ଏଠି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ଜ୍ଞାନୀ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ପରଶୁରାମ, ଯିଏ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ଅପୂର୍ବ ଦକ୍ଷ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ପରଶୁରାମଙ୍କ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଦେବାସ୍ତ୍ର ଓ ରାଜନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରର କୁଶଳତା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନ ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆକୁଳ ହେଲା। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟାଶୀଳ ଓ ବଳଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାତ୍ମା ଭାରଦ୍ୱାଜ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରିଥିଲେ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ପରଶୁରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ନାମ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୀରସ ଗୋତ୍ର ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ଶିର ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କରି, ପାଦପ୍ରଣାମ କରି, ଦ୍ରୋଣ ଅନୁଗ୍ରହ ଅଭିଲାଷା କରି ସେଠାରୁ ଗଛିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ, ମହାତ୍ମା ଭାରଦ୍ୱାଜ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଗୋତ୍ରର, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅବିକଳ୍ପ ନୁହେଁ। ମୋତେ ଜାଣ, ମୁଁ ଦ୍ରୋଣ, ଧନ ଅଭିଲାଷାରେ ଆସିଛି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦମନକାରୀ ପରଶୁରାମ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଗତ ଦେଇ, “କ’ଣ ଚାହୁଁଛ, କହ,” ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ତୁମେ ଶୂରବୀର ଓ ଧନବାନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଅଭିଲାଷା କରୁଛି।” ପରଶୁରାମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୋନା ଓ ଧନମାନେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେଇଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରରେ ବେଷ୍ଟିତ ଓ ସହରମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାକୁ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଦେଇଛି। ଏବେ ମୋ ଶରୀର, ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମାତ୍ର ଅଛି। ତୁମେ ମୋ ଶସ୍ତ୍ର, ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହୁଁଛ କି? କହ, ଦ୍ରୋଣ, ମୁଁ କ’ଣ ଦେବି?” ଦ୍ରୋଣ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୋତେ ତୁମ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଉପସଂହାର ବିଧି, ଗୁପ୍ତ ଉପଯୋଗ ସହିତ ଦେଅ।” ପରଶୁରାମ କହିଲେ, “ଏହି ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଧନ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏପରି କହି, ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ତାହାର ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଦେଇଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ରୋଣ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ, “ମୋତେ ତୁମ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଜାଣ।” କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପୁରୁଣା ସ୍ନେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। କ୍ରୋଧ ଓ ଅଭିମାନରେ ଭୃକୁଟି ଚମକାଇ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ମତ୍ତ ଦ୍ରୁପଦ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ଜବରଦସ୍ତି କହୁଛ, ‘ମୁଁ ତୁମ ବନ୍ଧୁ’, ଯଦିଓ ତାହା ନୁହେଁ। ରାଜାମାନେ, ସେମାନେ ସ୍ବଳ୍ପଶକ୍ତି, ଧନହୀନ, ଅବନତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସଦା ଅବିକଳ୍ପ ରହେ ନାହିଁ; ରୁଚି ଓ କ୍ରୋଧ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦିଏ। ଏହି ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଧରି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହା ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଆବଦ୍ଧ ଥିଲା। ଧନହୀନ ଧନୀର ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନୀର ନୁହେଁ, ଭୀତୁ ଶୂରବୀରର ନୁହେଁ—ପ୍ରାଚୀନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର କ’ଣ ଉପକାର? ବିବାହ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସମାନ ଧନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଧନୀ-ଦରିଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ। ଅଯାଜ୍ଞିକ ଯାଜ୍ଞିକର, ରଥହୀନ ରଥୀର, ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାର ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ—ପ୍ରାଚୀନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର କ’ଣ ଉପକାର?” ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ଓ ପୁଅ ସହିତ, ସେ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ କୁରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ନଗର ନାଗସାହ୍ବୟାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଗୌତମଙ୍କ ଘରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବସିଲେ। ତାପରେ, କୃପାଚାର୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଗୁପ୍ତ ରଖି କିଛିଦିନ ରହିଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସମେତ ଗଜସାହ୍ବୟାଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେମାନେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ ଏକ ମୁଦ୍ରା ଏକ କୁଆଁ ଭିତରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ବଳ ମଧ୍ୟ ଏକ ଗୁପ୍ତ, ଗଭୀର କୁଆଁ ଭିତରେ ତାରା ପରି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହା ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ବଳ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସଫଳ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେମାନେ ଏକାଏକି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ଏକ କଳା, ବୃଦ୍ଧ, କ୍ଷୀଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର କାର୍ୟରେ ଲିନ ଓ ନିଜ ଅଗ୍ନିକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ବସିଛନ୍ତି।