ମହାଭାରତର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଅନୁସାରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେଲା, ଲୋକମାନେ କେହି କହିଲେ, "ଏହା ଅର୍ଜୁନ!" କେହି କହିଲେ, "ଏହା କର୍ଣ!" ଆଉ କେହି କହିଲେ, "ଏହା ଦୁର୍ୟୋଧନ!"—ଏପରି କଥା କହି କହି ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ପୁଅ କର୍ଣଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚୟ କରି, ମନରେ ଗୋଟିଏ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ମମତାରେ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଲୁଚି ରହିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ କର୍ଣଙ୍କୁ ପାଇ ପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ ଭୟ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତି ଆସିଗଲା। ସେହି ବିର ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା କହିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମନେ ଭାବିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ କର୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।" ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁଅମାନେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେ ଭାବିଲେ ଏବେ ଶିଷ୍ୟଦକ୍ଷିଣା ଚାହିଁବା ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ। ତେଣୁ, ଭାରଦ୍ୱାଜପୁତ୍ର ଦ୍ରୋଣା, ଯେଉଁ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ରଙ୍ଗଶାଳା ଦ୍ୱାରରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖିବାର ଅନୁମତି ମିଳିଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଦ୍ରୋଣା କହିଲେ, "ମୁଁ ଚାହେଁ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟ ଦ୍ରୋଣାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କ'ଣ ଦେବୁ? ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ଆମେ ସେହି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣା ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନୋକୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୋ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରତିଦାନ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣା କହିଲେ, "ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରୁ ଧରି ଆଣ, ଏହିଏ ହେଉ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣା।" ଏହି କଥାରେ ସମସ୍ତେ "ଅବଶ୍ୟ" ବୋଲି ଚାଲିଲେ, ତେବେ ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୋଣାଙ୍କ ସହିତ ରଥ ଚଢ଼ି ଦକ୍ଷିଣା ଆଣିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ, ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ, ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରି, ପ୍ରବଳ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ, ପ୍ରବଳ ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଦୁଃଶାସନ, ବିକର୍ଣ, ଜଳସନ୍ଧ, ଓ ସୁଲୋଚନ—ଏବଂ ଅନେକ ଶୂର ବୀର ପ୍ରିନ୍ସମାନେ, ସମସ୍ତେ କହିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି! ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି!"—ଏହିପରି ଉତ୍ସାହରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନୋ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଏହି ବଡ଼ ସେନା ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନୋ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ରାଜପୁରୀ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଆସିଲେ। ତାପରେ, ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ତୀର୍ଥ ମେଘ ଭଳି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ଗର୍ଜନ କରି ଉଠିଲେ। ଯଜ୍ଞସେନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, କୌରବମାନୋପରେ ଉଗ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହାପୂର୍ବରୁ, ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୋଣାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ରାଜପୁତ୍ରମାନୋର ଅହଂକାର ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏମାନେ ତାଙ୍କ ଶୂରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପରେ, ଆମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା। ଏମାନୋ ସହିତ, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରୁ ଧରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ଏପରି କହି, ନିର୍ମଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନୋ ସହିତ ନଗରରୁ ଅର୍ଦ୍ଧ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ରହିଲେ। ଦ୍ରୁପଦ, କୌରବମାନୋକୁ ଦେଖି, ଚାରିପଟେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ତୀବ୍ର ବାଣ ସଂଘାତରେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏକା ଦ୍ରୁପଦ ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ରଥ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆସି, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, କୌରବମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେଁ ଅନେକ ଜଣ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଉଗ୍ର ବାଣ ଚାରିପଟେ ବର୍ଷିଲା; ଏହି ସମୟରେ ହଜାର ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ହେଲା। ପଞ୍ଚାଳ ଶିବିରରେ ଶସ୍ତ୍ର-ଉପକରଣର ଉତ୍କଟ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଏବଂ ପ୍ରବଳ ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧନୁର ତାରର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଆକାଶ ଛୁଇଁଲା, ଯାହା ଦୁର୍ୟୋଧନ, ବିକର୍ଣ, ସୁବାହୁ ଓ ଦୀର୍ଘଲୋଚନ କରୁଥିଲେ। ଦୁଃଶାସନ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଉଗ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ ଏବଂ ପର୍ଷତ ନାମକ ପ୍ରବଳ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଆହତ କଲେ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ। ସେ ଅନ୍ୟ ସେନାମାନୋକୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ଚିଥରିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ବିକର୍ଣ ଓ ପ୍ରବଳ କର୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ସେନା ଓ ରାଜପୁତ୍ରମାନୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ତୀର୍ଥ ଚକ୍ର ଭଳି ତାଙ୍କୁ ବାଣ ମାରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଲାଠି ଓ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, କୌରବମାନୋ ଉପରେ ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷା କଲେ। କମ୍ପିଲ୍ୟା ନଗରର ସମସ୍ତ ଯୁବକ ଓ ବୃଦ୍ଧ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଶୁଣି, କୌରବମାନୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କରି, ପାଣ୍ଡବମାନୋକୁ ଅଭିଯୋଗ କରୁଥିଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବମାନୋର ଲୋମ ଖଡ଼ା ହେଲା। ତାପରେ, ଦ୍ରୋଣାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦୃତ ରୋକି କହିଲେ, "ପାଣ୍ଡବ, ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ରକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ, ଫଳ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ; ଭୀମସେନ ସେନାନାୟକ ଭାବେ ଗଦା ନେଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନୋର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ନିର୍ମଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନୋ ସହିତ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚାରିଦିଗରେ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ଭାବେ ଦୃତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହାପରେ, ଭୀମସେନ, ପ୍ରବଳ ବାହୁବଳୀ, ଯମଦଣ୍ଡ ଭଳି, ପଞ୍ଚାଳ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହାର ଗର୍ଜନ ବିପୁଳ ଉତ୍ତାଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଥିଲା। ସେ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ଥିବା ବଡ଼ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ମକର ଭଳି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବରେ। ଭୀମ ନିଜେ ଗଦା ନେଇ ହାତୀ ବାହିନୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେଇ କୁଶଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା, ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ହାତୀ ବାହିନୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେଇ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହାତୀମାନେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଗଦାର ଆଘାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ରକ୍ତ ଝରିଲା।