ଏହି ମହାନ ଦୃଶ୍ୟରେ, ରଥ ଉପରେ ବସି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇ, ନିଜ ନାମ ଲିଖିତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ସହିତ ସଜିଥିବା ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଦର୍ଶକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶତଶଃ-ସହସ୍ରଶଃ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ—"ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ଭାରତ, ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁସ୍ୱନିତ ହେଲା। ପୁନିପୁନି ସେମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ—କେବଳ ରଥ ଉପରେ ନୁହେଁ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତିଭା ଦେଖାଇଲେ। ପରେ ସେମାନେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି, ଅରେଣ୍ୟର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳନର ନିୟମିତ ଚାଳ ଦେଖାଇଲେ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କର ଚାପଳ୍ୟ, ଦକ୍ଷତା, ଉଜ୍ୱଳତା, ଧୃଢତା ଓ ନିର୍ବିକାର ଧାରଣ ଦେଖିଲେ। ଏଠିପରେ, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ସୁୟୋଧନ ଓ ବୃକୋଦର, ଗଦା ହାତରେ ନେଇ, ଏକ ଶିଖରସହିତ ଦୁଇ ପାହାଡ଼ ପରି ମଞ୍ଚରେ ଅବତରିଲେ। ସେମାନେ କଟିବନ୍ଧନ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଓ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ, ଦୁଇ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ମହାବଳୀ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ଦିଗକୁ ଘୂରି, ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଘେରି, ଏକ ସମସ୍ତି ଶକ୍ତିର ହାତୀ ପରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏ ସମସ୍ତ କଥା ବିଦୁର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଏକ କରି କହିଲେ—ଗାନ୍ଧାରୀପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବ ହାତୀଙ୍କ କର୍ମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ କ୍ରିୟା ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁରୁ ରାଜା ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ପକ୍ଷପାତରେ ଦୁଇ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ ହେଇଗଲେ। "କୁରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ!" "ଭୀମଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ!"—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଲା। ଏହି ଅସ୍ଥିର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର। ଭୀମ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିଥିବା ଏହି ଉତ୍ତେଜନା ଅଧିକ ବଢ଼ିନଯାଉ।" ତାପରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଦୁଇ ଯୋଧାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କହିଲେ—"ବସ, ଭୀମ! ବସ, ଗାନ୍ଧାରୀପୁତ୍ର! ଏବେ ଏହି ପ୍ରଦର୍ଶନ, ଏହି ତ୍ୱରା, ଏହି ସାହସ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ!" ଗୁରୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ସହ, ବାୟୁରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଏହି ଦୁଇ ଅମିତ ଶୂର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠିପରେ ଦ୍ରୋଣ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଉଚ୍ଚ ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନିକୁ ଶାନ୍ତ କରି, କହିଲେ—"ମୋର ପୁତ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ସମ, ସେହି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏବେ ଦେଖନ୍ତୁ।" ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯୁବକ ପାର୍ଥ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଳି ରକ୍ଷା ହେବା ପାଇଁ ପତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତୁଣୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ହାତରେ ନେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସୁନାର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ଫାଲ୍ଗୁନୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ବିଦ୍ୟୁତରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳର ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମଗ୍ର ମଞ୍ଚରେ ବିପୁଳ ଉତ୍ତେଜନା, ବିବିଧ ଉପକରଣ ଓ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। "ଏହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମଧ୍ୟମ ପାଣ୍ଡବ; ଏହି ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, କୁରୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା।" "ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଦକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଧର୍ମରକ୍ଷକ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ଧନ—ଏହି ଅର୍ଜୁନ।" ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା; କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଚେହେରା ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଲା। ଏହି ମହାସ୍ୱନି ଶୁଣି, ଶ୍ରବଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"କ୍ଷତ୍ତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କ’ଣ, ଯେଉଁଥିରେ ମଞ୍ଚ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ଆକାଶ ଫାଟିଯାଉଛି ପରି ଲାଗୁଛି?" ବିଦୁର କହିଲେ—"ରାଜନ୍, ଏହି ପାର୍ଥ, ଫାଲ୍ଗୁନୀ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କବଚରେ ମଞ୍ଚରେ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଜନ ସହ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ—"ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରସାଦିତ, ମୁଁ ରକ୍ଷିତ; ପୃଥାର ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ ଏହି ତିନି ପାଣ୍ଡବ ଦ୍ୱାରା ମୋ ରକ୍ଷା ହେଉଛି।" ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସହ, ଭୀବ୍ହତ୍ସୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳ, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ପୃଥିବୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୂମି, ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼, ଲୋପ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। କେବେ ଉଚ୍ଚ, କେବେ ନିମ୍ନ, କେବେ ରଥଧ୍ୱଜ ଉପରେ, କେବେ ରଥ ଭିତରେ, କେବେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଲେ। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱ, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ବିବିଧ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଲୋହା ଶୂକର ଚଳାଇବା ସମୟରେ, ସେ ଏକା ସମୟରେ ପାଞ୍ଚ ଟି ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ଗାଈର ଶଙ୍ଖ ଓ ଚଳାମାନ ଦୋରିରେ, ସେ ଏକାଇଶ ଟି ବାଣ ଘୁସେଇଦେଲେ। ଏପରି ତଳୱାର, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଗଦାରେ ସେ ବୃତ୍ତାକାର ଚାଳ ଦେଖାଇଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନର କଳା ଦେଖାଇଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ସମାବେଶ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ସଙ୍ଗୀତ ଧ୍ୱନି ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଲା। ତିଆରି ଦିଗରୁ ଏକ ମହାନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ ପ୍ରହାର ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। "ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି କି?" "ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯାଉଛି କି?" "ଆକାଶରେ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରୁଛି କି?"—ଏପରି ଚିନ୍ତା ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଅସ୍ଥିରତା ଆଣିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦର୍ଶକ ଦ୍ଵାରପାଖକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।