ଏହି ମହାଭାରତର ଏକ ବିଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ବିରାଟ ସଭାରେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଖେଳି ଚାଲିଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ବିରବାନ ଯୋଦ୍ଧା ତାଙ୍କର ଭୂମି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଟି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆପଣେ ଆପଣେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। କେବେ ବଡ଼, କେବେ ଛୋଟ, କେବେ ରଥର ପତାକା ଉପରେ, କେବେ ରଥ ଭିତରେ, କେବେ ମାଟିରେ ତଳକୁ ନେମିଷ ମାତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ବେଶ କୁଶଳ, କେବେ ହାଲୁକା, କେବେ ଭାରୀ, ଏବଂ ଭାରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଲୋହ ଶୂକର ଭାବେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଏକା ସମୟରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି ଭାବରେ ଲାଗିଲା। ଗାଈର ଶିଙ୍ଗ ଧାରରେ ଓ ଚଳମାନ ଦୋରିରେ ସେ ଏକେବାରେ ୨୧ଟି ତୀର ଧସିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ତାଲୱାର, ଧନୁଷ, ଗଦା ଇତ୍ୟାଦି ଅସ୍ତ୍ରରେ କୁଶଳତା ଦେଖାଇ, ବୃତ୍ତାକାର ଚଳାଚଳ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସଭା ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ମନ୍ଥର ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦ୍ୱାର ଦିଗରୁ ବିଜୟ ଏବଂ ପ୍ରଭାବର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବଜ୍ରପାତର ଧ୍ୱନି ପରି କର୍କଶ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ଲୋକମାନେ ଭାବିଲେ: "ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗୁଛି କି? ଧରିତ୍ରୀ ଫାଟୁଛି କି? ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଯାଇ ବର୍ଷା ହେଉଛି କି?" ଏହିପରି ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭାର ମନରେ ଉପଜିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରିଥିବା ଦ୍ରୋଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସବିତା ନକ୍ଷତ୍ରମାଳାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ହୁଏ। ଅଶ୍ୱଥାମା ଓ ଶତମତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଗଦା ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନବ ନାଶ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଅପୂର୍ବ ଯୋଦ୍ଧା, କର୍ଣ୍ଣ, ବିଶାଳ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଜନ୍ମଜାତ କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧନୁଷ ଓ ତାଲୱାର ସଜିଥିବା, ଚଳିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପୃଥାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ବିରୋଧୀ ସେନାମାନଙ୍କ ନାଶକ ଏହି କର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ସେ ସିଂହ, ବୃଷଭ କିମ୍ବା ଗଜ ମାନଙ୍କ ପରି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ପରି। ସୁନା ରଙ୍ଗ, ଯୁବା, ସିଂହ ଦେହୀ, ଅନେକ ଗୁଣର ଧାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ ଏହି କର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ ଭାଜୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ସମଗ୍ର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚକୁ ନଜର ଦେଲେ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ଅତି ଆଦର ସହ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସାମାନ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକ ଅବାକ୍ ହୋଇ ଚୁପ୍ପ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କର୍ଣ୍ଣ ଉପରେ ଏକାନ୍ତ ଲାଗି ରହିଲା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—"ଏହି କିଏ?" ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ବଜ୍ର ମେଘର ଧ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: "ଭାଇ ଭାଇ ସାମ୍ନା ସାମ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି, ସବିତାପୁତ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ।" ସେ କହିଲେ: "ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ମୁଁ ଏଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି; ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ସେ କଥା ଶେଷ କରିପାଇଁ ଥିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ହଠାତ୍ ଉଠିଯାଇଲେ, ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇଛନ୍ତି। ବାଘ ପରି ଦୁର୍ୟୋଧନ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା, ଆର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ତୁରନ୍ତ ଲଜ୍ଜା ଓ କ୍ରୋଧ ଭରିଗଲା। ତାପରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରିୟ, ଆର୍ଜୁନ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ସ୍ୱାଗତ କର୍ଣ୍ଣ! ସୁଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆସିଛ; ମୋ ସହ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ତାହାର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।" "ମୁଁ ମାନେଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା, ଏବଂ ତୁମକୁ ମୋ ସ୍ନେହ ମିତ୍ର ଭାବେ ନେଉଛି। ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବା।" ଏହିପରି କଥା କରି, ଦୁର୍ୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ମୋ ସହ ଭୋଗ କର, ଆମ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ହୁଅ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ରଖ।" ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ପାର୍ଥ ନିଜକୁ ଅପମାନିତ ଭାବି, ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଅନାମନ୍ତ୍ରିତ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନାମନ୍ତ୍ରିତ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକର ଲୋକପାଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ତୁମେ ମୋ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ପାଇବ।" କର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଏହି ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲା; ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମର କ'ଣ ଅଧିକାର? ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂରବୀରମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।" "ଦୁର୍ବଳ ଉପରେ ତୀର ଏବଂ ଶ୍ରମ ବ୍ୟୟ କରିବା ଅର୍ଥହୀନ; ଦେଖ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗରେ ଆଜି ମୁଁ ତୋର ମୁଣ୍ଡ ମୋ ତୀରରେ ନେଉଛି।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ତ୍ୱରିତ ଏଗିଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇ, ଧନୁଷ ଏବଂ ତୀର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ଦଢ଼ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଆକାଶ ମେଘରେ ଢାକିଗଲା, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିଲା, ମେଘ ଗର୍ଜନ କଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ରସର ହେଲା, ଏବଂ ଶ୍ରେଣୀ ଶ୍ରେଣୀ ପଖାଳ ଉଡ଼ିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ହରିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଦେଖୁଥିବା ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇ, ମେଘକୁ ହଟାଇ ଦେଲେ।