ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଶତ୍ରୁସେନା ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସେହି ଦୁଃଖିତମନ୍ଦଳର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ଏହାପରେ, ସେମାନେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ରଥ ଚଢ଼ି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ରୋକିଲେ—"ପାଣ୍ଡବ, ଯୁଦ୍ଧ କରନି," ବୋଲି କହିଲେ। ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ନକୁଳ-ସହଦେବ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦଢ଼ ହେଲେ, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରିଲେ, ଏବଂ ଭୀମସେନ ସେନାନାୟକ ଭାବେ ଗଦା ଧରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁମଣ୍ଡଳର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଦୋଷରହିତ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା ଭାବେ ତୁରନ୍ତ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାପରେ, ଭୀମସେନ ବିଶାଳ ବାହୁବଳୀ, ମୃତ୍ୟୁର ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଳି, ପଞ୍ଚାଳ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହାର ଗର୍ଜନ ତୁଫାନ ଉପକୂଳର ସମୁଦ୍ର ସମାନ ଥିଲା। ଚାରିପ୍ରକାର ସେନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ବିଶାଳ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏମିତି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେମିତି ମକର ମାଛ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବ ସମୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏବେ ଭୀମ ନିଜ ଗଦା ନେଇ ହାତୀ ଦଳ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶୂରବୀର ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ବାହୁବଳର ତିବ୍ରତାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଭାବ ଧାରଣ କରି, ହାତୀ ଦଳକୁ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେହି ପାହାଡ଼ ସମାନ ହାତୀମାନେ ଭୀମଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ରକ୍ତ ଝରାଉଥିଲେ। ଏହି ହାତୀମାନେ ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ପାଣ୍ଡବ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ରଥମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାଇ ବଡ଼ ଭୀମ ପଦାତି ଓ ରଥୀମାନେକୁ ଏମିତି ମାରିଲେ, ଯେମିତି ଗୋପାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗାଈ ଦଳକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କରେ। ବୃକୋଦର ରଥ ଓ ହାତୀମାନେକୁ ହିଲାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଫଳ୍ଗୁନୀ ଅର୍ଜୁନ ବର୍ଦ୍ଧୱାଜଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ସେହିପରି କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ପର୍ଶତଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ, ଚାରିଦିଗରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ଦଳକୁ ମାଟିକୁ ପକାଇଦେଲେ। ସେ ମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପକାଇଦେଲେ; ଏପରେ ପଞ୍ଚାଳ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ବିନିମୟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପଞ୍ଚାଳମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆବୃତ କରିଲେ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଏହା ସହିପାରିଲେନି। ତାପରେ ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁରନ୍ତ ପଞ୍ଚାଳମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ବଡ଼ ବାଣ ବର୍ଷା କରି ସେମାନେକୁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିଦେଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବାଣ ତାଣି ଛାଡ଼ିବାରେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ହେଲେ, ଯେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସେଠାରେ ଦିଗ, ଆକାଶ, ଭୂମି କିଛି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, ରାଜନ; ସେଠି ସେହି ବିପୁଳ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ପଞ୍ଚାଳ ଓ କୌରବମାନେ "ଶାଭାସ! ଶାଭାସ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଢୋଲ ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ ଓ ପ୍ରଶଂସାର ଧ୍ବନି ମିଶିଗଲା; ଏହି ସମୟରେ ପଞ୍ଚାଳରାଜା ଏବଂ ସତ୍ୟଜିତ୍ ସହିତ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଶମ୍ଭର ଯେମିତି ଦୃଢ଼ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେହିପରି ପାର୍ଥ ପଞ୍ଚାଳମାନେକୁ ବଡ଼ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ କଲେ। ଏହାପରେ, ପଞ୍ଚାଳ ସେନାରେ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏମିତି ଯେ, ଯେବେ ହାତୀର ନାୟକ ଆହତ ହୁଏ, ସିଂହମାନେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି। ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶୂରବୀର ସତ୍ୟଜିତ୍ ପଞ୍ଚାଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ପଞ୍ଚାଳର ସତ୍ୟଜିତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେଲେ, ଯେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିରୋଚନ ସେନାକୁ ଉପକମ୍ପିତ କରନ୍ତି। ପାର୍ଥ ସତ୍ୟଜିତ୍ଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣରେ ମାରିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଜୀବନବିନ୍ଦୁକୁ ଆଘାତ କଲା; ଏହି କୌଶଳ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରେ, ପଞ୍ଚାଳ ଶୀଘ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶତଶଃ ବାଣରେ ଆହତ କଲେ; ଏବଂ ପାର୍ଥ, ବଡ଼ ରଥୀ, ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବାଣ ତାଣି, ସତ୍ୟଜିତ୍ଙ୍କ ଧନୁକୁ କାଟି ଦେଲେ ଏବଂ ରାଜା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ, ସତ୍ୟଜିତ୍ ଆଉ ଏକ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ନେଇ, ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ସାରଥି ଓ ରଥକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଘାତ କଲେ। ପଞ୍ଚାଳଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅର୍ଜୁନ ଅସହ୍ୟ ହେଲେ; ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୋଡ଼ା, ଧ୍ୱଜ, ଧନୁର୍ଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଧନୁ ପୁନଃପୁନି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଘୋଡ଼ାମାନେ ବିନାଶ ହେବା ସହିତ, ସତ୍ୟଜିତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ରୁ ଫେରିଗଲେ; ସତ୍ୟଜିତ୍ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବା ଦେଖି, ରାଜନ, ଅର୍ଜୁନ ତୁରନ୍ତ ପର୍ଶତଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପାର୍ଥ ପର୍ଶତଙ୍କ ଧନୁକୁ ଭାଙ୍ଗି ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ; ପଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ଧନୁକୁ ଛାଡ଼ି, ବାଣ ଝୁଲି ନେଇ, କୃପାଣ ଉଠାଇ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏକାକ୍ଷଣରେ ପଞ୍ଚାଳର ରଥ ଉପରେ ଲାଫି ଚଢ଼ି, ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ପଞ୍ଚାଳର ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ। ଗରୁଡ଼ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ରକୁ କମ୍ପିତ କରେ, ସେହିପରି ସେ ପଞ୍ଚାଳକୁ ଧରିଲେ, ସାପକୁ ଧରିବା ପରି; ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ପଞ୍ଚାଳ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଦେଖାଇ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ବିରାଟ୍ ଆତ୍ମା ଡ୍ରୁପଦଙ୍କର ନଗର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏବେ, ରାଜା ଡ୍ରୁପଦ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଏବଂ କୁରୁବୀରମାନଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, କହିଲେ—"ଏହି ସେନାକୁ ମାରନିଅ, ଭୀମ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ନେଉନ୍ତୁ।