ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଧନ କରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଯୋଧ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଧନ ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା ମୋ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିବ।” ତେବେ ରାମ କହିଲେ, “ହେ ତପୋଧନ, ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଦେଇଛି। ଏହି ପ୍ରକାରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରେ ବାଘିତ ଓ ନଗର-ପୁରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଉଁଥିରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଦେଇଛି। ଏବେ ମୋ ଶରୀର, ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ମୋ ପାଖରେ ରହିନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମୋ ଅସ୍ତ୍ର, ମୋ ଦେହ କିମ୍ବା ମୋ ଶସ୍ତ୍ର ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଦ୍ରୁତ କହ, ମୁଁ କ’ଣ ଦେଉଁ?” ତେବେ ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ହେ ଭାର୍ଗବ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ନିଗମନ ପ୍ରଣାଳୀ, ଗୁପ୍ତ ବ୍ୟବହାର ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଦିଅ।” ତାପରେ ଭାର୍ଗବ କହିଲେ, “ଏହି ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହା କହି ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ। ଦ୍ରୋଣ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗମ କରି, ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ତୁମ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଜାଣ।” କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୂର୍ବରୁ ମିଳିଥିବା ସ୍ନେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ରୁପଦ ଏହା ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାଜା କ୍ରୋଧ ଓ ଅଭିମାନରେ ଭରିଯାଇ, ରକ୍ତାକ୍ଷ ହୋଇ, ଭୂମିକୁ ଭୃକୁଟି କୁହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଧାରଣା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଆମେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି କଥା ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜାମାନେ କ୍ଷୀଣ, ଧନ ହୀନ, ଅଭାଗା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କରିନଥାନ୍ତି। ବୟସ୍ ବଢ଼ିବା ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ହୁଏ; ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କ୍ଷମତା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ଏହି ସଂସାରରେ କାହାର ହୃଦୟରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଅବିନାଶୀ ରହେନାହିଁ; ଆଶା ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, କ୍ରୋଧ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ। ଏହି ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଧରି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହାକୁ ତୁମେ ନିଜେ ସୀମିତ କରିଛ; ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କେବଳ ଲାଭ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ଧନ ହୀନ ଧନୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ, ଭୀରୁ ବୀରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ—ପୂର୍ବ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରେ କ’ଣ ଉପକାର? ବିବାହ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ସମାନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ଯଥାଯଥ; ଧନୀ-ଦରିଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ। ଅଯଜ୍ଞୀ ଯଜ୍ଞୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ, ରଥ ବିହୀନ ରଥୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ—ପୂର୍ବ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରେ କ’ଣ ଲାଭ?” ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଏହି ଅପମାନ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ମନରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଓ ପୁଅ ସହିତ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ତୟାରି ହେଲେ। ସେ କୁରୁମାନେଙ୍କ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ନଗର ନାଗସାହ୍ୱୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ପାଇଁ ଗୌତମଙ୍କ ଘରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ କେହି ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ନିଜ ପରିଚୟ ଲୁଚାଇ ସେ କିଛି ଦିନ ରହିଲେ। ପରେ ଏକଦିନ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଗଜସାହ୍ୱୟରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେଠାରେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ଖେଳିବା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରିକା ଏକ କୁଆଁରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ବଲ୍ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏକ ଗଭୀର ଗୁପ୍ତ ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯାହା ଆକାଶର ତାରା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଲ୍ ଓ ମୁଦ୍ରିକା ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ଖୁବ ଚିନ୍ତିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ବୃଦ୍ଧ, କ୍ଷୀଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଥିଲା। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ତେବେ ଦ୍ରୋଣ, ସେଇ ଅସହାୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ମଧୁର ହାସି ସହ କହିଲେ, “ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମର ଶୌର୍ୟ ଓ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା କ’ଉଁଠି? ଏତେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଏକ ଉପହାର ମଧ୍ୟ ପାଇପାରୁନାହାଁ। ମୁଁ ଏହି ଉପହାର ଓ ମୁଦ୍ରିକା ଦୁହିଁଟିକୁ କଣ୍ତାକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରି ଉଠାଇଦେବି; ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।” ତେବେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଲଭନ୍ତୁ।” ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ଏଠି ରହିଛି କଣ୍ତା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧ କରିଛି। ଏହାର ଶକ୍ତି ଦେଖ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କାହାରି ନାହିଁ; ଏହି କଣ୍ତାରେ ଉପହାର ଓ ମୁଦ୍ରିକା ଉଠାଇଦେବି।” ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେପରି ସବୁକିଛି ଏକ ସମୟରେ ସଫଳ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚକିତ ହେଇ, “ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଅଦ୍ଭୁତ!” ବୋଲି କହିଲେ। ଏହିପରି ଶିଳ୍ପ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଏହି ମୁଦ୍ରିକା ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଦିଅ।