ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମସେନ ଜଳରେ ଉପସ୍ଥିତ ମାଛକୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀଖ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିକାରକୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ସଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣା ତାଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣନା କଲେ। ଦ୍ରୋଣା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣନା କରି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ, କାରଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମାଛ ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହେଇଗଲା। ମାଛର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ଏବଂ ତାହା ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଚାଲକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା; ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁମୋଦନାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏକତା ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୋଣା ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଚିତ୍ରସେନ, ଦୁ:ଶାସନ, ବିବିଂଶତି, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଅଶ୍ୱଥାମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦ୍ରୋଣା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ, ମାଟିରେ ଏକ ଶିଶୁ ତିଆରି କରି, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକାଇଲେ। ଶିଶୁର ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଶରୀରକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି, ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରି କହିଲେ, "ଏହି ଜଳରେ ଭାସୁଥିବା ଶିଶୁକୁ ଚୋଖ ବନ୍ଧି ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।" ଏହି ସମୟରେ, ବୀଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ, ଦଶଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ବିଲିନ ଶିଶୁକୁ ଛିଦ୍ର କରିଦେଲେ, ତାପରେ ପାଞ୍ଚଟି ଆଉ ବାଣ ଦେଇଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କୌଶଳ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣା ପାଣ୍ଡବକୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣନା କଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ; ତାପରେ ଭାରଦ୍ବାଜ ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ବ୍ରହ୍ମଶିରସ୍ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଉପସଂହାର ଶିଖ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ କଦାପି ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ଏହା ଦିଆଯିବାରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ପୁତ୍ର, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ସାବଧାନ ସହ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ମୋର କଥା ଶୁଣ।" "ଯଦି କେବେ ମାନବ ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କର।" ଏହିପରି ଶପଥ ଦେଇ, ବୀଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ପୁନି କହିଲେ, "ତୁମ ସମାନ ଧନୁର୍ବିଦ୍ଧ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କେହି ନ ହେବ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦ୍ରୋଣା ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। କୃପ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ଗାଙ୍ଗେୟ, ବ୍ୟାସ ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, "ହେ କୁରୁମହାନ, ରାଜକୁମାରମାନେ ଏବେ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ରାଜା, ତାଙ୍କର କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରାଯାଉ।" ତାପରେ ମହାନ ରାଜା ଅନ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ କହିଲେ— "ଯେତେବେଳେ, ଯେଉଁଠାରେ, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ଆମକୁ ନିଜେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଆମେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଆଜି ମୁଁ ମୋର ପୁଅମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ଦକ୍ଷ ହେବାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରୁଛି, ତାଙ୍କର ବୀରତା ଅନ୍ୟମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" "ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ଶିକ୍ଷକ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା କର; କାରଣ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କିଛି ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ନାହିଁ।" ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ବିଦୁରଙ୍କ ଅନୁମୋଦନାରେ, ଭାରଦ୍ବାଜ ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଭୂମିକୁ ମାପିଲେ। ସମତଳ ଭୂମି, ଗଛ ଏବଂ ଉତ୍ତାଳ ନଥିବା, ଜଳ ନିକଟରେ ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥି ଏବଂ ତାରା ସଂଯୁକ୍ତ ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନଗର ଘୋଷିତ ହେଲା, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଉଚିତ ରୀତିରେ ଏକ ବିଶାଳ ରଣଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ଶିଳ୍ପୀମାନେ ଦ୍ରୋଣାଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦର୍ଶନ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସସ୍ତ୍ର ରକ୍ଷା ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଲୋକମାନେ ବସିବାକୁ ମଞ୍ଚ ଏବଂ ଅତି ଧନବାନ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ରଥ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଦିନ ଆସିଲା, ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର, ଉପଦେଷ୍ଟା ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମୋଦନା ସହିତ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ ଭାବରେ ଏବଂ କୃପ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଆଣିଲେ। ବାହ୍ଲିକ, ସୋମଦତ୍ତ, ଭୂରିଶ୍ରବାସ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୁରୁ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ନଗରରୁ ଆଣିଲେ। ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ରଣଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସୁନ୍ଦର ମୁକୁତ, ମୋତିର ଜାଲ ଏବଂ ନୀଳା ମଣିର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ମଞ୍ଚରେ ରାଜା ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ, କୁନ୍ତୀ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ତାଙ୍କର ସହାୟକ ଏବଂ ଭୂଷଣ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ମଞ୍ଚରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ିଥିବା ପରି; ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚାରି ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ଶୀଘ୍ର ନଗରରୁ ଆସିଲେ। ରାଜକୁମାରମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଉତ୍ସୁକ୍ତି ଭର୍ତ୍ତ ଭିଡ଼ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ଜନମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଲୋକମାନେର ଉତ୍ସାହରେ ସମାବେଶ ଏକ ବଡ଼ ସାଗର ଭଳି ଉତ୍ତାଳ ହେଲା। ତାପରେ ଶିକ୍ଷକ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର, ଶ୍ୱେତ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ଶ୍ୱେତ କେଶ, ଶ୍ୱେତ ଦାଡ଼ି ଏବଂ ଶ୍ୱେତ ଚନ୍ଦନ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ରଣଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶିକ୍ଷକ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ରଣଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମେଘ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଭଳି। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମୋଦନାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୋଣା ଏବଂ କୃପାଙ୍କୁ ସୁନା, ରତ୍ନ, ମଣି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଶୁଭ ଘୋଷଣା ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ କାମନା ପରେ, ପୁରୁଷମାନେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସାଜସଜ୍ଜା ନେଇ ରଣଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।