ଏହି କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଏବଂ ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ଯୋଧାମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ହାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏହାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମାହାରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଲଗିଥିଲା। ତାଙ୍କର ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ନିୟମିତ ସାନ୍ଦ୍ର ତାଳ ଏବଂ ମାନବତାର ସମସ୍ତ ଯୋଧାମାନେ ଯେଉଁଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ଆକାର ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦିଆଡେମ୍ ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୋଧା, ଯାହା ନାରାୟଣ ଶେନାର ମୁଣ୍ଡରେ ଚାଲିଥିଲା, ସେହି ଯୋଧାମାନଙ୍କୁ ଯମର ବାସେ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ, ନାରାୟଣ ଶେନା, ଗୋଷ୍ଠୀର ଯୋଧାମାନେ, ଅଲମ୍ବୁଷ, ଶ୍ରୁତାୟୁ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳସନ୍ଧ ମୃତ୍ୟୁର ନିମିତ୍ତରେ ମହାନ୍ତି ଅନ୍ୟମାନେ, ସୌମଦତ୍ତି, ବିରାଟ, ଏବଂ ଡ୍ରୁପଦ, ଯେଉଁଥିଲେ ମହାଚାରିଓଟ-ୟୋଧା, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଶେଷ କରିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଡ୍ରୋଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହେଲେ, ତେବେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁକୁଳିତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର କଥାରେ ଅଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର, ରୁଦ୍ରର ମହାନତା, ବ୍ୟାସଙ୍କର ଆଗମନ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥର ଗୌରବ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ। ଏହାରେ ଭାରତର ସାତମା ଅଂଶରେ ଧରିତ୍ରୀର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା। ଡ୍ରୋଣ ଅଂଶରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେଉଥିବା ସେହି ସାହସୀୟ ଯୋଧାମାନେ, ମାନବତାର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେଠାରେ ଏକ ଶତ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ସତର ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। ପାରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଋଷି, ଡ୍ରୋଣ ଅଂଶକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶର କଥା କହିଥିଲେ, ଯାହା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ। ମଦ୍ରାର ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଚାରିଓଟରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯିବା, ଏବଂ ତ୍ରିପୁରାର ବିନାଶର ପୁରାତନ କଥା ସେଠାରେ କହାଯାଇଥିଲା। କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶଲ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହାର୍ଷ ଆଲୋଚନା, ହାଁସ ଓ କାକଙ୍କର କଥା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅନୁସୂଚୀତ ହେଉଥିଲା। ବିମା ଦୁହ୍ଷାସନଙ୍କର ଛେଦ କରି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କରିଥିଲେ। ପାର୍ଥ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣକୁ ମାରିଦିଆ, ଏହାକୁ ଭାରତୀୟ ବିଚାରକମାନେ ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ପାର୍ବରେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ଚାଲିଶ ତାଳ ଅଛି। ପରେ, ଶଳ୍ୟ ପାର୍ବର କଥା ଆସିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଅର୍ଥ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେନାର ଯୋଧାମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ମଦ୍ରାର ରାଜା ନେତୃତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଯୁବକୁ ରାଜା ହେବାର କଥା ଓ ତାହାର ରୀତିବିଧିର କଥା କହାଯାଇଥିଲା। ଏହାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଘଟଣାଗୁଡିକୁ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା; ଶଳ୍ୟ ପାର୍ବରେ ପ୍ରଥମ କୁରୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାର କଥା ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଶଳ୍ୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ବିଷୟରେ ଓ ଶକୁନୀଙ୍କୁ ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାର କଥା ହେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ସେନାର ଅଧିକାଂଶ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ଏବଂ କେବଳ କିଛି ବାକୀ ରହିଲା, ସୁୟୋଧନ ଏକ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଲୁଚିଥିଲେ। ବିମାଙ୍କର କଥା ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ କହାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜଳରୁ ଉଠି, ବିମା ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ସଭାରେ, ରାମଙ୍କର ଆଗମନ ଓ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ପବିତ୍ରତାର କଥା ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ବିମାଙ୍କର ମାସ୍ତିଷ୍କ ଯୁଦ୍ଧର କଥା ହେଉଛି। ବିମାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାସ୍ତିଷ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କର ଥାଇଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏହି ନବମ ପାର୍ବ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଇଛି। ଏହି ପାର୍ବରେ ପଞ୍ଚାସ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି; ଅନେକ କଥା ଗଣନା କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଶ୍ଲୋକଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଏ। ତିନି ହଜାର, ଦୁଇ ସୋ ଓ ଇଶ୍ତ୍ରୀର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା କୌରବଙ୍କର ଗୌରବକୁ ଧାରଣ କରେ। ପରେ, ମହାନ୍ତି ସାଉପ୍ତିକ ପାର୍ବର ଦୁର୍ବଳତାର କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଯେଉଁଥିରେ ଥାଇଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗିଛି, କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାହାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତେବେ ତିନି ଚାରିଓଟ ଆସିଥିଲେ: କୃତବର୍ମା, କୃପା, ଏବଂ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ରକ୍ତରେ ଦୂଷିତ। ସେମାନେ ଏକାତ୍ର ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହେଉଥିବା ମହାନ୍ତି ଯୋଧା, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। “ମୁ ଧୃଷ୍ଟାଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଭାଗ ନେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା କହି, ତିନି ଚାରିଓଟ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ବଡ଼ ବାନ୍ୟାନ ଗଛ ତଳେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଶ ଗାଁ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଗୁରୁତର ରାକ୍ଷସ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଲା, ଯାହା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ବିନାଶ କରୁଥିଲେ, ଡ୍ରୋଣୀ, ଯେଉଁଥିରେ ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜିଥିଲେ। ରାତିରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଡ୍ରୋଣୀ ଧୃଷ୍ଟାଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଞ୍ଚାଳମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ, ମାରିଦେଲେ। କୃତବର୍ମା ଓ କୃପାଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିଗଲେ; କେବଳ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ବାକୀ ରହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ।