ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଗୁରୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ କେବେ ମାନବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଏହାକୁ କୌଣସି ଦୁର୍ବଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ, ତେବେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଦହିଯିବ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମାନବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅସାଧାରଣ ମନାଯାଏ; ଏହାକୁ ସତର୍କତା ସହ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଯଦି କେବେ ତୋତେ କୌଣସି ମାନବ ଶତ୍ରୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବୁ।” ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ଏହି ପରମ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କେହି ହେବେ ନାହିଁ।” ଏହି ଉପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ବୋଲି ଦ୍ରୋଣ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। କୃପା, ସୋମଦତ୍ତ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବାହ୍ଲିକ, ଭୀଷ୍ମ, ବ୍ୟାସ ଓ ଵିଦୁରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏବେ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଏମାନେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁନ୍ତୁ।” ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଅନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ, ଯେଉଁପରି, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆପଣ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଭାବିବେ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି। ଆଜି ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରୁଛି। ହେ ବିଦୁର, ଗୁରୁ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା କର; ଏଠାରେ ତାପେକ୍ଷା ପ୍ରିୟ କିଛି ନାହିଁ।” ତାପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଓ ବିଦୁରଙ୍କ ଅନୁମତି ସହ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଭାରଦ୍ୱାଜ ମାନ୍ୟ ମାଟି ମାପିଲେ। ସମତଳ, ଗଛ ଓ ଢାଳ ଶୂନ୍ୟ, ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ଶୁଭ ତିଥିରେ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ସମୟରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସହରକୁ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ବିଶାଳ ମଞ୍ଚ ତିଆରି ହେଲା। କୁଶଳ କାମାରମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଗୃହ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ମହିଳାମାନେ ନିରାପଦ ରହିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା। ଜନସାଧାରଣ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ, ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଉଚ୍ଚ ଅଟାଳିକା ତିଆରି ହେଲା। ଏହି ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଲା, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର, ଓ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ସହ ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ କୃପାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ବାହ୍ଲିକ, ସୋମଦତ୍ତ, ଭୂରିଶ୍ରବା ଓ ଅନ୍ୟ କୁରୁ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ସହରରୁ ଆଣିଲେ। ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ମଞ୍ଚକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ମୁକ୍ତା ଜାଳ ଓ ନୀଳମଣି ରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ତିଆରି ଦର୍ଶନ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ, କୁନ୍ତୀ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପରିଚାରିକା ଓ ଭୂଷଣ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ମଞ୍ଚକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେପରି ଦେବୀମାନେ ମେରୁ ପର୍ବତ କୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ସହରରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସଘନ ଭାବେ ଆସିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଚଳନ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଦର୍ଶକମାନେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ସମାବେଶ ଏକ ଉତ୍ତାଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏବେ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର, ଶ୍ୱେତ ଜନ୍ୟୂ, ଶ୍ୱେତ କେଶ, ଶ୍ୱେତ ଦାଢ଼ି ଓ ଶ୍ୱେତ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ମଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ରୋଣ ଶୁଭ ଆହୁତି ଦେଲେ, ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ସୁନା, ରତ୍ନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଶୁଭ ଘୋଷଣା ପରେ, ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଉପକରଣ ନେଇ ମଞ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିର ରଥୀମାନେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ତାବିଜ, କମରେ ବେଲ୍ଟ, ପିଠିରେ ତୁଣୀ, ହାତରେ ଧନୁ ନେଇ ମଞ୍ଚକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ମନେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ। କୌରବମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ, ଲାଲ୍ ମାଳା ଓ ଲାଲ୍ ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇ ଉତ୍ସାହରେ ଚମକୁଥିଲା। ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଧନୁ ନେଇ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତାଣିଲେ, ତୀର ଲଗାଇଲେ। ଧନୁର ତାର ଝଣ୍ଡା ଓ ହାତ ତାଳିର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଚମ୍ବିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଗ୍ରଣୀ ହୋଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ରଚଳନ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ, କେହି ଆହତ ହେଲେ ନାହିଁ। କେତେକଙ୍କ ତୀର ତାଙ୍କ ମାଳାରେ, କେତେକଙ୍କ ତୀର ଫୁଲର ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗିଲା। କେତେକେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିତ ତୀର ଦେଇ ଛୋଟ ବଡ଼ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦକ୍ଷତାରେ ଘାତ କଲେ। କେତେକେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଛୁଟିଯିବା ଭୟରେ ମୁଣ୍ଡ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସ ଭରି ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଅସ୍ତ୍ରଚଳନ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଥିଲା।