ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୁଦ୍ଧି, ଶିଷ୍ଟାଚାର, ବଳ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସମାନ ଶିକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ, ତଥାପି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥୀ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟତା ରଖି, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଯିଏ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ଥିଲେ, ନାହିଁ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏମିତି ଏକାଉଁସା ଏକାଉଁସାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସହିପାରୁନଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ବିଦ୍ୟା ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସଂଗ୍ରହ କରି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ କାରିଗରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏକ କୃତ୍ରିମ ପଖି ଗଛ ଉପରେ ରଖାଇଲେ, ଯାହା ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ତମେ ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଧନୁଷ ଧର, ଏହି ପଖିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର, ଏବଂ ମୋର ଆଦେଶ ପାଇଁ ତୀର ଚଢ଼ାଇ ତୟାରି ରୁହ। ମୋର ଆଦେଶରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ କରି ଏହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ତଳେ ପକାଇବ।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଧନୁଷ ଚଢ଼ା, ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ, ମୋ ଆଦେଶରେ ତୀର ଛାଡ଼।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧନୁଷ ଧରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଖିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଗଛ ଉପରେ ପଖିକୁ ଦେଖୁଛ କି?" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉତ୍ତରେ କହିଲେ, "ହଁ, ମୁଁ ଗଛ ଉପରେ ପଖିକୁ ଦେଖୁଛି।" ପୁଣି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ଗଛ, ମୋତେ, ତୁମ ଭାଇମାନେ ଓ ପଖିକୁ ଦେଖୁଛ କି?" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଗଛ, ଆପଣ, ମୋ ଭାଇମାନେ ଓ ପଖିକୁ ଦେଖୁଛି।" ଏହି ଉତ୍ତରରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, "ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରହାର କରିପାରିବ ନାହାଁ," ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ହଟାଇଲେ। ଏହିପରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ସେହି କ୍ରମରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ, ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେଖି ସେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏଉଁବେଳେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ହସି କହିଲେ, "ଧନଞ୍ଜୟ, ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼। ମୋ ଆଦେଶ ମିଳିଲେ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ତୀର ଛାଡ଼ିବା। ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ, ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ତୟାରି ରୁହ।" ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ, ପଖିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ପଖି, ଗଛ, ମୋତେ ଦେଖୁଛ କି?" ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ମୁଁ କେବଳ ପଖିକୁ ଦେଖୁଛି, ଗଛ କିମ୍ବା ଆପଣକୁ ନୁହେଁ।" ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, "ଏବେ କହ, କଣ ଦେଖୁଛ?" ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ମୁଁ କେବଳ ପଖିର ମୁଣ୍ଡ ଦେଖୁଛି, ଦେହ ଦେଖୁନାହିଁ।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ, "ଏବେ ତୀର ଛାଡ଼," ବୋଲି କହିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସଂକୋଚ ବିନା ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ସେହି ପଖିର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ତଳେ ପକାଇଲେ। ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ଜୁନକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଡ୍ରୁପଦ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ବୋଲି ଭାବିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗାନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାବେଳେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଗର ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲା। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଵୟଂ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହେଇ କହିଲେ, "ମୋତେ ମଗରରୁ ବଞ୍ଚାଅ।" ଏହି ସମୟରେ ଭୀମସେନ ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମଗରକୁ ବାଣ ମାରିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଯେଉଁଠି ତାହାଁଠି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମଗର ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଦ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ଏହି ଘଟଣା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତାପରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଚିତ୍ରସେନ, ଦୁଃଶାସନ, ବିବିଂଶତି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ମାଟିର ଶିଶୁ ତିଆରି କରି, ତାହାର ଆଖି ଓ ଶରୀର କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି, ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭାସାଇଲେ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖି, "ଏହି ଅନ୍ଧ ଶିଶୁକୁ ଜଳରେ ଭାସିବାବେଳେ ତୀର ମାର," ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ ଦଶଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶିଶୁକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିପୁଣତାରେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ, ପୁଣି ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କୌଶଳ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ପୁଣିଥରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ କୁଳର ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ବ୍ରହ୍ମଶିର୍ ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟବହାର ଓ ନିବୃତ୍ତି ଶିଖି ନିଅ।