ଏହି ମହାଭାରତର ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ମହାସଭାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଉଛନ୍ତି, ସେଠି ପ୍ରଥମେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜକୁ ଅପମାନିତ ଭାବି, ନିଷ୍ପଳ ଭାବେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “କର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ୟର ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଆସନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ତୁମେ ମୋ ହାତରେ ପଡ଼ି ଏହି ଫଳ ପାଇବା।" ତେବେ କର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ଦୃଢ଼ତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ମହାସଭା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲା, ଫାଲ୍ଗୁନୀ, ଏଠି ତୁମର କ’ଣ ଅଧିକାର? ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଏ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ; ଶକ୍ତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।" କର୍ଣ୍ଣ ଆଉ କହିଲେ, “ହେ ଭାରତ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ଚାଳିବା ଏବଂ ଶ୍ରମ କରିବା କାହିଁକି? ଗୁରୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜୟୀ ପାର୍ଥ, ନିଜ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଲଗାଇ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଗଲେ। ଏପରି ଭାବରେ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଲଗାଇଲେ, ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁ ଏବଂ ତୀର ଧରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ମେଘ ଢାକିଗଲା, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିଲା ଏବଂ ମେଘଗୁଡ଼ିକ ଗରଜିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଭୟଙ୍କର ହେଇଯିବା ସହ କଉଁଠି କଉଁଠି ପଖାଳ ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ମଞ୍ଚ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କରି, ମେଘଗୁଡ଼ିକୁ ହଟାଇଦେଲେ। ଏହାରେ ଫାଲ୍ଗୁନୀ ମେଘର ଛାୟାରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଯେଉଁଠି କର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲାନାହିଁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏବଂ ଭାରଦ୍ୱାଜ, କୃପା ଏବଂ ଭୀଷ୍ମ ପାର୍ଥଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ। ମଞ୍ଚ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ଦଳରେ ବିଭାଜିତ ହେଲେ। କୁନ୍ତିଭୋଜର କନ୍ୟା ଦୃଢ଼ ତଥ୍ୟ ବୁଝି ଅସ୍ମିତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅସ୍ମିତିରେ ଦେଖି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ବିଦୁର କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉପଚାରକ ମାନେ ଏବଂ ଶୀତଳ ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କଲେ। ସେ ଆତ୍ମସ୍ଥିତି ଫେରି, ଦୁଇ ପୁଅକୁ ଦୃଢ଼ ଚିନ୍ତାରେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଶୋକ ଭିତରେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଶରଦ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଏକଲା ଯୁଦ୍ଧର ନିୟମ ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ପୃଥାଙ୍କ ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ପୁଅ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସନ୍ତାନ; କୌରବ କର୍ଣ୍ଣ ତୁମ ସହ ଏକଲା ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ।" "ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମର ମାତା, ପିତା ଏବଂ ବଂଶ ରାଜମାନେ ପାଖରେ ଘୋଷଣା କର, କାରଣ ତୁମେ ତୁମ ବଂଶର ଅଳଙ୍କାର। ଏହି ଜାଣି, ପାର୍ଥ ଚାହିଁଲେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଅଜ୍ଞାତ ବଂଶର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏହା ସୁଣି କର୍ଣ୍ଣ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁହ ନମାଇଲେ, ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ତାଙ୍କ ମୁଁହ ନମିଗଲା। ତେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନ କହିଲେ, “ଗୁରୁଦେବ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ରାଜପୁତ୍ରତ୍ବର ତିନି ପ୍ରକାର ଅଛି—ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ, ଶୌର୍ୟ ଏବଂ ସେନାନାୟକ; ଜଳରୁ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ପାଷାଣରୁ ଲୋହା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଜ ମୂଳରେ ଥାଏ।" "ଯଦି ଏହି ଫାଲ୍ଗୁନୀ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିନା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବି।" ତେବେ ରାଜା ଏବଂ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ଅଭିଷେକର ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଇଲେ। ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ଏହି ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ।" ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲ ଭର୍ତ୍ତି କଳଶ, ସୁନା ଭାଣ୍ଡ, ସୁନା ଆସନ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରି ଅଭିଷିକ୍ତ କରାଗଲା। ଏହିପରି ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, କର୍ଣ୍ଣ ରାଜମୁକୁଟ, ହାର, ବାହୁବଳୟ ଏବଂ ହସ୍ତବଳୟ ପିନ୍ଧି ରାଜସ୍ଵ ଶୋଭାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ। ସେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ, ଧବଳ ଛତ୍ର, ଚାମର ଓ ବିଜୟ ଧ୍ୱନିରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣ, କୌରବ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୋତେ ଏତେ ମହା ଦାନ ଦେଇଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ କ’ଣ ଦେଇପାରିବି?" ଦୁର୍ୟୋଧନ କହିଲେ, “ମୋ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଦିଅ।" କର୍ଣ୍ଣ ସହମତି ଦେଲେ, ତାପରେ ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଅଙ୍ଗଲଗାଇ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପିତା ଅଧିରଥ, ତାଙ୍କ ଉପର ଓଡ଼ଣା ଖସିଯିବା, ଘର୍ମାକ୍ତ ଏବଂ କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଞ୍ଚକୁ ଆସିଲେ, ଏମିତି ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତାଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣିଛି। କର୍ଣ୍ଣ, ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧନୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖି, ଅଭିଷେକର ଜଳ ଏଉଁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଅଧିରଥ ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଚୁମି, କମ୍ପିତ ଭାବେ, “ପୁଅ," ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ଅର୍ଥ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ପୁଅକୁ ଅଙ୍ଗଲଗାଇ, ହୃଦୟର ଅତି ଭଲପାଇଁ ଆଉଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ, ଅଙ୍ଗ ଅଭିଷେକର ଜଳ ଥିବା କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜାଇଦେଲେ। ଭୀମସେନ, କର୍ଣ୍ଣ ରଥିଆର ପୁଅ ବୋଲି ଜାଣି, ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ହାତରେ ମରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ତୁମ ବଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଶୀଘ୍ର ଚାବୁକ ଧର। ତୁମେ ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଯେପରି କୁକୁର ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ହୋମ ଭୋଗ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।" ଏହି ଉପହାସ ଶୁଣି, କର୍ଣ୍ଣର ଅଞ୍ଜଳ ହଳକା କମ୍ପିଲା, ସେ ଆକାଶ ଦିଗରେ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଭୀମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଲେ, “ଭୀମ, ଏପରି କଥା କହିବା ତୁମ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।" “କ୍ଷତ୍ରିୟ ସବୁବେଳେ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ; ଶୌର୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ନଦୀମାନେ କେଉଁଠିଁଠାରୁ ଆସନ୍ତି, ଏହି ଜଣା କଠିନ।