ଏହି କାଳପନାରେ, ମହାଭାରତର ଏକ ଦୁଃଖଦାୟକ ଘଟଣାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସାତ୍ୟକି, ମହାରଥୀ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖିଥିଲେ; ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ରୁଣି ଦ୍ରୁତ ଘାତକ ଭାବେ ପାଞ୍ଚାଳଙ୍କୁ ଶୟନରେ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ଚାରିଅଟିର ଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଜଣାଯାଇଥିଲା। ଦ୍ରୌପଦୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ବାପା, ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ କରିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର କଥାରେ, ଭୀମ, ଯେଉଁଥିଲେ ଦୁର୍ବଳତାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ଏହି କ୍ଷଣରେ, ଭୀମ ତାଙ୍କର ମାସେ ଧରି, ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ରୁଣିଙ୍କୁ ବାହାରେ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଦ୍ରୋଣୀ, ଭୀମସେନଙ୍କର ଭୟରେ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ବିଚାର କଲେ, କିନ୍ତୁ କହିଲେ, "ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନୁହେଁ!" କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହା କରିବେ ନାହିଁ," ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିରୋଧ କରିଦେଲେ। ଦ୍ରୋଣୀଙ୍କର ଦ୍ରୋହୀ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ରୋଣୀ, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ। ତେବେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ମହାଚାରିଅଟରୁ ଏକ ରତ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଥିରୁ ଜୟୀ ହୋଇ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଏହି ଦଶମ ପୁସ୍ତକ, ସୌପ୍ତିକ ପର୍ବ, ଏହିଭଳି କଥା ଗୁଡିକୁ କହାଯାଇଛି; ଏହି ଅଷ୍ଟମ ପୁସ୍ତକରେ, ଏହାର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡିକୁ ମହାରୁଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଇଛି। ଏଠାରେ, ଆଠ ସୂକ୍ତି ଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଜାଣିଥିବା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେପ୍ରକାର ବିବେଚନା କରାଯାଇଛି। ତା'ପରେ, ଦ୍ରୋଣୀଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ରୁଣିଙ୍କର ଦେହକୁ ଦେଖି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏତେ ଗଭୀର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେ ସେ ସ୍ଥିତିରେ ଥିବା କାଳପନାରେ ଦୁଃଖର ଆଗ୍ନିକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଦୁର ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ଜୀବନର ଶିକ୍ଷା ଓ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, କୌରବ ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଓ ରାଜପରିବାର ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଓ ଭାଇମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧ ଏହି ସମୟରେ ଅତି ଗଭୀର ହୋଇଥିଲା, ଯାହା କୃଷ୍ଣ ନିରାକରଣ କରିଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଧର୍ମର ସ୍ଥାପକ ଭାବେ, ରାଜାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଦାହ କରିବା ପାଇଁ ସ୍କ୍ରିପ୍ଚୁରାଲ ରାଇଟ୍ସ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଖୋଲାଯାଇଥିଲା। ଏହି କଥା ମହାରୁଷି ବ୍ୟାସଙ୍କର ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା, ଏହା ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖର କାରଣ ହିସାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବିରୋଧୀ ଭାବେ, ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଦୁଇ ହଜାର ସତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ ଥିଲେ; ତା'ପରେ, ଦ୍ରୋଣୀଙ୍କର ସ୍ଥିତି ଏବଂ କ୍ଷମାର ଗୁଣ ଏହି ପୁସ୍ତକର ତିରିସ୍କାର କରାଯାଇଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକ, ଯାହା ଜ୍ଞାନକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ନୀତିର ଶିକ୍ଷା ଦେଖିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣିଥିଲେ, ଯାହା ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ଥିଲା। ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଧର୍ମ, ଧନ, ଦାନ, ଓ ସତ୍ୟର ନୀତି ବିଷୟରେ ଏକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେଚନା ହୋଇଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଗୋବର ଓ ଦାନର ଗୁଣ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା ହୋଇଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକ ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସ୍ବର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଥା ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ପୁସ୍ତକ, ଯାହା ବିଦ୍ୟାର ଅନୁସାରଣ କରେ, ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ତିନି ଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। ଭିଷ୍ମଙ୍କର ଶିକ୍ଷା, ଧର୍ମ ଓ ଧନ ସମ୍ପର୍କୀୟ ନୀତି, ଦାନର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର, ଓ ସତ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇଛି। ଏହି ତିରିସ୍କାର ଓ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ନୀତିର ଗୁଣ ଓ ସମୟର ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା ହୋଇଛି। ଏହି ବିଷୟଗୁଡିକୁ ବୁଝିବାରେ, ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି; ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଚାରି ହଜାର ଅଧ୍ୟାୟ ଥିବା ବେଳେ, ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ତିନି ହଜାର ହେବାର କଥା ଏବଂ ନବ ଅଧ୍ୟାୟ ହେବାର କଥା ହୋଇଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଆସ୍ଥାର ଅନୁସାରଣ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମ ଓ ନୀତିର ଶିକ୍ଷା ଶୁଣିଥିଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମନୋଭାବ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ନୀତି, ଧନ, ଓ ଦାନ ରେ ଖୁବ ଗଭୀର ତଥ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମକୁ ନୀତିର ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ। ଏହି ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କାହାଣୀ ଓ ଶିକ୍ଷାର ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି; ଏବଂ ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସ୍ବର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହି ସେକ୍ସନରେ କଥା ହୋଇଛି। ଏହି ତ୍ରୟୋଦଶ ପୁସ୍ତକ, ଯାହା ଧର୍ମର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେଥିରେ ଏକ ସେକ୍ସନରେ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଥିବା ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏକ ଗଭୀର ଦୁଃଖର କାହାଣୀ, ଯାହା ଅନେକ ମନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ଭରି ଦେଖାଯାଇଛି। ଏହି କଥାମାନେ ଆମକୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ କରାଏ, ତାହାର ଅନୁସାରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ।