ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରମୁଖତାରେ ଏକ ସିଂହ ଦ୍ୱନି ଏବଂ ଶ୍ରୀୟ ରୋଷ ମିଶିତ ଜୟଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ଏହା ପରେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ସତ୍ୟଜିତଙ୍କ ସହ ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ଶମ୍ବରା ଯେପରିକି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସତ୍ୱରେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ବିପୁଳ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ପଞ୍ଚାଳ ସେନାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଏହି ଦ୍ୱନି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଆଘାତ ପାଇଲାବେଳେ ସିଂହମାନେ ଯେପରି ତାଳ ଦେଇ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଲାଗିଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଆଗ୍ରସରଣ ଦେଖି ସତ୍ୟଜିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୂରତାରେ ଅଟୁଟ, ପଞ୍ଚାଳ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶୂର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଭିରୋଚନା ଯେପରିକି ତାଳ ଦେଇ ସେନାକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ ଓ ସତ୍ୟଜିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସତ୍ୟଜିତଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନାଡିକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ସତ୍ୟଜିତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶତଶଃ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଅର୍ଜୁନ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସଂଗୃହୀତ କରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧନୁଷ ଚାପିଲେ, ଏବଂ ସତ୍ୟଜିତଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟି ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ସତ୍ୟଜିତ ଏକ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ ଧନୁଷ ନେଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ସାରଥି, ଓ ରଥକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅର୍ଜୁନ ଅସହି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତିବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଘୋଡ଼ା, ଧ୍ୱଜ, ଧନୁଷ ଗ୍ରିପ୍, ସାରଥି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଘାତ ପାଇଲା, ଧନୁଷ ଆବାର ଆବାର ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ସତ୍ୟଜିତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଟିଲେ; ଏହି ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପର୍ଷତଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ କରି ଧ୍ୱଜକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି ଏକ ତୀର ଜନ୍ତା ନେଇ ତଳୱାର ଉଠାଇ ସିଂହ ଦ୍ୱନି କଲେ। ସେ ଅଚମ୍ବିତ ଭାବରେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ରଥରେ ଚଡ଼ି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦନଞ୍ଜୟ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ରଥରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସାଗରକୁ କମ୍ପିତ କରି ସର୍ପକୁ ଧରିଥାଏ, ଅର୍ଜୁନ ସତ୍ୟଜିତଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ, ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ପଞ୍ଚାଳ ଚାରିଦିଗରେ ଭାଗିଗଲେ। ଦନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ଭାହୁଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ସମସ୍ତ ସେନାଙ୍କୁ ଗର୍ଜନ କରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଗ୍ରସରଣ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ଏହି ସମୟରେ ବିଶାଳ ଆତ୍ମା ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ନଗରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଡ୍ରୁପଦ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ କୁରୁମାନଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, କହିଲେ: "ଏହି ସେନାକୁ ମାରିବେ ନାହିଁ; ଭୀମାକୁ ଅଧ୍ୟାପକ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।" ତାପରେ ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧ ରୀତିରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପଛୁଟିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞସେନ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଧରି ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ଡ୍ରୁପଦ ମାନ ହରାଇ, ଧନ-ଉପରେ ଅନ୍ୟମନା, ଡ୍ରୋଣ ଏହି ଶତ୍ରୁତା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗରକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନଷ୍ଟ କରିଛି; ଏବେ ତୁମ ଜୀବନ ଶତ୍ରୁର ହାତରେ ଅଛି, ପୂର୍ବ ମିତ୍ର, କଣ ଚାହିବା?" ଏହା କହି ହସି, ପୁନି କହିଲେ: "ତୁମେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମହାବୀର; ଆମେ କ୍ଷମାଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ।" "ବାଳ୍ୟକାଳରେ ଆଶ୍ରମରେ ଯେଉଁ ଖେଳ ଆମେ କରିଥିଲୁ, ଏହା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ଓ ସ୍ନେହ ବଢ଼ାଇଥିଲା, ମହାବଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟ।" "ମୁଁ ପୁନି ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହିଁବି, ରାଜା; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଦାନ ଦେଉଛି—ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ନିଅ।" "ଏକ ରାଜା ନଥିବା ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ମିତ୍ର ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଛି, ଯଜ୍ଞସେନ।" "ତୁମେ ଭାଗୀରଥୀ ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ରାଜା, ମୁଁ ଉତ୍ତର କୂଳରେ; ଚାହିଲେ ମୁଁ ତୁମର ମିତ୍ର, ପଞ୍ଚାଳ।" "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ମହାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମୁପରେ ଖୁସି ଓ ଦୀର୍ଘ ସ୍ନେହ ଚାହେ।" ଏହିପରି କହି ଡ୍ରୋଣ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ଖୁସି ହୃଦୟରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଦାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ମକଣ୍ଡୀ ଏବଂ କାମ୍ପିଳ୍ୟ ନଗରରେ ଡ୍ରୁପଦ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ବସିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ପଞ୍ଚାଳ, ଚର୍ମଣ୍ନବତୀ ନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରାଯାଇ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରି ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା। ଡ୍ରୁପଦ ତାଙ୍କ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିରେ ଅଜୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜାଣିଲେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ। ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି ଡ୍ରୁପଦ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଡ୍ରୋଣ ଆହିଛତ୍ର ଦେଶକୁ ଗଲେ। ଏପରି ରୂପେ, ଆହିଛତ୍ର ନଗର, ଜନସମୂହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରାଯାଇ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା। ଡ୍ରୁପଦ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ଚିନ୍ତା କରି ଭଲ ଘୁମ ନ ପାଇଲେ; ତାଙ୍କ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜୟର ଆଶା ରଖିଲେ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣି, ଡ୍ରୁପଦ ଅସହି ହୋଇ ଦକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୋଜିଲେ। ଏହି ଖୋଜରେ ସେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କହିଲେ: "ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ; ମୋ କୁଳ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା।" ସେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସରେ ଲିନ ହୋଇ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟପର ରହିଲେ; "ମୋର ଏହି ଜଗତରେ କେହି ମିତ୍ର ନାହିଁ, ନା କେହି ଶୂର।