ଗୋକୁଳରେ ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୋର ଅଂଶ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ସେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ପାଣ୍ଡବ। ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଭାଇ, ବିରତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ସହଯୋଗରେ ଭୂଭାର ହରଣ କରିବେ। ଏହି କାମ ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିବା ଓ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆମ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏପରି ଭାବେ ଫାଲ୍ଗୁନକୁ ଶକ୍ର କହିଥିଲେ, ହେ କମଳନୟନ। ତାପରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ମୁଁ ଜାଣେ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀର ପୁଅ, ପାଣ୍ଡବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ପାର୍ଥ। ସେ ଧର୍ମଶୀଳ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ତୁମ ଅଂଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ମିତ୍ରତା ଏହି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ; ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଭଜେ, ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭଜେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା କରେ। ମୋର ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କର, ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ; ଏପରି ଭାବେ ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ଏହି ଦୁନିଆରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶରଣ।" ଏପରି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ, କୁରୁମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିନୟୀ ହେଲେ। ଏପରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଧନୁଷର ଧ୍ୱନି ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିଭାବେ ସମୁଦ୍ରପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଲା; ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅର୍ଜୁନ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର ନାହିଁ। ଗଦା, ତଳୱାର ଏବଂ ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ; ଧନଞ୍ଜୟ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ସହଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି, ଶସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ, ଭାଇମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିଲେ। ନକୁଳ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ଭାଇମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଧ୍ୟା ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅତିରଥ କୁହାଯାଉଥିଲା। ଗାନ୍ଧର୍ବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତିନି ବର୍ଷ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ସୌବୀର ରାଜା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ଯବନ ରାଜାକୁ ବଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କଲେ। କୁରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୌବୀରର ବିପୁଳ ନାମକ ଯୋଧ୍ୟାକୁ ଅର୍ଜୁନ ଜିତିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ, ସୌବୀର ଦୃଢ଼ ଯୋଧ୍ୟା ସୁମିତ୍ର, ଯିଏ ଦତ୍ତମିତ୍ର ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅପରାଜୟ ବାଣରେ ବଶୀଭୂତ ହେଲେ। ଭୀମସେନଙ୍କ ସହ ଅଲ୍ପ ସାଥୀ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନ ଏକା ରଥରେ ବସି, ପୂର୍ବଦିଗର ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଦଶ ହଜାର ରଥକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଏକା ରଥରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଜିତି, ବଡ଼ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି କୁରୁ ରାଜ୍ୟକୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କର ପନ୍ଦର ବର୍ଷରେ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଭୀମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅଧୀନ କଲେ। ସେ ନିଜ ମନରେ ଦୋଷହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଭୀମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭୟ ପାଇ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ ଥିବାରୁ, ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ, ମହାତ୍ମା, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ବିଦେଶୀ ରାଜ୍ୟ ଜିତି, ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଉନ୍ନତ କଲେ। ଏହାପରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ଅଚାନକ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଭୟରେ ତାଙ୍କର ରାତିରେ ନିଦ୍ରା ହେଉନଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେଖି ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତାପରେ ବିକର୍ତନପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁବଳପୁତ୍ର ଶକୁନି ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ଉପାୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେଁ ଅହଂକାର କଲେ ନାହିଁ, ବିଦୁରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କଲେ। ନାଗରିକମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେର ଗୁଣ ଦେଖି, ଆପସରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବିଷୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ବଜାର ଓ ସଭାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ—“ଯୁବା ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ଯଦ୍ୟପି, ବଡ଼ମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ରହିଛି, ସତ୍ୟ ଓ ଦୟା ଜାଣନ୍ତି, ଏହି ବଡ଼ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିବେ।" ଏମିତି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ କହିଥିବା ଶୁଣି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦୁଷ୍ଟମନା ହୋଇ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଜଳିଉଠିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଏବଂ ନାଗରିକମାନେଙ୍କ ପ୍ରେମ ଦେଖି ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୱଳନରେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।