ମହାଭାରତର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅଧ୍ୟାୟରେ କୁରୁସଭାର ବିଶାଳ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ କୋଳାହଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ମଣ୍ଡପ ଭରି ଉତ୍ସାହର ଲହରି ବେଢ଼ି ଦେଲା । ଲୋକେ କହିଲେ, "ଏହିଁ ଆସିଛନ୍ତି କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ମଧ୍ୟମ ପାଣ୍ଡବ; ଏହିଁ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, କୁରୁବଂଶର ରକ୍ଷକ ।" ସେ ଶସ୍ତ୍ରଚତୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଧର୍ମର ଅନୁସାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ନୀତି ଓ ଜ୍ଞାନର ଖଜାନା । ଦର୍ଶକମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ଆଉ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା । ଏହି ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି ସୁନି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ କ୍ଷତ୍ତ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜଣି କଣ? ମହାସାଗର ବିଚଳିତ ହେବା ପରି ଏହି ଧ୍ୱନି କାହିଁକି ଉଠିଛି?" ବିଦୁର କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଏଠି ପ୍ରଥା ପଞ୍ଚପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଫଳ୍ଗୁନ, ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ସଜଜ ହୋଇ ମହାଗଜର ଧ୍ୱନି ଦେଇ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଶୁଭାଗ୍ରାହୀ, ପୃଥାଂକୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏହି ତିନି ପାଣ୍ଡବ ଅଗ୍ନିମାନେ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛନ୍ତି ।" ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡପ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଭୀବତ୍ସୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିଜ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳ, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ । ପୃଥିବୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୂମି, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼, ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ । କେବେ ସେ ଉଚ୍ଚ, କେବେ ନିମ୍ନ, କେବେ ରଥଧ୍ୱଜରେ, କେବେ ରଥରେ, କେବେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଲେ । ସେ କେବେ ହଳୁକ, କେବେ ଗୁରୁତର, ଶସ୍ତ୍ରକଳାରେ ନିପୁଣ ଭାବେ ବିଭିନ୍ନ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କଲେ । ଏକ ଲୋହା ଶୂକର ଘୁଞ୍ଚିବା ବେଳେ ପଞ୍ଚଟି ବାଣ ଏକାସାଥି ଛାଡ଼ିଲେ । ଗାଈର ଶିଙ୍ଗ ଭିତରେ ଓ ଚଳିତ ଦୋରୀରେ ଏକାଇଶଟି ବାଣ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ । ଏପରି ତଳଵାର, ଧନୁରେ, ମୁଷଳରେ ନିପୁଣ ଭାବେ ତାଙ୍କ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସଭା ଶାନ୍ତ ହେବାରେ, ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଲା । ଏଠିଁ ଦ୍ୱାରଦିଗରୁ ବିଶେଷ ଶକ୍ତି ଓ ମହାନତାର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ମାନେ ମେଘର ଗଜ୍ଜନି, ବଜ୍ରପାତର ଭଙ୍ଗ ଭଳି । ମନେ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗୁଛି କି, ଭୂମି ଫାଟୁଛି କି, ଆକାଶରେ ମେଘ ଝରୁଛି କି ! ଏପରି ଚିନ୍ତା ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଆସିଗଲା, ସମସ୍ତ ଦର୍ଶକ ଦ୍ୱାରଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ । ଏଠିଁ ଦ୍ରୋଣ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ । ଅଶ୍ୱଥାମା ଓ ଶତ କୌରବ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ । ସେ ଭାଇମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ମୁଷଳ ହାତରେ ଧରି, ଦେବତାମାନେ ଦାନବ ନାଶ କରିଥିବା ବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକାଠି ହୋଇ, ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିବା ବେଳେ, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜେତା କର୍ଣ୍ଣ ବିଶାଳ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା । ସ୍ୱାଭାବିକ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରି, ଧନୁର୍ବାଣ ଓ ତଳଵାର ସଜିଥିବା, ଚଳିତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଅବିବାହିତା ପୃଥାର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶ ଏହି କର୍ଣ୍ଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି । କର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭା, ଓ ଶୌର୍ୟରେ ସିଂହ, ବୃଷଭ କିମ୍ବା ମହାଗଜ ସମାନ; ଦୀପ୍ତି, ଶୋଭା, ଓ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ସମାନ । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ଯୁବା, ସିଂହ ପରି ଗଢ଼ିଥିବା ଦେହ, ଅନେକ ଗୁଣର ଧାରକ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏହି ମହାବୀର । ସେ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡପ ଦେଖି, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାକୁ ହାଲୁକ ଭାବେ ନମସ୍କାର କଲେ । ସମସ୍ତ ଦର୍ଶକ ଅଚଳ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, "ଏଏ କିଏ?" ବୋଲି ପଚାରିଲେ । ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ମେଘଗଜ୍ଜନି ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଭାଇ ସମ୍ମୁଖରେ ଭାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସବିତା ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରକୁ ମୁକାବିଲା କରିବେ । ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯେଉଁ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲ, ଏବେ ମୁଁ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କରିବି; ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିନାହ ।" କର୍ଣ୍ଣ ଏପରି କହିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦର୍ଶକ ଅଚାନକ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୁର୍ୟୋଧନ ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଆଉ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ଲଜ୍ଜା ଓ କ୍ରୋଧ ଆସିଗଲା । ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, କର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଜୁନ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ । ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ସ୍ୱାଗତ, ମହାବାହୁ! ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆସିଛ, ଆମ ସମ୍ପର୍କର ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ କର । ମୁଁ ଭାବୁଛି ମୋର ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ନେଉଛି । ମୁଁ ଚାହେଁ, ତୁମେ ଓ ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ।" ଏପରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, "ମୋ ସହିତ ଉପଭୋଗ କର, ସମ୍ପ୍ରଜନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଅ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଦ ରଖ, ହେ ଶତ୍ରୁନିଗ୍ରହକାରୀ!" ବୋଲି କହିଲେ । ଏପରି ଭାବେ ମହାଭାରତର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।