ମହାବଳୀ ଶୂରମଣିମାନେ ଏହି ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ । ସେମାନେ ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଚାର୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲେ । ପୁଣିଥରେ ସେମାନେ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ । କୌରବମାନେ ନିଜେ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଲାଲ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହିତ ପୂଜା କଲେ । ସେମାନେ ଲାଲ ଧ୍ୱଜା ବୋହିଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ଥିଲା, ଏବଂ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ । ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ ନେଇ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତାହାକୁ ତଣି, ତୀର ଲଗାଇଲେ । ଧନୁଷର ତଣିବାର ଶବ୍ଦ ଓ ହସ୍ତ ତାଳିର ଗଞ୍ଜନା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ କଲା । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ସେ ଶୂରମଣିମାନେ ବିପ୍ରତିପକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷତ ରହି, ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ । କେତେକଙ୍କ ମାଳା ଉପରେ ତୀର ପଡ଼ିଲା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଫୁଲର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୀର ଲାଗିଲା । କେତେକ ଶୁରମା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଛୋଟ ବଡ଼ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅତି କୌଶଳରେ ବିଧିଲେ । କେତେକ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଛୁଟିଯିବା ଭୟରୁ ମୁଣ୍ଡ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ସାହସରେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ । ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେମାନେ ନିଜ ନାମ ଲିଖିଥିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଧିଲେ । ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦର୍ଶକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ । ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କରି, "ବାହ! ବାହ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ । ସେମାନେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁଷ କୌଶଳ ଦେଖାଇ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ଏହା ପରେ ସେମାନେ ତଲୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, ମଞ୍ଚର ଚାରିପାଖରେ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳ ଦେଖାଇଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଚାପଳ୍ୟ, କୌଶଳ, ଶୋଭା, ଦୃଢତା ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦେଖିଲେ । ଏହା ପରେ ସୁଯୋଧନ ଓ ବୃକୋଦର (ଭୀମ) ଦୁଇଜଣ ଦୂଃସାହସି, ଗଦା ହାତରେ ନେଇ, ଏକ ଶିଖର ଥିବା ଦୁଇ ପାହାଡ଼ ଭଳି ମଞ୍ଚକୁ ଉତରିଲେ । ବାହୁଦଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଦୁଇଜଣ ମାନବତାରେ ଦୃଢ଼, ମଦରେ ମତ୍ତ ହାତୀ ଭଳି ଅଭିମାନରେ ଫୁଲିଉଠିଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଭଳି ଦକ୍ଷିଣ ବାମ ଘୂରି ଏକାଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୂରୁଥିଲେ । ବିଦୁର ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଏକୋଏକ କରି କହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ କୁରୁ ରାଜା ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ, ଭୀମ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ପକ୍ଷପାତରେ ଦୁଇ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲେ । "କୁରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ!" "ଭୀମଙ୍କୁ ଜୟ!"—ଏପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମଞ୍ଚ ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ହୋଇଯିବାରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ଶୂରମାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ଭୀମ ଓ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଞ୍ଚର ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିବା ଦିଅନି ।" ତାହାପରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଦ୍ରୁତ ଉଠି ସେମାନେଁକୁ ବନ୍ଧିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କହିଲେ, "ଭୀମ, ଗାନ୍ଧାରୀପୁତ୍ର, ଏବେ ଚାଲିବ ନାହିଁ, ଏତେ ଦୃତି, ଏତେ ଦିଖା, ଏବେ ଥାଅ!" ଏପରି ଭାବେ ଗୁରୁପୁତ୍ର ସେମାନେଁକୁ ରୋକିଲେ, ଏହି ଦୁଇ ଜଳଦି ଅନ୍ତକାଳର ବାତାସରେ ଉତ୍ତାଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ ମଞ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଉଥିବା ବାଦ୍ୟକ ମାନେଁକୁ ଶାନ୍ତ କରି, କହିଲେ, "ମୋ ପୁତ୍ରଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ସମାନ, ସେଇ ପାର୍ଥକୁ ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ ।" ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅର୍ଜୁନ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାଳପଟି ଲଗାଇ, କୁଏଁର ତୀର ଧରି, ଧନୁଷ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସୁନାର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ଫାଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି ଆଭାରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ବଦଳ ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ । ତାପରେ ସମଗ୍ର ମଞ୍ଚରେ ବଡ଼ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥତା ହେଲା; ବାଦ୍ୟ ଓ ସଂଖ ଏକାସାଥି ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା । "ଏହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମଧ୍ୟମ ପାଣ୍ଡବ, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, କୁରୁଙ୍କ ରକ୍ଷକ!"—ଏପରି ଦର୍ଶକମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । "ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଦକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ, ଧର୍ମର ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ଧାମ!"—ଏପରି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା । କୁନ୍ତୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଭିମାନର ଅଶ୍ରୁରେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଭିଜାଇଲେ । ଏହି ଆତିରିକ୍ତ ଧ୍ୱନିରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଆକାଶ ଭେଦି ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି କଣ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା?" ବିଦୁର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାର୍ଥ, ଫାଲ୍ଗୁନ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ମଞ୍ଚକୁ ଉତରିଛନ୍ତି ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋତେ ତିନି ପାଣ୍ଡବ ଅଗ୍ନି ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି!" ଏହି ଆନନ୍ଦ ମଞ୍ଚରେ ବ୍ୟାପିଗଲା, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ । ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳ, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ଏହିଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ ।