ସେହି ଦିନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗାନ୍ଧାରୀ, ବିଜୟୀନୀ କୁନ୍ତୀ, ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସାଥୀ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମାରୋହ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଖୁସିରେ ପ୍ରସ୍ତର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ପରୀମାନେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ୁଛନ୍ତି। ସହରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ସମସ୍ତ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଆସିଗଲେ। ସେଠାରେ ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିବା ଦର୍ଶକମାନେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସଂଗ୍ରହିତ ହେଲେ। ବାଜନା ଶବ୍ଦ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଓ କଳାହଳରେ ସେଠାର ମଣ୍ଡପ ଏକ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର, ଶ୍ୱେତ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ଶ୍ୱେତ କେଶ ଓ ଦାଢ଼ି, ଶ୍ୱେତ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଆଚାର୍ୟ ଦ୍ରୋଣ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେଘହୀନ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଏକାଠି ଦେଖାଯାଏ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଓ ମନ୍ତ୍ରପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାକୁ ସୁନା, ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ। ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଘୋଷଣା ପରେ, ପୁରୁଷମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ମଞ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ ମହାରଥୀମାନେ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଲପଟି, କମରେ ବେଲ୍ଟ, ପିଠିରେ ତୁଣୀ ଓ ହାତରେ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ମଞ୍ଚକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ଆଦର ଦେଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ସମସ୍ତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଉପରେ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରି ପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କୌରବମାନେ ନିଜେ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ଲାଲ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଝଣ୍ଡା ଲାଲ, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବିପକ୍ଷ ଦମନ କରିବାକୁ ତାଲିମ୍ ନେଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତାଣି, ତୀର ଧନୁଷ୍ୟରେ ଲଗେଇଲେ। ଧନୁଷ୍ୟ ତାରର ଝଣ୍କାର ଓ ହାତ ତାଳିର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କରିଦେଲା। ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେଇ ପ୍ରବଳ ପୁରୁଷମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପର ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। କିଛି ଲୋକଙ୍କ ମାଳା ଉପରେ ତୀର ପଡ଼ିଲା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫୁଲ ମୁକୁଟ ଉପରେ ତୀର ଲାଗିଲା। କିଛି ଲୋକ ନିଜ ନାମ ଲେଖା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଛୋଟ ବଡ଼ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରେ ଗୁଳି କଲେ। ଅନେକେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଛୁଟିଯିବା ଭୟରେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଅନ୍ୟେ ସାହସୀ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ତୀର ଛାଡ଼ି ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆঘାତ କଲେ। ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ତୀରଧାରୀ ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦର୍ଶକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ହଠାତ୍, ଶତ ଶତ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!"—ଚକିତ ଚକ୍ଷୁରେ। ପୁନଃପୁନଃ ସେମାନେ ରଥ, ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁଷ୍ୟ କଳା ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ, ମଞ୍ଚର ସମସ୍ତ ପାଖରେ ନିୟମିତ ଚଳନ କରି ଶସ୍ତ୍ର କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କ ଚପଳତା, ଦକ୍ଷତା, ଶୋଭା, ଧୃଢତା ଓ ଢାଳ-ତଳୱାର ଧାରଣର ନିପୁଣତା ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ସୁୟୋଧନ ଓ ବୃକୋଦର (ଭୀମ) ଗଦା ନେଇ ମଞ୍ଚରେ ଉତରିଲେ, ଦୁଇଟି ଏକଶିଖରୀ ପର୍ବତ ପରି। ଦୁଇଁଜଣ ମହାବଳଶାଳୀ, କମର ବନ୍ଧି, ଦୃଢ଼ ଦେହରେ, ମଦୋନ୍ମତ ଦୁଇ ହସ୍ତୀ ପରି ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ସେମାନେ ବାମ, ଡାହାଣ ଦୁଇପଟେ ଘୂରି, ଏକାପ୍ରକାର ଶକ୍ତିର ଦୁଇ ହସ୍ତୀ ପରି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ଭିଦୁର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଏକ ପରେ ଏକ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା କୁରୁ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଭୀମ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ପକ୍ଷପାତରେ ଦୁଇ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ—"କୁରୁରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ!" "ଭୀମଙ୍କୁ ବିଜୟ!"—ଏପରି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ମଞ୍ଚ ଏକ ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ରୋକ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଦକ୍ଷ; ଭୀମ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଉତ୍ତେଜନା ବଢ଼ିଯିବା ଦିଅ ନାହିଁ।" ତାପରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉଠି, ଦୁହେଁଜଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ—"ବସ, ଭୀମ! ଗାନ୍ଧାରୀପୁତ୍ର! ଏପରି ଦେଖାଦେଖି, ଏପରି ତ୍ୱରା, ଏପରି ସାହସ ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କ ଶାନ୍ତି ବାଣୀରେ ସେମାନେ ବାୟୁଦ୍ବାରା ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଦ୍ରୋଣ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଘନ ଧ୍ୱନି ପରି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ବାଜନାକୁ ନିରବ କରି, ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—"ଯେଉଁ ପାର୍ଥ ମୋ ପୁଅଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ସମ, ସେ ଅର୍ଜୁନକୁ ଏବେ ଦେଖ।" ତାପରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଲପଟି, ପିଠିରେ ତୁଣୀ ଓ ହାତରେ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ, ଯୁବକ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖାଦେଲେ। ସୁନା ଚାପା ଅଳଙ୍କୃତ କବଚ ପିନ୍ଧି, ସାଂଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅର୍ଜୁନ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଶୋଭିତ ହେଇ ମଞ୍ଚରେ ଦେଖାଗଲେ।