ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଉପୟାଜ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।" ଉପୟାଜଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦ ମନରେ ବିଚାର କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏବଂ ଅନିଚ୍ଛାରେ, ଯାଜଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେ ଯାଜଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ଯାଜ, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଠଶେ ଗାଁ ଦେଇବି।" ଦ୍ରୁପଦ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହ ବିରୋଧରେ ପୀଡିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, କାରଣ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ କ୍ଷତ୍ରିୟକୁ ଜିତିପାରିବ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, "ତେଣୁ ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଭୟରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ତୁମ ଉପକାରରେ ମୋ ପୁଅ ହେଉ, ଯିଏ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ।" "ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ହେଉ, କାରଣ ସେ ଦୁଇଁ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ। ଦ୍ରୋଣ ମୋତେ ବନ୍ଧୁବିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହରାଇ ନପାରନ୍ତୁ; ପୃଥିବୀରେ ସେପରି କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାହିଁ।" "ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭୟଙ୍କର, ସେ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରତମାନ୍ୟଙ୍କ ଅଚ୍ୟୁତ ଗୁରୁ। ସେ ଛଅ ମଣିର ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ।" "ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରଣ କରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ କରନ୍ତି; ସେ କର୍ତ୍ତବିର୍ୟ ଓ ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ସମାନ। ସେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମଙ୍କ ପରି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ନାଶ ପାଇଁ ଦୃଢ଼। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଏକାତ୍ମ ହେବାରୁ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିର ଧାରକ।" "ତାଙ୍କୁ କେବଳ ତୀର, ଶୁଳ, ଅସ୍ତ୍ର ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି ମନ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ ହୋମାହୁତି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର, ପୃଥିବୀର କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଥମେ ରଖି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିକୁ ଅଗ୍ରସର କରନ୍ତି।" "ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି ବିଜୟୀ ହୁଏ; ଏହିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।" "ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି, ଯିଏ ଦ୍ରୋଣଠାରୁ ଅଧିକ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପୁଅ ହେଉ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜେୟ ଓ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଶେଷ ହେବ।" "ଆଜି ମୋତେ ଏକ ପ୍ରତାପୀ ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯାଜ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁତ ଗାଁ ଦେଇବି।" ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଯାଜ କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ଥିତି!" ଏବଂ ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉପୟାଜଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଅନିଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ। ତେବେ, ଯାଜ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମ ପୁଅ ହେବ।" ଏପରି କଥା କହି ଦେଇ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମହତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଥାବିଧି ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କଲେ; ଯାଜ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯାଜ ପାଖରେ ଉପକ୍ରମ ହେଲା, ଏବଂ ଉପୟାଜ ମହାତପସ୍ବୀ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କଲେ। ଏହିପରି, ପୁଅ ପାଇଁ ବୈତାନ ଯଜ୍ଞ କରାଯିବାରେ, ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତପସ୍ବୀ, ବଳବାନ ପୁଅ ଆଶା କରାଯାଇଥିଲା; ଯେପରି ପୁଅ ଚାହାଯିବ, ସେପରି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ। ଦ୍ରୁପଦ ଏବେ ଭାରଦ୍ୱାଜବଧ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ। ଯଜ୍ଞ ବିଧିମତ ହେଲା; ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ରାଣୀ କୌଶବୀ ମଧ୍ୟ ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଯଥାସମୟରେ, ରାଣୀ ସୌତ୍ରାମଣି କ୍ରିୟା କରି, ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ଆସ, ରାଣୀ ପୃଷତୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଜୁଗଳ ଅଛି—ଏକ ପୁଅ ଓ ଏକ ଝିଅ, ରାଜବଂଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ।" କିନ୍ତୁ ରାଣୀ କହିଲେ, "ମୋ ମୁହଁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଯାଇନାହିଁ, ତଥାପି ମୋ ଦେହ ଶୁଭ ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ; ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରସବ ପାଇଁ ତୁମ ଝିଅ ନୁହେଁ। ପୁରୋହିତ, ତୁମେ ରୁହ।" ଯାଜ କହିଲେ, "ଯାଜଙ୍କ ଅହୁତି ଓ ଉପୟାଜ ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ଅହୁତି କେମିତି ବ୍ଫଳିତ ହେବ ନାହିଁ? ପୃଷତୀ, ତୁମେ ଚାହିଲେ ଯାଅ, ଚାହିଲେ ରୁହ।" ଏପରି କହି, ଯାଜ ଅହୁତି ଅଗ୍ନିରେ ଦେଲେ; ତାହାପରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ଦେବସଦୃଶ, ଭୟଙ୍କର, ମୁକୁଟ ଓ କବଚପରିଧାନ କରିଥିବା, ତଳୱାର, ତୀର-ଧନୁଷ୍ୟଧାରୀ, ଘୋର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ଏକ ବୀର ପୁଅ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେ ଏକ ଚମତ୍କାର ରଥାରୋହଣ କରି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, "ଏହିଁ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ; ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଭୟ ଦୂର କରିବେ, ପାଞ୍ଚାଳମାନ୍ୟଙ୍କ ମହିମା ବଢ଼ାଇବେ।" "ସେ ରାଜାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ, ଦ୍ରୋଣବଧ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି," ଏପରି ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପାଞ୍ଚାଳମାନ୍ୟେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ପୁରୋହିତ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଅହୁତି ଦିଆଯିବା ସମୟରେ, ରାଣୀ ପୃଷତୀ ଅସ୍ବୀକୃତ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ଅଲ୍ତାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ଏହି ଭାଗ୍ୟବତୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ ମେଘଦଳ ସମ କଳା, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ନୀଳ ଗୁଞ୍ଜା ପରି ଚୁଲି, ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନଖ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଭୂକୁଣ୍ଡଳ ଭୂଷିତ, ଉନ୍ମୁକ୍ତ, ମଧୁର ଶରୀର ଗନ୍ଧ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ; ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତି କନ୍ୟାକୁ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଲାଷା କରୁଥିଲେ।