ଏହି ଉତ୍କଳିତ ଘଟଣାରେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଏକ ଅଶରୀରୀ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା—“ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିର ନାଶ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ।” ଏହି କମର ଚିକଣା ନାରୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଆସିଲେ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ଜନ୍ମିବ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସିଂହ ଦଳର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରିଲେ; ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବହିପାରିଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଏକ ଜଡ଼ା ଓ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଉଭୟ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସୁନ୍ଦର ଚାରିତ୍ର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ପୃଷତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯଜାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କଲେ, “ମୋ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ତାଙ୍କର ମା’ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଉନାହିଁ।” ଯଜା ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ, “ଏହିଠାରେ ଏହିପରି ହେବ” ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ—ସାହସ ଓ ଅଜୟତା, ତାଲିମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମରୁ। “ଏହି ଡ୍ରୁପଦପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ହେଉ,” ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେଲା; ଝିଅ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣା ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ଏଭଳି ଏହି ଦ୍ୱୟ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ପରେ ବେଦ ଶିଖିଲେ। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଲେ। ଦୃଣା, ଜାଣିଥିବା ଯେ ଭାଗ୍ୟକୁ ଟାଳିପାରିବା ନାହିଁ, ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତୀବ୍ର ବିଦ୍ୟା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ। ଏଠାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଲା—“ମୁଁ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; କେମିତି ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା ଓ କେମିତି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଲା?” ରାଜା ପଞ୍ଚାଳ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ବନକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତିନି ବନରେ ମୃଗ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବହୁ ଦିନ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ଡ୍ରୁପଦ ଅତି କଠିନ ଉପବାସ କଲେ; କିଛି ଦିନ ତାଙ୍କୁ ବାୟୁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ନ ଦିଆଯାଇଲା। ଏପରି ତପସ୍ୟା ପରେ, ଉଚିତ ସମୟ ଆସିଲା, ଏବଂ ଏକ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ବନରେ, ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଡ୍ରୁପଦ ନିଜ ନିୟମରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମେନକା ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅପ୍ସରା ଫୁଲ ଓ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ତିନି ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ଏହି ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହା ପରେ, ଲଜ୍ଜାବଶତଃ ରାଜା ନିଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶୁକ୍ରକୁ ଦଳିଲେ; ଏହିଠାରୁ ଡ୍ରୁପଦ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ରାଜା ମୁନିଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରୁ, ତିବ୍ର ତପସ୍ୟାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ତ୍ରୁଟି ସ୍ଥାନରୁ ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଡ୍ରୁପଦ ନାମ ଦେଲେ। ତିନି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମୁଖ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ବଢ଼ିଲେ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ନିଜ ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ପୁତ୍ରକୁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ପାଇଁ ଦେଲେ। ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହ ବନରେ ବେଦ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ତିନି ବନବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖୁସି ରହିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କର ପିତା ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ; ତା’ପରେ ଡ୍ରୁପଦ ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସହ ମିଳି, ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଲେ। ତିନି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲେ; ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷା କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିବି ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା ଭଳି। ଏହିପରି ଡ୍ରୁପଦ ଓ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଏହିପରି ହେଲା। ଏହିପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜାଣିଲେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୌରବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଆଧାର, ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷାକୁ ସକ୍ଷମ। ତିନି ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରିବା ପାଇଁ ଆଲୋଚନା କଲେ; କିନ୍ତୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବିପାକ୍ ହେଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରିଲେ। କିଛି ଦିନରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ଚରିତ୍ର, ଆଚରଣ ଓ ସ୍ଥିରତାରେ ପିତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଭୀମ, ପଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତାଳୱାର, ଗଦା ଓ ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂକର୍ଷଣ ଠାରୁ ନିରନ୍ତର ଶିଖିଲେ। ଶିଖ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଭୀମ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଭାଇମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତିନି ଦୃଢ଼ ଧରଣ, ତ୍ୱରିତ ଓ ନିପୁଣ ଭାବେ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ଧାର ଓ ଅଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ। ଏହିପରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଏକ ପରମ୍ପରା ଭାବରେ ଘଟିଗଲା।