ଏକ ସମୟ ପରେ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଆଉଥରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସେଇ ଭାବରେ ପଚାରିଲେ, “ପାର୍ଥ, ତୁମେ ସେଇ ଗଛ, ମୁଁ, ଏବଂ ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖୁଛ କି?” ଅର୍ଜୁନ ବିନମ୍ର ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଗୁରୁଦେବ, ମୁଁ କେବଳ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖୁଛି, ଗଛ ବା ଆପଣଙ୍କୁ ନୁହେଁ।” ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଏହା ଶୁଣି ମନେ ଅନେକ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପରେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖୁଛ କି, ତେବେ କହ, କ’ଣ ଦେଖୁଛ?” ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ମୁଁ କେବଳ ପକ୍ଷୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖୁଛି, ଶରୀରକୁ ନୁହେଁ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ବାଣ ଛାଡ଼।” ଅର୍ଜୁନ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତିକ୍ତ ବାଣରେ ସେଇ ପକ୍ଷୀର ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି ତଳକୁ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ମନେ ଭାବିଲେ ଯେ ଏହି କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଡ୍ରୁପଦ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେବେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଗର ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଧରିନେଲା। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ସେଠାରୁ ନିଜେ ବାହାରିପାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିଘ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ କହିଲେ, “ଏହି ମଗରକୁ ମାର, ଏବଂ ମୋତେ ଶିଘ୍ର ମୁକ୍ତ କର।” ସେଇ ସମୟରେ ଭୀମସେନ ପାଞ୍ଚଟି ତିକ୍ତ ଅଘାତ୍ୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଥିବା ମଗରକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଯେଉଁଠି ତାହାଁ ଅନ୍ଧାଧୁନିଆ ଭାବରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ସଠିକ୍ ନିଶାନା ଦେଖି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମଗରଟି ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟଙ୍କ ପାଦ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଚିତ୍ରସେନ, ଦୁଶ୍ଶାସନ, ବିବିଂଶତି, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଏକ ମାଟିର ଶିଶୁ ତିଆରି କରି, ତାହାକୁ ଚଖ ଏବଂ ପୋଶାକ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କରି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭାସାଇଲେ। ଏବଂ କହିଲେ, “ଏହି ଜଳରେ ଭାସୁଥିବା ଅନ୍ଧା ଶିଶୁକୁ ଚକ୍ଷୁବନ୍ଧ କରି ନିଶାନା କର।” ସେଇ ସମୟରେ ବିଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ ଦଶଟି ଏବଂ ପରେ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶିଶୁକୁ ବେଧିଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କୌଶଳ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାନିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମଶିର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟବହାର ଓ ନିବାରଣ ଶିଖ।” ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବ୍ୟବହାର କରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥାଏ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତର୍କତାରେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। କେବଳ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମଣିଷ ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ ଅତି ଅନ୍ୟାୟ କରି ଦମନ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା। ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମ ସମାନ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଜଗତରେ ଆଉ କେହି ହେବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ବୋଲି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଠାରେ କୃପାଚାର୍ୟ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ଗାଙ୍ଗେୟ, ବ୍ୟାସ ଓ ବିଦୁର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ କହିଲେ, “ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମିଳିଲେ, ଏହି ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।” ରାଜା ଏହା ଶୁଣି ଅନେକ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁଭଳି, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବି। ମୁଁ ଆଜି ମୋ ପୁଅମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସ୍ୱାଦନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଶିକ୍ଷକ ଯାହା କହିବେ, ତାହା କର; ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ପ୍ରିୟ କିଛି ନାହିଁ।” ତା’ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କ ସହମତି ନେଇ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ୟ ଏକ ସମତଳ, ଗଛ ଓ ଢାଳ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳରୁ ଦୂର, ଜଳସ୍ରୋତ ନିକଟରେ ଅଞ୍ଚଳ ମାପିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ସେଠାରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କରାଗଲା, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ସ୍ଥାନୀୟ କାରିଗରମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦର୍ଶନ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା, ଏବଂ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଗଲା। ଦେଶବାସୀମାନେ ବସିପାରିବା ପାଇଁ ମଞ୍ଚ ତିଆରି ହେଲା, ଏବଂ ଆଡ଼ମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଧନ-ଅଧିକ ପାଲଙ୍କି ତିଆରି କରାଗଲା। ଏହି ଦିନ ଆସିଲା, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାର, ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ସହ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ କୃପାଚାର୍ୟଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ମଞ୍ଚକୁ ଆସିଲେ। ବାହ୍ଲିକ, ସୋମଦତ୍ତ, ଭୂରିଶ୍ରବା ଓ ଅନ୍ୟ କୁରୁ ଓ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ସହରୁ ଆଣାଯିଲେ। ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ମଞ୍ଚକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ମଣିମାଳା ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ଦେବମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।