ଫଳ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିନା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ଏହା ଦେଖି ସୁୟୋଧନ କହିଲେ, “ଯଦି ଏହି ଫଳ୍ଗୁନ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛଡ଼ା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଅଙ୍ଗ ଦେଶର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବି।” ସେ ପରେ, ସୁୟୋଧନ ରାଜା ଏବଂ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ସୁୟୋଧନ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଦଶ ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ଏହା ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।” ତାହା ପରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପ ଶୋଭିତ ଘଟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନ ଉପରେ ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହିପରି ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜମୁକୁଟ, ହାର, ବାହୁବନ୍ଦ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି, କର୍ଣ୍ଣ ରାଜସମ୍ପତି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ। ସେ ରାଜଚିହ୍ନ, ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର, ଧଳା ଛତା ଓ ଚାମର ସହିତ ସଜି, ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଗଲେ। ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିବା ପାଇଁ ମୁଁ କ’ଣ ଦେଇ ପ୍ରତିଦାନ କରିପାରିବି?” ଦୁର୍ୟୋଧନ କହିଲେ, “ମୋତେ ତୁମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଦିଅ।” କର୍ଣ୍ଣ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ଦୁଇଜଣେ ଏକାପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବାପା ଅଧିରଥ, ତାଙ୍କ ଉପର ଚୀର ଖସିଯିବା, ଘାମ ଛୁଟିବା ଓ କମ୍ପିବା ସହିତ ରଙ୍ଗଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ବେଳେ ଜୀବନ ଦାନ୍ତି ଡାକିଥାଏ। କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର ସହ ବାଣ ତଳେ ରଖି, ଅଭିଷେକର ତରଳ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଅଧିରଥ, ତାଙ୍କ ପାଏଁ ଗୋଟିଏ ଚୀର ଦିଆଁ ଢାକି, କମ୍ପିତ ହୋଇ, “ପୁଅ” ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ପୁନି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଙ୍ଗ ଅଭିଷେକର ତରଳ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ନୟନ ଜଳ ଝରାଇଲେ। ଭୀମ, କର୍ଣ୍ଣ ଅଧିରଥଙ୍କ ପୁଅ ହେବା ଜାଣି, ହସି ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ଅଧିରଥ ପୁଅ, ପାର୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମ ଜାତିକୁ ଅନୁସରି ଚୁଟି ନିଅ। ତୁମେ ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେପରି କୁକୁର ଅଗ୍ନିସ୍ଥଳ ଉପରେ ହବି ଖାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଟୁଟ ଅଭିମାନ ଭିତରେ ଅପରିଷ୍କୃତ ରୂପେ ଅନୁଭବ ହେଲା, ସେ ଆକାଶ ଦିଗରେ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭୀମ, ଏପରି ଶବ୍ଦ କହିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ସଦା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ବୀରମାନେ ଓ ନଦୀମାନେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହା ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର। ଜଳରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ବ୍ୟାପିଛି; ଦଧିଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ବଜ୍ର ତିଆରି ହୋଇ ଦାନବମାନେ ନାଶ ହୋଇଥିଲେ। ଦେବତା ଗୁହା, ଯିଏ କୃତ୍ତିକାର ପୁଅ, ଅଗ୍ନିର ପୁଅ, ତିବ୍ର ଏବଂ ଗଙ୍ଗାର ପୁଅ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପରମ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଶସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଦ୍ରୋଣ କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଗୌତମ ନଳ ଜଞ୍ଜାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ତୁମ ଜନ୍ମର କଥା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଛି—କଣ୍ଣ ଓ କବଚ ସହ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରି, ଏକ ବାଘିଣୀ ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତୀକ ଭଳି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ନରପତି କେବଳ ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶାସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ଓ ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହଯୋଗ ରହିବ। ଯଦି କେହି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅସହ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ଚାରିଅଁ ଚକି ଚଢ଼ି, ନିଜେ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣନ୍ତୁ।” ଏପରି କଥାରେ ସମସ୍ତ ରଙ୍ଗଭୂମି ଉତ୍ସାହର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନେଇ ଦୀପଶିଖା ଆଲୋକରେ ରଙ୍ଗଭୂମି ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ ଓ ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। କେହି କହିଲେ, “ଅର୍ଜୁନ!” କେହି କହିଲେ, “କର୍ଣ୍ଣ!” ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, “ଦୁର୍ୟୋଧନ!” ଏପରି କଥା ହେଉଥିଲା। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନି, ମନରେ ଗୁପ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇ ଅର୍ଜୁନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେ ଭୟ ଦେହିଥିଲେ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହେଲା। ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ କର୍ଣ୍ଣ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ; ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମନେ ମଧ୍ୟ ଭାବିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ କର୍ଣ୍ଣ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଚାହିଁବା ସମୟ ଆସିଛି। ତେଣୁ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି, “ମୋତେ ଏବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ। କ’ଣ ଚାହିଁବେ? ଆମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ,” ବୋଲି ଛାତ୍ରମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତେବେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜ୍ୟର ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧରି ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣ; ଏହିଏ ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣା।” ସମସ୍ତେ “ତଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ଚାରିଅଁ ଚକି ଚଢ଼ି ଦକ୍ଷିଣା ଆଣିବାକୁ ଚଲିଗଲେ।